Yo La Tengo live review @ SNFCC 2017-06-24

Δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα από το χθεσινό live των Yo La Tengo και ακόμα προσπαθώ να βάλω σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα στα σωστά κουτάκια, να διαλέξω τι να κρατήσω και τι να αφήσω να φύγει μακριά. Αδυνατώ να καταλάβω αν έχω συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβη, αν η συναυλία "μεγάλωσε" μέσα μου τόσο γρήγορα ή αν απλά παρασύρομαι από την αιώνια αφοσίωσή μου στην μεγάλη μπάντα από το Hoboken.

Προσπαθώ να ξεχάσω ότι έχουν μεσολαβήσει εννέα ολόκληρα χρόνια από την τελευταία τους επίσκεψη στο Synch, να προσποιηθώ ότι και αυτοί και εγώ είμαστε ακόμα οι ίδιοι, ότι τα χρόνια αυτά δεν μας μάρκαραν καθόλου, δεν μας γέρασαν. 'Ότι δεν υπήρξαν καν.

Για να καταλήξω κάπου, ας προσπεράσω ένα-δύο πραγματάκια: την καθιερωμένη καραελληνική δημοσιογραφική γκρίνια/ηλιθιότητα από τους γνωστούς προσκλησάκηδες που θυμούνται την επιβίωση των promoters μόνο όποτε υπάρχουν μεγάλα και σοβαρά δωρεάν live, αλλά ποτέ δεν βάζουν το χέρι στην τσέπη για να τους ενισχύσουν αγοράζοντας απλά ένα εισιτήριο. Ένα τέτοιο μεγάλο γεγονός ήταν και το χθεσινό και πήρε τη θέση που του αναλογεί (δίπλα στα μεγάλα δωρεάν live που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα μαζί με την εμφάνιση των R.E.M. στο Καλλιμάρμαρο το 2008 και των Primal Scream στο Soundwave το 2009)

Πρέπει να ξεπεράσω και το ετερόκλητο κοινό με ηλικιωμένους, ξέμπαρκους και παιδάκια που είχαν ξαπλώσει στο χορτάρι με ύφος 'τι ωραία που είναι και φέτος στη Δονούσα'. Ευτυχώς, το κοσκίνισμα έγινε άμεσα: αρκούσε η μετάλλαξη του εναρκτήριου 'Stupid Things' σε ένα ρεσιτάλ παραμόρφωσης και η σύνδεσή του (μέσω ενός keyboard που λούπαρε ...μόνο του) με το αυτοαναφορικό 'We're An American Band' για να γυρίσουν τα παιδάκια πίσω στις υπέροχες παιδικές χαρές του Ιδρύματος και οι άσχετοι σε χώρους φιλικότερους για τα αυτάκια τους.

Πρέπει να ξεπεράσω όλα αυτά και να κρατήσω τα ουσιώδη: μία μπάντα που τα μέλη της κάνουν συνεχές rotation στα όργανα, βρίσκονται και αλληλοσυμπληρώνονται με κλειστά μάτια σαν το δίδυμο Ντέμη-Τσιάρτα, περνούν εύκολα από το indie rock και το punk στη soul και το R&B, αλλάζουν τα setlists τους σαν πουκάμισα μπερδεύοντας και τους φανατικότερους οπαδούς τους,

αυτοσχεδιάζουν διαρκώς πάνω στη σκηνή και δεν αναπαράγουν τους δίσκους τους αλλά μάλλον τους ξαναφτιάχνουν κάθε βράδυ.

Είδα, επίσης, έναν Ira αληθινό ηγέτη που είναι ικανός να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων σε κάθε track και να στρέψει το κομμάτι σε όποια κατεύθυνση θέλει.

Και ένα κοινό που λυσούσε να ακούσει τα γρήγορα κομμάτια του συγκροτήματος και βρήκε την ευκαιρία να εκδηλώσει τη λατρεία του στο μονολιθικό έπος του 'Ohm'.

Σε ένα τέτοιο παιχνίδι, ποτέ δεν μένουν όλοι εντελώς ευχαριστημένοι: κάποιοι βαρέθηκαν στην 'τριλογία της Georgia' ('My heart's Not In It', 'Satellite' και 'I'll Be Around'), κάποιοι βρήκαν αχρείαστη τη δεκάλεπτη ψυχεδέλεια του 'Pass The Hutchet...', ενώ άλλοι σαν το γράφοντα περίμεναν μάταια το 'Deeper Into Movies' για να εκτοξευτούν. Όλοι, δε, απαιτούσαν δικαίως ένα 'Blue Line Swinger' ή ένα 'I Heard You Looking' να κλείσει θριαμβευτικά τη βραδιά και να μην μας αφήσει με την αίσθηση ανολοκλήρωτου sex.

Και αυτές, όμως, οι μικρές απογοητεύσεις ανήκουν στο παζλ της βραδιάς. Κανένας πίνακας δεν είναι τέλειος. Και όσοι προτιμούν συναυλίες με τέλειες setlist που δεν παραλείπεται κανένα hit, sing-alongs, αναμενόμενα φινάλε και εκτελέσεις-ρέπλικα μάλλον βρέθηκαν λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα από το χώρο που ο κύριος Brandon 'θριάμβευε'.

Εμείς προτιμήσαμε να κοιμηθούμε γλυκά με το αποχαιρετιστήριο νανούρισμα της Georgia στα αυτιά μας.

Νίκος Ζωητός

Το (περίπου) setlist

Stupid Things

We're An American Band

Big Day Coming

Stockholm Syndrome

Mr. Tough

My Heart's Not In It

Satellite

I'll Be Around

Before We Run

Double Dare

Ohm

Pass The Hatchet, I Think I'm Goodkind

(encore)

Autumn Sweater

I Need Love (Mad Hatters cover)

By The Time It Gets Dark

Xaxakes secret gig @ Τσιν Τσιν bar21-3-2012

Μπροστά σε καμιά πενηνταριά τυχερούς, που είχαν την inside πληροφόρηση, ο μεγαλύτερος indie (?) performer που διαθέτουμε στην Ελλάδα, έδωσε ένα από τα γνωστά του απολαυστικά show.

Ως ντουέτο, με συνοδεία σαξοφώνου και με ατμόσφαιρα σπιτική ερμήνευσε αρκετά από τα γνωστά τους κομμάτια ανά δύο (με το σχετικό διάλειμμα για ...κρασί) μαζί με διασκευές σε αγαπημένα κομμάτια ('Your Love Is King' της Sade, 'Wild Is The Wind' του Bowie και 'Real Wild Child' του Iggy).

Μία ακουστική συναυλία υπόδειγμα που χρήζει συγχαρητηρίων τόσο στους διοργανωτές όσο και στον καλλιτέχνη (για την οποία δεν υπήρξε καμία διαφήμιση, προκειμένου να διατηρηθούν ανθρώπινες οι συνθήκες μέσα στο μαγαζί).

No Age live @ Six Dogs, 28-4-2011

Ένα από τα πιο εύκολα προβλεψιμα sold-out της χρονιάς, μία καταιγιστική non-stop εμφάνιση, χωρίς παύσεις και διαλείμματα μπροστά σε ένα σεληνιασμένο κοινό, που λίγο έλειψε με το pogo του να ανέβει πάνω στη σκηνή.

Τρείς τύποι ορκισμένοι αιώνια πίστη στο θόρυβο των Husker Du και των MC5 και μία σκηνή βγαλμένη από τη μυθολογία του rock'n'roll: o drummer να στίβει το t-shirt του επάνω στα drums και στη συνέχεια να εκτοξεύει τον ιδρώτα με το μανιασμένο παιξιμό του στον αέρα...

Camera Obscura live in Athens

Το αιώνιο ντέρμπι μας στέρησε τη δυνατότητα να χαρούμε τα νέα κομμάτια των συμπαθέστατων Le Page, η κολεκτίβα των wanna-be-Arcade-Fire Leon χάθηκε κάπου ανάμεσα στην κακή ηχοληψία και στις ασταμάτητες συζητήσεις του κοινού και η σκωτσέζικη εξάδα παρατάχθηκε επαγγελματικά στη σκηνή τoυ Gagarin με την Tracyanne να είναι το φυσικό όριο μεταξύ της heavy (δύο ογκώδεις μουσάτοι στο μπάσο και στην κιθάρα, o ένας με kilt (!) - οι τελευταίοι τύποι που περιμένεις να ασχολούνται με το άθλημα της indiepop στα Highlands) και της light (πλήκτρα-κρουστά) πλευράς της μπάντας.

Μπροστά σε ένα μισογεμάτο Gagarin (περίπου 400 άτομα), οι Σκωτσέζοι αρκέστηκαν σε μία στατική και επαγγελματική εμφάνιση που δεν συνεπήρε αλλά και δεν απογοήτευσε κανένα. Κύριος υπεύθυνος για αυτό το εξαίσιο ρεπερτόριο του group από μία δισκογραφία που ακολουθεί σαφώς σταθερά ανοδική πορεία. Στο αθηναϊκό τους εβδομηντάλεπτο, δεν έλειψε σχεδόν κανένα από τα γρήγορα pop tracks των τελευταίων δύο LP τους ('Lloyd,I'm Ready To Be Heartbroken', 'Let's Get Out Of This Country', 'French Navy', 'Honey In The Sun') διανθισμένα από τη σωστή δόση χαμηλότονων κομματιών που δεν δημιουργούσαν όμως, τη συνηθισμένη σε τέτοιες περιπτώσεις 'κοιλιά' και ένα εντυπωσιακό φινάλε του main set τους, με μία εκτέλεση του 'Razzle Dazzle Rose' που έρεπε προς το shoegaze.

Νίκος Ζωητός

Το (περίπου) setlist
My Maudlin Career
Swans
Tears For Affairs
Teenager
Honey In The Sun
The Sweetest Thing
?
James
French Navy
Keep It Clean
Lloyd,I'm Ready To Be Heartbroken
If looks Could Kill
Razzle Dazzle Rose
(encore)
Tears In My Eyes
Let's Get Out Of This Country

Thank you, Future Islands (...and Baby Guru)

Au Revoir Simone live @ Bios Tuesday 8-6-2010

Σε ένα δίκαιο κόσμο, οι Au Revoir Simone θα ήταν οι απόλυτες stars. Θα είχαν 3 κομμάτια να σκαρφαλώνουν στο Νο1 των charts και οι δίσκοι τους θα ήταν πλατινένιοι. Σε όλα τα dj sets, θα περιλαμβάνονταν tracks τους, τόσο στα indie όσο και στα mainstream bars. Το 'Still Night, Still Light' (2009) θα είχε ξεχωρίσει στα best of zeroes LP's, και οι διαφημιστικές θα κάνανε ουρά για να αποκτήσουν τα δικαιώματα για spots. Τα παιδάκια θα σφυρίζανε πηγαίνοντας σχολείο το 'Sad Song' και όταν γυρνούσαν σπίτι θα ακούγανε τη μαμά τους να σιγοτραγουδάει το 'Dark Halls', πλένοντας πιάτα.

Ο κόσμος μας, όμως, ως γνωστόν, δεν είναι δίκαιος.

Και σε αυτόν τον κόσμο, τα τρία κορίτσια εμφανίστηκαν σε έναν χώρο (Bios) που έκανε μεγάλη προσπάθεια να καταστρέψει τον γλυκύτατο πληκτρο-ήχο τους. Φοβάμαι να σκεφθώ την ποιότητα του ήχου που θα υπήρχε εάν έπαιζε μία πιο πολυσύνθετη ηχητικά μπάντα και όχι απλά ένα keyboards τρίο... Ωστόσο, τα κορίτσια στάθηκαν καλά: ήταν ζεστά και χαμογελαστά, ακόμα και όταν μας ζητούσαν να μην καπνίζουμε ή και όταν κάνανε τα εκτελεστικά λαθάκια τους. Στάθηκαν κυρίως στον τελευταίο τους δίσκο ('Sad Song', Another Likely Story', 'Anywhere You Looked'), χωρίς να περιοριστούν μόνο σε αυτό και τελείωσαν με μία (πανέμορφη) κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους διασκευή του 'Boys Of Summer' του Don Henley.

Νίκος Ζωητός

Synch Festival 2010 Day 2 review (Saturday 05-06-2010)

Ο γαλλικός αέρας του Laurent Garnier φύσηξε στην Τεχνόπολη το Σάββατο και έφερε μεγάληκοσμοσυρροή, γεγονός διπλά ευχάριστο, αν συνυπολογίσουμε και το ότι σημαντικό ποσοστό του νεοφερμένου πληθυσμού ήταν γυναίκες. Η ένταξη του Γάλλου DJ στο line-up αποδείχθηκε κίνηση-ματ, που έβαλε τις όποιες ανησυχίες για οικονομική αποτυχία στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και έκανε τους διοργανωτές (και μαζί τους πολλούς από εμάς) να χαμογελάσουμε ανακουφισμένοι.

Όλα καλά και άγια στη φετινή διοργάνωση του Synch, ήταν δύσκολο να μπει άλλο ένα stand να πουλάει κουπόνια για να μην δημιουργούνται σοβιετικού τύπου ουρές; Δεν πειράζει, πάντως, είναι καλύτερα να έχουμε τέτοιες αστοχίες στα εύκολα παρά να αποτυγχάνουμε στα δύσκολα (line-up, τιμές, συνέπεια).

Hot Chip

Το ξεκίνημα της ημέρας έγινε με τους Hot Chip (τους Modrec δεν τους προλάβαμε), όνομα φρέσκο και πολυσυλλεκτικό ως προς τους οπαδούς του, αφού πατάει με το ένα πόδι στην electronica και με το άλλο στην ευρύτερη pop. Βέβαια, με το φετινό 'One Life Stand' βρέθηκαν σε μία ελαφρά φθίνουσα πορεία, αλλά εξακολουθούν να έχουν ιδιαίτερα γλυκό ήχο και την πρωτοτυπία να βελτιώνονται τα tracks τους από τη μέση και πέρα: εκεί, λοιπόν, που πας να τους καταδικάσεις για την τετριμμένη electro τους, τσακ (!), έρχεται το τρομερό pop γύρισμα στο κομμάτι και βρίσκεσαι σε άλλο πλανήτη.

Πέρα από τα θεωρητικά, η εικόνα που είχαμε για τους Βρετανούς σνομπ τύπους που θα παίξουν το ψυχρό set και θα φύγουν πλουσιότεροι, έπεσε για άλλη μια φορά έξω. Κεφάτοι, ομιλητικοί (ey-ka-ri-sto!) και κινητικότατοι, έδειξαν να απολαμβάνουν την εμφάνισή τους με ένα σφικτό set προερχόμενο και από τρία τελευταία LP τους. Τα 'Boys From School' και 'One Pure Thought' έκαναν το ξεκίνημα, ενώ τα highlights ήταν το 'Over and Over' (καλύτερο single για το NME το 2006, για να μην ξεχνιόμαστε!) και το έξοχα αλλαγμένο 'Ready For The Floor' που μετέτρεψε το φινάλε σε αληθινό πανηγύρι. Επίσης, μας έμεινε η (κατά λάθος) αναγγελία του τέλους του live από τον Alexis Taylor μισή ώρα νωρίτερα (!) που μας έκανε όλους να κοιτάμε τα ρολόγια μας καθώς και το σημείο που παίζανε με δύο drummer ενώ ο Alexis έκανε feedback με την κιθάρα του.

A Place To Bury Strangers

Όσοι δεν έκαψαν τα αυτιά τους την Παρασκευή στους Fuck Buttons, είχαν και μία καταπληκτική δεύτερη ευκαιρία να τα καταφέρουν το Σάββατο στην μικρή ανοικτή σκηνή με τους APTBS. Αρκετοί μάλιστα αποχώρησαν πρόωρα από τους Hot Chip για να μην χάσουν τίποτα από ηχητικό πανδαιμόνιο που είχαν δημιουργήσει και προ μερικών μηνών (για δύο ημέρες, παρακαλώ) στο ειδυλλιακό Rodeo. Παρεπιπτόντως, όσοι βρέθηκαν στη τουαλέτα την ώρα που έπαιζαν και οι δύο μπάντες θα έχουν να λένε για το απόλυτο ακουστικό Yin Yang, αφού από τη μία είχαν την μελωδική φωνή του Joe Goddard και από την άλλη το soundtrack της Αποκάλυψης. Εμείς, πάντως, προτιμήσαμε να παρακολουθήσουμε όλη την εμφάνιση των Hot Chip από το να ξαναδούμε τους Νεουορκέζους. Βέβαια, βλέποντας το group να επιχειρεί να καταστρέψει τις κιθάρες του μέσα σε ένα σύννεφο παραμορφωτικού θορύβου το τελευταίο τέταρτο δεν ήταν δύσκολο να μαντέψουμε τι είχε προηγηθεί...

Laurent Garnier Live Band / Jimi Tenor & Tony Allen

Κινηθήκαμε ανάμεσα στα δύο, αφού κανένα από τα δύο ονόματα δεν μας έκανε ιδιαίτερο κλικ.
Απίστευτη τόσο η προσέλευση του κόσμου στον Garnier (Synch high-score?), όσο και το έντονο χορευτικό mood που κορυφώθηκε στο encore. Δίπλα, το ηχητικό αποτέλεσμα ήταν περισσότερο Tony Allen και λιγότερο Jimi Tenor, κινούμενο στη reggae/dub που μάλλον μας κόλλησε καλύτερα για να κάνουμε τις βαθυστόχαστες αναλύσεις μας...

My Wet Calvin

Δεν είμαστε οι μόνοι που περιμέναμε υπομονετικά να τελειώσουν οι πειραματισμοί των Spyweirdos, για να παρακολουθήσουμε για πρώτη φορά (δυστυχώς!) το ντουέτο, που μας χάρισε φέτος ένα απίστευτα ξεχωριστό ντεμπούτο ('All Great Events'), φτιαγμένο μουσικά και αισθητικά με ατόφια indie υλικά. Οι My Wet Calvin δεν είναι μία ακόμα ελληνική μπάντα που κοπιάρει ασύστολα τους Bloc Party και τους Gang Of Four, αλλά δημιουργεί τη δικιά του μουσική στηριζόμενη σε επιρροές που λατρεύει αυτό το blog (βλέπε My Bloody Valentine, Ride, M83).

Μεταμφιεσμένοι όπως πάντα (αλλά αναγνωρίσιμοι αυτήν τη φορά!), σοβαροί μέχρι ντροπαλότητας, αληθινοί shoegazers, ικανοποίησαν πλήρως το κοινό που βρέθηκε στο αμφιθέατρο της Τεχνόπολης. Ο συγκεκριμένος χώρος τους ταίριαζε απόλυτα, ειδικά αν έλειπαν οι ...περαστικοί μπροστά από τη σκηνή κατά τη διάρκεια του live. Πως να το κάνουμε, όμως; Υπάρχουν και συμπεριφορές που άπτονται της γενικότερης παιδείας και αισθητικής, που βρίσκεται -ως γνωστόν- σε ανεπάρκεια στη χώρας αυτή. Μουσικά, υπήρχε σημαντικό κομμάτι του set εκτός 'All Great Events', με το κοινό να ενθουσιάζεται στα 'Laps' και στο υπέροχα εκτελεσμένο με drums-πολυβόλα 'Sweet'n'Sour'. Μας έλειψε το 'Part Two'...

Αλήθεια, ποιο ήταν το κομμάτι που έκλεισε το set?

Νίκος Ζωητός

Περισσότερα video εδώ

Synch Festival 2010 Day 1 review (Friday 04-06-2010)

Αν και με μόνο δύο αστέρια στο πέτο μου (είναι το τρίτο Synch που παρακολουθώ), νομίζω ότι το φετινό Synch με έκανε να το εκτιμήσω καθολικά και να αποφασίσω να βγάλω διαρκείας για όλα τα επόμενα. Παρά την αρνητική οικονομική συγκυρία και το αδύναμο (φαινομενικά) line-up κατάφερε να κερδίσει την αιώνια εμπιστοσύνη μου τόσο ως προς τη διοργάνωση, όσο και για την επιλογή των εκάστοτε ονομάτων που εμφανίζονται.

Πρώτα από όλα, είναι άξια συγχαρητηρίων η άμεση προσαρμογή στην νέα οικονομική πραγματικότητα: τα εισιτήρια κόστιζαν 38€ ανά ημέρα (65€ το διήμερο) με περαιτέρω εκπτώσεις για ανέργους, φοιτητές κ.λ.π. (σας υπενθυμίζω, απλά, ότι οι Fuck Buttons είχαν εμφανιστεί στο An στη φιλικότατη τιμή των 35 € και οι Editors έκαναν φέτος sold-out στο Fuzz με 40€ !!!). Επιπλέον, είχαμε καιρό να δούμε τέτοιες τιμές στα ποτά (2€ η μικρή μπύρα, 3€ η μεγάλη, 5€ τα απλά ποτά), ενώ και το επίσημο t-shirt κόστιζε 12 €. Είναι πλέον, καθαρά, θέμα δικής μας καταναλωτικής συνείδησης το ποια συναυλία θα ενισχύουμε και ποια όχι, αλλιώς θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας...Τέλος, η συνέπεια στην ώρα εμφάνισης ήταν βρετανική όπως πάντα.



Get Well Soon

Ο Γερμανός Konstantin Gropper, άνοιξε τη μεγάλη σκηνή μπροστά σε ένα κοινό που τον αγαπάει περισσότερο από ότι του αξίζει (συνεχίζοντας την παράδοση των χαμηλότονων-μελαγχολικών αγαπημένων, βλέπε Nick Cave, Tindersticks, Madrugada). Παρά το γεγονός ότι το φως της ημέρας δεν είχε εξαφανιστεί πλήρως (πράγμα που δεν βοηθάει τον συγκεκριμένο ήχο της μπάντας να αναδειχθεί), οι Get Well Soon ίδρωσαν τη φανέλα τους και ικανοποίησαν, κυρίως με τα πιο γρήγορα κομμάτια τους όπως το 'Angry Young Men', 'If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting' και κυρίως με μία συγκλονιστική διασκευή της... διασκευής τους στο 'Born Slippy' των Underworld με ένα καθαρά Sonic Youth-ικό φινάλε. Βέβαια, δεν έλειψε και μία σημαντική κοιλιά στο set τους που ήταν αναμενόμενη σε όσους έχουν ακούσει το φετινό 'Vexations' δίσκος μακράν κατώτερος του ντεμπούτου τους.



Peaches

Την κυρία Peaches συνόδευαν οι καλύτερες συστάσεις από την εμφάνισή της στη Μύκονο, κατά την οποία ξεσάλωσε και δεν ήθελε να τελειώσει το show της. Κάτι τέτοιο επαναλήφθηκε και χθες με μία εμφάνιση-δυναμίτη που ξεσήκωσε το σύνολο του κόσμου. Και πως γινόταν να μην συμβεί αυτό αφού μεταξύ άλλων ξεκίνησε με stage-diving, συνέχισε με crowd-stepping (ευτυχώς, χωρίς να συμβεί ο τραυματισμός που φοβόταν), χαιδευε παθιάρικα μία μακρόστενη λάμπα (το πιάσατε το υπονοούμενο;) και φώτιζε με ένα λαμπάκι το απόκρυφο σημείο της....Ένα πλήρως σεξιστικό σόου που φάνηκε να είχε ανάγκη το ελληνικό κοινό και μία εμφάνιση που έκανε αίσθηση και έπρεπε ο καθένας να παρακολουθήσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του. Μην παρασυρόμαστε όμως: μουσικά, η Peaches είναι πλήρως αδιάφορη, οι συνθέσεις της για νηπιαγωγείο και οι στίχοι της αφορούν έμμεσα ή άμεσα μόνο το sex. Εξαιρετική περίπτωση για live, απόλυτη απογοήτευση στους δίσκους ή απλά κενή περιεχομένου όπως σημείωσε και ο πρώην συνεργάτης του Pluto Music Mag, Johny V.



Fuck Buttons

Μετά την Peaches, το σταυροδρόμι διαχώριζε το κοινό του Synch σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες κατηγορίες: στους φίλους της μοναχικότητας του Matt Elliott και στους λάτρεις του θορύβου των Fuck Buttons. Εμείς, ανήκουμε στη Δύση (εννοώ στους Fuck Buttons...)

Οι απόηχοι του Primavera και από την -εκεί- θριαμβευτική τους εμφάνιση- είχαν φτάσει στα αυτιά μας (ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που είχε γίνει το 2008 και με τους Holy Fuck). Οι φανατικότεροι έλαβαν θέσεις δίπλα στα ηχεία, οι εμπειρότεροι απομακρύνθηκαν διακριτικά από αυτά και εμείς μέσα στο ενδιάμεσο σκοτάδι. Ο θόρυβος των Fuck Buttons είναι κλιμακούμενος: στην αρχή δεν σε ενοχλεί, μετά σε ψιλοπειράζει και προς το τέλος του set ενστικτωδώς προχωράς με μικρά βηματάκια προς τα πίσω προκειμένου να προστατέψεις τα (εναπομείναντα) τύμπανα των αυτιών σου. Μία εξαιρετική εμφάνιση: σκοτεινή, μυστηριακή και ταυτόχρονα έντονα χορευτική χωρίς παύσεις και χωρίς 'Ευχαριστούμε, Αθήνα'. Δύο τύποι που δείχνουν να γουστάρουν τη μουσική τους περισσότερο και από τον μεγαλύτερο fan τους. Τα παιδιά του Kevin Shields των My Bloody Valentine και των Underworld προσφέρουν ένα μοναδικό δικό τους ιδίωμα που δεν έχουμε ξαναδεί τα τις τελευταίες δεκαετίες. 'Surf Solar', 'Colours Move'. 'Olympians' και 'Bright Tomorrow' στην πρώτη γραμμή, ενώ το φινάλε τους με τα live drums που ανήκει στις καλύτερες στιγμές -ever- του Synch μας έκανε να νοσταλγήσουμε τους Underworld...




Lolek - Lumiere Brother

Μετά από μίας ώρας θόρυβο, σοφά οι διοργανωτές είχαν τοποθετήσει τον χαμηλότονο κύριο Lolek στο αμφιθέατρο προκειμένου να ξεκουραστούν λίγο τα αυτιά και τα κορμιά μας. Λόγω αυτών των ειδικών συνθηκών τον παρακολουθήσαμε λίγο, αν και ο Lolek δεν είναι ο πιο χαρισματικός performer του κόσμου και απευθύνεται σε ένα δικό του αφοσιωμένο κοινό.

Η βραδιά μας έκλεισε με τον Lumiere Brother, έναν χαρισματικό καλλιτέχνη (με όλη τη σημασία της λέξης) που μας χάρισε φέτος το εκπληκτικό 'Fiction'. Ξεκίνησε μόνος με τα keyboards του και σιγά-σιγά προστέθηκε και η υπόλοιπη τετραμελής μπάντα του. Παρά το πρόβλημα που είχε με τη φωνή του και τον ήχο που έβαζε σε πρώτη γραμμή τα drums καλύπτοντας τους υπόλοιπους, ήταν εξαιρετικός ερμηνεύοντας σχεδόν όλο το δίσκο του και προσφέροντας μία αξιομνημόνευτη ακουστική διασκευή του 'Under Pressure' των Queen.
Και εις ανώτερα.

Νίκος Ζωητός

Xaxakes live at Fuzz (05-03-2010) Ασταμάτητα Νέοι...

Η απεργία όλων των μεταφορικών μέσων (πλην ταξί) δεν φάνηκε ικανή να κρατήσει τους Αθηναίους μακριά από τους Xaxakes και την πρώτη εμφάνισή τους μετά από πολλά χρόνια στην πρωτεύουσα. Οι προειδοποιητικές βολές είχαν πέσει στο party της Athens Voice (το review μας, εδώ) τρεις μήνες πριν, όπου οι Xaxakes είχαν προσφέρει στο αθηναϊκό κοινό μία συμπυκνωμένη αλλά εντυπωσιακή εμφάνιση στηριγμένη κυρίως στο περσινό τους δίσκο 'Το Valse Των Ελαφιών'.

Ωστόσο, το γεμάτο (στα όρια του sold out) Fuzz Club ήταν μία ευχάριστη έκπληξη που θα ήταν λάθος να πιστώσουμε στη (για τα ντόπια ήθη) χαμηλή τιμή των 15 ευρώ, αλλά στη φύση και τη συνέπεια της μπάντας: η πρόσφατη έκρηξη δημιουργίας νέων ελληνικών συγκροτημάτων έδειξε ότι πλέον έχουμε πολλές μπάντες που μπορούν να κοπιάρουν τους Bloc Party, αλλά καμία που να πλησιάζει την απόλυτη pop αθωότητα που προσφέρουν οι Θεσσαλονικείς. Και το σημαντικότερο: ακόμα δεν έχει γεννηθεί ο διάδοχος του Γιάννη Νάστα...

Οι Xaxakes δεν ήταν ποτέ group των LPs: τόσο το 'Casanova' (2000) όσο και το περσινό 'To Valse των ελαφιών' παραμένουν εξαιρετικά άνισα LP που μας άφησαν ανικανοποίητους. Ήταν πάντα όμως ένα group των singles και των live, κάτι που το απέδειξαν και χθές στο Fuzz.

Το εναρκτήριο 'My Way' στιχουργικά αποτελεί την καλύτερη περίληψη της κοσμοθεωρίας τους: κάνουν κάτι πρωτότυπο με το δικό τους τρόπο ('And more, much more than this I did it my way'). Σημειολογικά, είναι ένα track που έχει ερμηνευθεί από τον Elvis και τον Frank Sinatra μέχρι τους Sex Pistols, όλοι τους επιρροές και εμμονές του group. Αλλά φόρος τιμής στους ήρωές τους αποτελούσε και καθεμία από τις (τουλάχιστον) τέσσερις συνολικά διασκευές τους: το glam rock του Marc Bolan και των T-Rex του ('20th Century Boy'), τη διάνοια του David Bowie, ('Heroes') και της αυτοκαταστροφικότητας του Lou Reed ('Walk On The Wild Side') με το τελευταίο να εφάπτεται απόλυτα στο μουσικό τους στυλ σε μία full-σαξόφωνο εκτέλεση.

Αλλά και ποιος μπόρεσε να αντισταθεί στα δικά τους hits: την ερωτική απογείωση του 'Fly', τον (γατίσιο) σουρεαλισμό του 'Στα Ξαφνικά', το γκάζωμα του 'Βασιληά', την γλύκα του 'Γεια', την υπέροχη εκτέλεση του μεταμορφωμένου 'Monte Carlo' και το (όλοι-το-περιμέναμε-πως-και-πως) 'Ασταμάτητα Νέοι'.

Από την άλλη, στα πιο χαλαρά τους κομμάτια υπήρξε μία κοιλιά υπογραμμισμένη και από το αρκετά ξενέρωτο αθηναϊκό κοινό, γεγονός αναμενόμενο αφού η διάρκεια του σετ ξεπέρασε τις δύο ώρες με δύο encore. Δεν ξεκόλλαγαν από το Fuzz οι εκλεκτοί κυριοι Xaxakes απολαμβάνοντας το θρίαμβό τους, μέχρι που πρόσφεραν για δεύτερη φορά τα 'Monte Carlo' και 'Γεια'.

Ασταμάτητα Νέοι, κύριε Νάστα...
Και στα δικά μας...

Νίκος Ζωητός

To playlist

Fiery Furnaces live @ An Club (02-03-2010)

Αξίωμα 1:

Ποτέ μην διαγράφεις μία μπάντα, πριν ακούσεις (τουλάχιστον) έναν δίσκο τους.

Κάπως έτσι την πατήσαμε με τους Fiery Furnaces, που λίγο οι ομοιότητες τους με τους (απεχθείς) White Stripes, λίγο η americana-garage-folk κατάταξή τους μας είχαν κρατήσει μακριά τους μέχρι...

....Μέχρι τη στιγμή που η ανακοίνωση του live τους στο Αν, από την εκλεκτή κολεκτίβα του Vinyl Microstore και του Κορμοράνου μας έστειλε στην αγκαλιά του υπέροχου 'I'm Going Away' (2009) και μας έκανε να βγάλουμε τη μαρμελάδα από τα αυτιά μας και να ανακαλύψουμε ένα από τα καλύτερα albums του 2009, που θα είχε άξια θέση στο top-10 μας. Οι Fiery Furnaces αφήνουν διακριτικά στην άκρη το White-Stripe-ικό τους προφίλ και συνθέτουν έναν δίσκο γεμάτο απίστευτες μελωδίες (κυρίως στα mid και low tempo κομμάτια τους) που παραπέμπουν στους Yo La Tengo και στην συνολική ιστορία της americana.
Σε ένα γεμάτο Αν Club, οι Fiery Furnaces για μία και κάτι ώρα (χωρίς encore) πραγματοποίησαν μία καθολικά ικανοποιητική εμφάνιση, στηριγμένοι στην persona της Eleanor Friedberger και σε έναν απίστευτο drummer. Μία εμφάνιση λιτή, τίμια και ενδεικτική του προφίλ της μπάντας. Προσωπικές αδυναμίες τα 'Cut The Cake', 'Drive To Dallas', 'The End Is Near', 'Ray Bouvier' και 'Keep Me In The Dark', (σωστά το μαντέψατε) όλα από το τελευταίο τους LP.

Και κάτι τελευταίο: τα θερμά μου συγχαρητήρια στους διοργανωτές που έφεραν μία φρέσκια (αλλά και ώριμη ταυτόχρονα) μπάντα με προσιτή (για Ελλάδα, ντε!) τιμή εισιτηρίου. Τις καλύτερες μας ευχές στο Vinyl Microstore, μία από τις μεγαλύτερες indie κοιτίδες που αξίζει την υποστήριξή μας σε ότι κάνει (από εκδρομές στο ...Λουτράκι μέχρι το live των Fiery).
Η ιδρυματοποίησή του αποτελεί ένα σήμα κινδύνου, στο οποίο αν δεν συνεισφέρουμε όλοι πολύ φοβάμαι ότι θα έχουμε την κατάληξη που είχε το εξαιρετικό Muzine....

Και ως γνωστόν, στην Ελλάδα, προτιμούμε να αναβιώνουμε καταστάσεις 10 χρόνια μετά, παρά να τις υποστηρίζουμε όταν πρέπει...

Γκέγκε;

Νίκος Ζωητός

Θα είμαστε όλοι εκεί !

Xaxakes live @ Athens Voice Party (25-11-2009), Venue

Τελικά, τόσο το 45λεπτο ξεροστάλιασμα στη είσοδο του Venue (αφού παρά την ανακοίνωση, οι πόρτες μέχρι τις 22.45 ήταν κλειστές), όσο και το θέαμα των πέντε πορτιέρηδων του Venue (που μας θυμίσαν παλαιότερες εποχές) άξιζαν τον κόπο.
Κατά τις 00.20 ο Γιάννης Νάστας και η παρέα του με ένα επαναλαμβανόμενο 'Viva' χαιρέτησαν το αθηναϊκό κοινό και απέδειξαν ότι είναι μία μπάντα γεννημένη για τα live, έστω και αν αυτά διαρκούν 40 λεπτά και γίνονται σε ένα μάλλον αταίριαστο χώρο. Αυτό συμβαίνει γιατί οι Xaxakes δεν αναπαράγουν απλά τα tracks των δίσκων τους, αλλά τα προσαρμόζουν στο ύφος μίας ζωντανής εμφάνισης, κάτι που φάνηκε κυρίως στο εναρκτήριο 'Μη μαζί, γιατί...' και , κυρίως, στο 'Πονάν Τα Χείλη Μου (Γεια!)' σε μία εκτέλεση εξαιρετική λόγω του hand-clapping και των πολλών 'blah-blah' που αντικαθιστούσαν τους στίχους. Δεν έλειψαν και οι παλαιότερες δουλείες του group, όπως τα 'Casanova', 'Βασιληάς' και ένα full-στο-σαξόφωνο 'Monte Carlo'.
'Είμαστε μία τριχασμένη μπάντα', ομολόγησε ο Νάστας αναφερόμενος προφανώς στην ποικιλία ήχων που χαρακτηρίζει (πάντα) τη μπάντα, δηλαδή indie κιθάρες, σαξόφωνο και χορευτικό mood σε ίσες σχεδόν αναλογίες. Τα σέβη μας.

Νίκος Ζωητός

MGMT live in Athens: Kids...

Με διάχυτο τον κίνδυνο να γίνουμε παπιά από τη βροχή, πήραμε το δρόμο προς την Τεχνόπολη μαζί με πολλούς φρεσκογυρισμένους Αθηναίους. Η άφιξη των MGMT σήμανε (με συναγερμό) το ξεκίνημα της συναυλιακής σεζόν μετά από τον έναν πληθωρικότατο (συναυλιακά) Ιούνιο και μάλιστα, με ένα τώρα-που-συμβαίνει όνομα: oι MGMT, υπεύθυνοι για τους δύο pop ύμνους του 2008 ('Time To Pretend' και 'Kids') και για το LP 'Oracular Spectacular', καλύτερος δίσκος του 2008 κατά το NME (στα όρια του μέτριου κατά τη γνώμη μου). Το ντουέτο από το Brooklyn (που γίνεται ...πεντάδα επί σκηνής) ξεκίνησε την -χλιαρή του- εμφάνιση με το 'The Youth' και ερμήνευσε σχεδόν όλο το 'Oracular Spectacular', πλην των 'Future Reflections' και του αγαπημένου 'Pieces Of What'. Αρκετά στάσιμοι επί σκηνής δεν κατάφεραν να μεταδώσουν την ενεργητικότητα που περιμέναμε από μία νέα (και ηλικιακά) μπάντα. Στα θετικά στοιχεία, πάντως τα δύο (?) νέα κομμάτια από το επερχόμενο μέσα στο 2010 'Congratulations' και η ξεσηκωτική εκτέλεση του 'Kids' με τον κιθαρίστα να σολάρει αλά Eddie Van Halen λίγο πριν το φινάλε...
Μία μέτρια εμφάνιση που δεν ξέρω αν θα πρέπει να μας ανησυχήσει για το μέλλον της μπάντας. Ή μήπως όχι; Έτσι και αλλιώς ακόμα kids είναι...

Νίκος Ζωητός

Δείτε περισσότερα video εδώ

Coca-Cola Soundwave vol. 3: Η γριά κότα έχει το ζουμί...

8 ευρώ. Ναι, καλά διαβάσατε, 8 ευρώ. Ολογράφως: οκτώ ευρώ. Δηλαδή, όσο κοστίζει ένα mojito σε ένα μέτριο αθηναικό bar. Όσο το εισιτήριο ενός σινεμά. Όσο μία πίτσα ζαμπόν, bacon, μανιτάρια. Όσο τέσσερα σουβλάκια. Το 1/3 του εισιτηρίου των Horrors. Θέλετε και άλλα; Νομίζω, καταλαβαινόμαστε. Είναι αδύνατον να πιστέψω ότι μία τέτοια συναυλία δεν έγινε sold-out από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας των εισιτηρίων σε μία χώρα που όλοι διαμαρτύρονται για τις ακριβές τιμές των συναυλιών (και όχι μόνο). Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Η πληθώρα των καλοκαιρινών συναυλιών δεν αποτελεί σίγουρα μία: η προτεραιότητα θα έπρεπε να είχε δοθεί στο Coca-Cola Soundwave, αφού το value for money είχε εκτοξευτεί πολύ ψηλά. Και πέρα από αυτό: το ίδιο το lineup δεν άφηνε κανένα περιθώριο απουσίας...Aπλά, υπενθυμίζω ότι ήταν η πρώτη εμφάνιση των Bloc Party σε ελληνικό έδαφος...Ας μην κλαιγόμαστε, λοιπόν, για την ακρίβεια όταν η απουσία μας από το συγκεκριμένο gig δίνει ακριβώς τα αντίθετα μηνύματα.
Έτσι, μία αρένα κατά τα 2/3 άδεια υποδέχτηκε τους Le Page, μία από τις πιο hyped ελληνικές μπάντες φέτος. Πιο ζωντανοί απ'ότι τους περιμέναμε, παρά την εικοσάλεπτη διάρκεια του set τους ήταν η ευχάριστη έκπληξη της ημέρας. Διασκεύασαν και το 'I'm A Believer' των Monkees. Και εις ανώτερα...
Σταθερή αξία και οι Flakes, οι οποίοι, όμως, μας αρέσανε πιο πολύ στο Gagarin ως support στους The Pains Of Being Pure At Heart. Ίσως και ο ήχος τους να επηρεάστηκε και από την (γενικότερα) κακή ακουστική του χώρου.
Πάμε, όμως, στο κυρίως πιάτο: με σαραντάλεπτη καθυστέρηση εμφανίστηκαν οι Primal Scream στη σκηνή προκαλόντας (ελαφριά) δυσφορία στο κοινό, η οποία εκφράστηκε και με μία ψυχρότητα στο ξεκίνημα του set τους. Η μπάντα προέρχεται από δύο μετριότατα LP, τα 'Riot City Blues' (2006) και 'Beautiful Future' (2008) (να βάλω και το 'Evil Heat' (2002), να τριτώσει το κακό;), γεγονός που μας ανησυχούσε ιδιαίτερα πριν την έναρξη. Πριν την έναρξη. Γιατί μετά, καταλάβαμε τι σημαίνει μεγάλη μπάντα. Ξεκίνημα-ζέσταμα με τα 'Can't Go Back', 'Miss Lucifer' και 'Country Girl'. Κάπου εκεί το κοινό ξεπάγωσε και άρχισε να συμμετέχει ενεργά στην παράσταση που έδινε ο κ. Gillespie και η παρέα του. Ο κύριος Bobby Gillespie: μία rock persona, που δείχνει να βρίσκεται στο φυσικό του χώρο όταν είναι στη σκηνή. Που ζητάει συγνώμη για το κομμάτι που ξεκίνησε λάθος με την άνεση που εμείς ζητάμε όταν πατήσουμε τον διπλανό μας στον κάλο. Τελικά, αυτό μας έλειψε πιο πολύ στα zeroes: όχι τόσο οι καλοί δίσκοι, όσο τύποι σαν το Bobby με την στόφα του ηγέτη-frontman που ξεσηκώνει το κοινό. Ο ρυθμός ανέβαινε σταδιακά βοηθούμενος και από ένα πολύ καλό playlist που
διέτρεχε σχεδόν όλη τη δισκογραφία τους (μόνο το 'Vanishing Point' μας έλειψε). Πολύ καλές οι live εκτελέσεις τόσο του αδιάφορου (στο δίσκο) 'Suicide Bombs', όσο και η πιο ρυθμική-dance εκδοχή του 'Movin' On Up'. Τι άλλο να πούμε; Αφού μας έπαιξαν και το 'Shoot Speed Kill Light'...

Αντίθετα, δεν τα κατάφεραν πολύ καλά οι Bloc Party, παρά την διάθεση του Kele Okereke ο οποίος μάλλον έχει την κακή συνήθεια να ρωτάει 'Athens, are you OK?' κομμάτι παρά κομμάτι. Παρά το pogo των αρχικών σειρών, οι Bloc Party δεν κατάφεραν να κάνουν τη διαφορά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν κακοί. Μοιρασμένο και αυτό το setlist (ευτυχώς) ανάμεσα στα τρία albums, με έμφαση στο εξαιρετικό 'Silent Alarm' (2005) και ειδικότερα στα 'Positive Tension', 'Banquet', 'So Here We Are', 'This Modern Love' και το 'Helicopter' που έκλεισε το set τους. Παρά τα ουρλιαχτά του διπλανού μου, δεν έπαιξαν το 'Two More Years'.. Αυτά. Θα ήθελα να τους ξαναδώ. One more chance (όπως τιτλοφορείται και το νέο single τους) την αξίζουν. Έστω και αν μας στοιχίσει τρία mojitos...

Νίκος Ζωητός

Playlists (με μικρή επιφύλαξη...)

Primal Scream	Bloc Party
Can't Go Back	One Month Off
Miss Lucifer	Hunting For Witches
Country Girl	Positive Tension
Jailbird	Talons
Beautiful Future	Signs
Deep Hit Of Morning Sun	Waiting For The 7.18
Exterminator	Song For Clay
Suicide Bomb	Banquet
Shoot Speed Kill Light	So Here We Are
Swastika Eyes	One More Chance
Moving On Up	Mercury
Rocks	This Modern Love
Accelerator	The Prayer
	Flux
	Helicopter

Silversun Pickups live: Cherub Rock !

Δεν μπορώ να το ξεπεράσω! Το προσπάθησα αρκετά, αλλά συγχωρέστε με: απλά δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Μην με ρωτάτε ποιο γιατί είμαι σίγουρος ότι όλοι το βλέπετε και απλά είτε κάνετε ότι δεν το βλέπετε είτε δεν θέλετε να το ομολογήσετε...Μιλάω, φυσικά, για την υπερβολική ομοιότητα των Silversun Pickups με τους Smashing Pumpkins. Να υποθέσουμε ότι απλά συνέπεσε η χροιά της φωνής του Brian Aubert να μοιάζει διαβολικά με αυτήν του Billy Corgan; Δεκτόν, συμβαίνουν αυτά. Να δεχτούμε ότι είναι σύμπτωση ότι οι δύο μπάντες έχουν τα ίδια αρχικά; ΟΚ. Το γεγονός ότι και οι δύο έχουν γυναίκα μπασίστρια; Τυχαίο. Ότι έχουν στη σύνθεσή τους και μία γιαπωνεζόφατσα (James Iha για τους Pumpkins και Chris Guanlao για τους Pickups); Έ όχι, γιατρέ! Τα βλέπω όλα διπλά !
Πέρα απο την συνωμοσιολογία, οι Silversun Pickups είναι μία αξιόλογη μπάντα και ήταν μία σπάνια ευκαιρία για την ελληνική indie κοινότητα να απολαύσει ένα φρέσκο όνομα στη χώρα μας: τα συγχαρητήριά μας στους promoters και στο Gagarin, το οποίο έκανε ένα αξιομνημόνευτο χατ-τρικ μαζί με τους Horrors και τους Pains Of Being Pure At Heart τον Ιούνιο. Συγχαρητήρια όμως και στους Έλληνες Gardenbox, που ξεκίνησαν τη βραδιά με τον post rock (και όχι μόνο) ήχο τους. Πολύ καλύτεροι από διάφορους post rock Μεσσίες που μας επισκέπτονται κατά καιρούς και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν μπολιάζουν τον ήχο τους με περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία και γυναικεία φωνητικά, όπως στο τελευταίο καθηλωτικό κομμάτι του set τους. Δείτε και μόνοι σας:





Οι Silversun Pickups φαίνεται να έχουν πολλούς περισσότερους οπαδούς στην Ελλάδα απ'ότι περιμέναμε: δεν ήταν τόσο το πλήθος (μισογεμάτο το Gagarin) όσο το πάθος και το επίπεδο γνώσης των στίχων-κομματιών που μας εντυπωσίασε. Για μιάμιση ώρα, η μπάντα ικανοποίησε πλήρως, ξεκινώντας με το αδύναμο 'Growing Old Is Getting Old' και 'Well Thought Out Twinkles'. Ιδιαίτερα κεφάτοι και κινητικοί στη σκηνή, με το χάρισμα της live μπάντας που διψάει για αναγνώριση-καταξίωση: ένας χαρισματικός frontman (εμφανώς επηρεασμένος και από το ...ούζο που κατέβασε live), ένας λυσσασμένος drummer (με ένα πιατίνι τοποθετημένο σε ύψος... Κοκολάκη) , μία ντίβα στο μπάσο και ένας κιμπορντίστας με I-Love-Grateful-Dead-and-the-whole-fuckin'-60's look. Ένα set μοιρασμένο ανάμεσα στο εξαιρετικό 'Carnavas' (2006) και στο μέτριο Swoon (2009), με highlights τα 'Panic On', ' There's No Secrets This Year' και 'Lazy Eye' και ένα δυναμικότατο encore με κορύφωμα-φινάλε το 'Common Reactor'. ¨Ενας αρχετυπικά indie ήχος. Το ροκ των Χερουβήμ, όπως είχαν πει και το 1993 οι ...πως τους είπαμε να δεις...; Ά ναι, οι Smashing Pumpkins...

Νίκος Ζωητός

Ejekt Day 2: It’s Jarvis, It’s The Subways...

Μέρα δεύτερη για το Ejekt και το πλαίσιο παρέμεινε το ίδιο: αργή προσέλευση (δεν αποτέλεσα εξαίρεση), χαλαρός κόσμος, γρήγορη πρόσβαση στα τσιμπημένα ποτά και επιπλέον μιάμιση ώρα καθυστέρησης στο πρόγραμμα, που ευτυχώς μου έδωσε τη χαρά να προλάβω το άνοιγμα των The Subways λίγο μετά τις 18:15. Δεν ήξερα τίποτα (έτσι νόμιζα) γι’ αυτή την μπάντα που είχε την όρεξη και τους τρόπους να μας ξεσηκώσει. Γρήγορο, σφιχτό, ρυθμικό garage με έντονη σκηνική παρουσία από τον προσποιητά αγριεμένο Billy Lunn στη φωνή και στην κιθάρα και την αεικίνητη γκαραζογατούλα Charlotte Cooper (όνομα για καριέρα όπως παρατήρησε η φίλη μου) σε φωνή και μπάσο. Ο ντράμερ (ας μην αναφέρουμε και όλα τα ονόματα) δυναμικός, στη θέση του, άσε που έπρεπε να προσέχει την «μπότα» του, που περισσότερο χρησίμευε για βατήρας του ορμώμενου Billy Lunn. Πέρα από την πλάκα, το αρχέτυπο ροκ τρίο λειτούργησε άψογα. Ειδική μνεία στον λαοπλάνο κύριο Lunn που συνεχώς μας κολάκευε (you sexy Greeks), απαιτούσε τη συμμετοχή μας (αν στο πρόσταγμά του δε χτυπούσες παλαμάκια, νόμιζες ότι θα κατέβει κάτω να σε δείρει), βούτηξε πάνω μας δις, και δικαιωματικά μας κέρδισε. Η θερμή ανταπόκριση του κοινού σίγουρα ικανοποίησε το ναρκισσιστικό εγώ του αφού τελικά μας βαθμολόγησε με δέκα! (ουρλιάζαμε για να το κερδίσουμε). Κέρδισαν το απογευματινό στοίχημα και ελπίζω να μας ξανάρθουν σύντομα!!!
Όσο και αν χορτάσαμε από τους Subways, η αναμονή για τη συνέχεια σε έβγαζε λίγο εκτός κλίματος. Μάλλον οι υπεύθυνοι περίμεναν να πέσει η νύχτα για να εμφανιστούν κάτι καλικάντζαροι που λεγόντουσαν Klaxons. Απολαύστε τις ενδεικτικές φωτογραφίες, όσο για τη μουσική τους ίσως να γίνω άδικος και δε θέλω να σας κουράσω, εντάξει;

Γρήγορα μέσα στη μεγάλη αίθουσα και έτοιμος για τους Echo and the Bunnymen. Πιο έτοιμος δε γινόταν καθώς μετά την ακύρωση του ερχομού της Laurin Hill η παρουσία των Echo αποτέλεσε για μένα την ευχάριστη έκπληξη που θα έκανε ακόμη πιο σίγουρη την επένδυση των 45 ευρώ. Πλανήθηκα πλάνην οικτρά και θα τους σφάξω με το βαμβάκι. Ωραίο πρόγραμμα, με παλιά τραγούδια (συγκινήθηκα ως γνήσιο δεινοσαυράκι με 'Bring On The Dancing Horses), άψογος ο Ian McCulloch, με αναλλοίωτη φωνή, και άψογη εκτέλεση από την μπάντα. Σαν να άκουγες ραδιόφωνο.
Ο McCulloch ήταν τόσο cool με τα γυαλιά ηλίου και το χειμωνικό jacket (εδώ που τα λέμε είχε και μια ψυχρούλα) που τελικά με ψύχρανε. Έχουμε και λέμε, υπέρβαρη καλοζωισμένη μπάντα, άνευρη και βαριεστημένη παράσταση. Ο McCulloch έβγαζε τη φωνή το ίδιο μηχανικά και στυλιζαρισμένα όπως έβγαζε και τον καπνό από το στόμα του (πολλά τσιγάρα). Όχι, φωτογραφίες δε θα σας δείξω. Δεν άντεξα και έφυγα πριν το τέλος, για να βγω έξω στη ζεστή βραδιά. Με τις υγείες μας.
Ευτυχώς γρήγορα ήρθε η ώρα που όλοι περιμέναμε! O Jarvis επί σκηνής! Μεγάλος καλλιτέχνης, μεγάλος ερμηνευτής. Με την καλοδουλεμένη μπάντα του μάγεψε το πλήθος. Τόση μαγεία που νομίζω κανείς δεν τόλμησε να ζητήσει τραγούδια των PULP. Black Magic... Τα πολλά λόγια είναι περιττά… Θα σε ξαναδούμε το χειμώνα;

Δυστυχώς η αρχική καθυστέρηση στο πρόγραμμα και η μεγάλη πάλι αναμονή μετά τον Jarvis βάρυναν τη διάθεσή μου για τους Royksopp. Άσε που ξεκίνησαν με προβλήματα στον ήχο, άντε πάλι σύντομο sound check. Μια χαρά αφορμή για να φεύγουμε. Ωραίο και χαρούμενο μπιτάκι που ακουγόταν αρκετά ευχάριστα στο δρόμο προς το πάρκινγκ. Λίγο αργά για να γυρίσουμε πίσω, με έφαγε η κούραση!

Του άσχετου ειδικού συνεργάτη johny v

Ejekt Day 1: It's educational...

Οι μειοψηφίες δεν κάνουν πάντα λάθος: πρέπει να ανήκω σε μία από αυτές και συγκεκριμένα σε αυτήν που ενθουσιάστηκε όταν έμαθε το line-up της πρώτης ημέρας του Eject. Ίσως το γεγονός ότι δεν έχω δει ποτέ live τους Pixies (μου πέφτει λίγο βαριά η Μαλακάσα) να μέτρησε καταλυτικά. Όπως φάνηκε, η πλειοψηφία μάλλον δεν είχε τα δικά μου μυαλά με αποτέλεσμα η προσέλευση του κόσμου στο φετινό Eject να είναι αισθητά μικρότερη από την περσινή, όσο και αν είναι λίγο άδικο να κάνουμε συγκρίσεις όταν από τη μία μεριά υπάρχουν οι είμαστε-πάντα-sold-out James...Έτσι, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που εμφανίστηκαν οι Pixies, η εικόνα του συναυλιακού χώρου ήταν αρκετά απογοητευτική. Πριν ξεκινήσουμε, να επισημάνουμε τις τσιμπημένες τιμές των ποτών (7€ το ποτό, 5€ η μπύρα) και την ύπαρξη καντίνας για hot dog στο πίσω μέρος του festival, η οποία με τη βοήθεια του (σωστού) ανέμου έκανε το χώρο να μυρίζει σαν το μπριζολάδικο του Τέλη...
Εγγλέζοι στο ραντεβού τους με το ελληνικό κοινό οι...Εγγλέζοι White Lies ανέβηκαν ακριβώς στις 18.30 στη σκηνή, μάλλον αιφνιδιάζοντας τους παρευρισκόμενους που είχαν ακροβολιστεί στο γρασίδι απολαμβάνοντας τον απογευματινό ήλιο. Η μπάντα έχει κυκλοφορήσει έναν από τους κορυφαίους δίσκους του 2009, το 'To Lose My Life' και παρά το hype που την περιβάλλει αποτελούσε για εμάς ένα από τα attractions της ημέρας. Βέβαια, οι διοργανωτές φρόντισαν να μας ξενερώσουν επαρκώς τοποθετώντας το set τους πρώτο στη σειρά. Άλλη μία ελληνική πρωτοτυπία: να ακούς τη μπάντα που οι στίχοι περιλαμβάνουν death, blood και funerals με το φως της ημέρας...Κάτι ανάλογο είχε να συμβεί από την support (!) εμφάνιση των Jesus and Mary Chain στους Cure παλαιότερα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Όπως και να είναι όμως, οι Λονδρέζοι ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο και αποζημίωσαν το κοινό. Σχετικά στατικοί στη σκηνή και απόμακροι, ερμήνευσαν σε 45' το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου τους ξεκινώντας με το 'A Place To Hide' και το γεννημένο hit 'To Lose My Life'. Εμφανώς αδικημένοι από το ανύπαρκτο light show, ζήτησαν (και έλαβαν) κατά διαστήματα το handclapping του κοινού. Εντυπωσιακoί, τόσο στο εξαιρετικό 'Unfinished Business', όσο και στο finale τους με το 'Death' αποτέλεσαν την ευχάριστη έκπληξη την ημέρας...



Δεν θα λέγαμε και το ίδιο για τους θα-θέλαμε-να-ειμασταν-οι-Keane Starsailor. Ένα, στην καλύτερη περίπτωση, μέτριο συγκρότημα στο οποίο τα φωνητικά του James Walsh έχουν πάντα ένα καταστροφικά εκνευριστικό ρόλο...Επιπρόσθετα, στα live τους δεν είναι και οι Sex Pistols, όπως αποδείχθηκε και στο Eject. Αφήστε που το γεγονός ότι άρχιζε να σουρουπώνει μας (ξανα)θύμισε το θέμα της σειράς εμφάνισης... Παρόλα αυτά, έχουν μερικές καλές συνθέσεις και το 'Silence Is Easy' είναι σίγουρα μία από αυτές.
Τη σκυτάλη πήραν οι ιδιαίτερα αγαπημένοι Editors, με δύο πολύ καλά LP στο ενεργητικό τους και τον χαρακτηριστικό τους ήχο που παραπέμπει έντονα στους Joy Division και στους Echo & The Bunnymen. Παρά την προσπάθεια του frontman Tom Smith, η μπάντα προσέφερε ένα αδύναμο set: ένα παλιό τραγούδι διαδεχόταν ένα καινούργιο από το επερχόμενο album τους (από το οποίο δεν πρέπει να περιμένουμε και πολλά με βάση όσα ακούσαμε, δείχνει να προσπαθεί -ανεπιτυχώς- να έχει πιο ηλεκτρονικό ήχο), με αποτέλεσμα να χάνεται συνεχώς το mood. Ειλικρινά, τη σημερινή εποχή του non-stop downloading, δεν ξέρω τι εξυπηρετεί η ζωντανή παρουσίαση των νέων κομματιών αφού -ακόμα και αν αυτό που ακούσεις είναι κάτι εξαιρετικό- θα σε οδηγήσει στο άνοιγμα του router σου και όχι στο κοντινότερο δισκοπωλείο. Μία χαμένη ευκαιρία, λοιπόν, για τους Editors...



Η ώρα πλησίαζε 23:00 και όλοι προσπαθούσαν για την καλύτερη pole position για την εμφάνιση των headliners Pixies. Η ατμόσφαιρα μύριζε indie ιστορία και ο μέσος όρος ηλικίας ανέβαινε επικίνδυνα...Ο χρόνος κυλάει αμείλικτα και αφήνει τα αποτυπώματά του και στις φιγούρες των Βοστωνέζων. Ένας αμίλητος Frank Black και το αντίβαρό του η Kim Deal να έχει αναλάβει τα (όποια) επικοινωνιακά. Ένα non-stop best of από το ογκώδες οπλοστάσιό τους με την πλάστιγγα να γέρνει προς τα 'Surfer Rosa' και 'Come On Pilgrim'. ¨Ενα ονειρικό ξεκίνημα με το 'U-mass', κομμάτι που κορυφώνεται με τον Frank να ουρλιάζει 'it's educational' (διδακτικότατο για τους νεότερους, κύριε Black) και μία συνέχεια που μας επιβεβαίωσε την αυταπόδεικτη αλήθεια: όταν μία μπάντα έχει κυκλοφορήσει τόσα, μα τόσα, αριστουργηματικά κομμάτια που δεν επηρέασαν, αλλά ΟΡΙΣΑΝ αυτό που σήμερα ονομάζεται 'ανεξάρτητη σκηνή', δεν περιμένεις την σκηνική παρουσία, τα projections ή ακόμα και τα αλλεπάλληλα encore για να εντυπωσιαστείς. Στέκεσαι απλά και παρακολουθείς με σεβασμό. Με δέος.Ανατριχιάζεις. Κλαις. Τα βάζεις κάτω. 4 δίσκοι. Ένας κάθε χρόνο. 4 αριστουργήματα. Κάθε κομμάτι και πιθανό single. Σκέπτεσαι πως θα μπορούσαν να παίξουν άλλες δύο ώρες με όσα άφησαν απέξω. Συγκρίνεις. Who The Fuck Are The Arctic Monkeys? Κοιτάς γύρω σου. Είναι δυνατόν από κάτω να χορεύουν ακόμα και με το 'Gouge Away'; Γυρνάς σπίτι. Κλείνεις το router. Πιάνεις από το ράφι το 'Trompe Le Monde'. Η βελόνα ακουμπάει στο βινύλιο.Μήπως είναι λάθος ο κόσμος μας;

Νίκος Ζωητός

Playlist

U-Mass
Wave Of Mutilation
Caribou
Broken Face
Monkey's Gone To Heaven
Bone Machine
I Bleed
Here Comes Your Man
Velouria
Dig For Fire
Nimrod's Son
Vamos
???
River Euphrates
Alison
Into The White
Debaser
Tame
Hey
Gouge Away
Where Is My Mind?
Gigantic



Για περισσότερα video του Eject, πατήστε εδώ

EJEKT FESTIVAL 2009 - Πέμπτη 18/6

Θα μπορούσε να πήγαινε και καλύτερα, αναμφίβολα, η πρώτη μέρα του φετινού Ejekt από πλευράς προσέλευσης κόσμου άλλα και ζωντάνιας κοινού, κάπως άνευρα φέτος τα πράγματα μας φάνηκαν, μάλλον δεν βοηθάει και ο χώρος τόσο τελικά, πάντως οι ουρές για κουπόνια, μπύρες, σουβλάκια, κλπ ήταν αισθητά μικρότερες από άλλες φορές (γιατί άραγε...)
Όσοι ήρθαν για να δουν τους Pixies δεν πρέπει να έχουν κανένα παράπονο, μιας και μας πρόσφεραν ένα καθαρά επαγγελματικό best of set διάρκειας 1 ώρας και 15 λεπτών και ήταν σαφώς και πιο εκδηλωτικοί από την προηγούμενη εμφάνισή τους πριν κάποια χρόνια στο Rockwave festival. Στα σύν τους ότι θυμήθηκαν και το θρυλικό "Velouria".
Οι Editors που προηγήθηκαν ήρθαν κυρίως για να μας παρουσιάσουν το νέο τους δίσκο που ακούγεται πιο ηλεκτρονικός από ποτέ και σίγουρα δεν μας έπεισαν ότι τους ταιριάζει ο μη κιθαριστικός ήχος. 'Ασε που χειρότερη εκτέλεση του "Munich" δεν πρέπει να έχουν παίξει στην καριέρα τους...
Οι Starsailor θα παραμείνουν για πάντα, απ' ότι φαίνεται, μια μέτρια britpop μπάντα με γλυκές μεν αλλά άνευρες μελωδίες που είναι προτιμότερο να τις ακούς εκτός συναυλιακών χώρων.
Ασφαλώς και οι White Lies ήταν οι MVP της ημέρας και φαίνεται ότι θα μας απασχολήσουν και στο μέλλον. Αν και πιτσιρικάδες και με μόλις ένα δίσκο πίσω τους, στάθηκαν αντάξιοι των προσδοκιών μας τόσο στην εκτέλεση των κομματιών τους όσο και στην επικοινωνία τους με το κοινό. Το "Unfinished Business" είναι πραγματικά μεγάλο άσμα.

The Pains Of Being Pure At Heart live! (Gagarin, 15-06-2009)

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι διαβάζοντας κριτικές συναυλιών, αν και νομίζουμε ότι ψάχνουμε να βρούμε μία ψυχρή και αντικειμενική άποψη για τα πράγματα, ουσιαστικά μας αρέσει να γινόμαστε όμηροι της υποκειμενικότητας του εκάστοτε συντάκτη. 'Οπως και να το κάνουμε, το προσωπικό στοιχείο είναι (και πρέπει να είναι) πάντοτε το ζητούμενο. Που θέλω να καταλήξω; Απλά, δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να σας περιγράψω τα του δευτεριάτικου live των The Pains Of Being Pure At Heart (TPOBPAH) στο Gagarin, γιατί δηλώνω ορκισμένος fan του ομώνυμου ντεμπούτου τους, δίσκος-ορόσημο για τη σύγχρονη indiepop. Με δύο λόγια, η μοναδική περίπτωση να έμενα δυσαρεστημένος από το live ήταν να εμφανιστούν οι Pains στο Gagarin με καουμπόικα καπέλα, μουστάκια και με συνοδεία banjo να ερμηνεύσουν παλιές country επιτυχίες...
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όμως: γύρω στις 22:00 (και για μισή ώρα) εμφανίστηκαν στη σκηνή του Gagarin οι Flakes, μία ενδιαφέρουσα περίπτωση της ελληνικής σκηνής με έναν από τους κορυφαίους δίσκους του 2008 στο ενεργητικό τους, το έξυπνα τιτλοφορημένο 'Lick Your Fingers If You Like It'. O χαρακτηριστικός indie ήχος τους, οδηγούμενος από τα female vocals της Yodashe μας ικανοποίησε απόλυτα, κυρίως με τα αγαπημένα 'Wish', 'The Secret Life Of Errol Brown' αλλά και το λέμε-χύμα-όλες-τις-επιρροές-μας 'K2X' (στο οποίο επαναλαμβάνουν τα ονόματα της Αγίας Τετράδας τους -Interpol, Blur, Arctic, Bloc Party). Αντίθετα, η τουλάχιστον 45' διάρκειας εμφάνιση των Common Sense κούρασε το κοινό, αν και ο downtempo ήχος τους δημιούργησε την τέλεια αντίθεση με αυτό που θα επακολουθούσε...
Η πενταμελής παρέα από τη NY, φρέσκια, κεφάτη και (σχεδόν) ντροπαλή έδειξε να εκπλήσσεται από το πολυάριθμο κοινό που είχε αποστηθίσει στίχους και μελωδίες του LP τους. Και τι περίμενες για ξεκίνημα από τα 20χρονα: ένα non-LP track, 'Doing All the Things That Wouldn't Make Your Parents Proud', αν και μάλλον το αντίθετο πιστεύουμε για την εκτίμηση που τους τρέφουν οι γονείς τους... Ξεσηκωτικοί, με όμορφη κιθαριστική παραμόρφωση και σχεδόν shoegazer σκηνική παρουσία, συνέχισαν με τα ' This Love Is Fucking Right' και το απόλυτο indiepop φετινό track 'Young Adult Friction': ένας ύμνος που μάλλον άργησε καμιά δεκαπενταριά χρόνια και δεν συμπεριλήφθηκε στο 'Sarah 100: There And Back Again Lane' την ιστορική συλλογή της Sarah Records που ανθολογούσε τα καλύτερα από τα πρώτα 100 singles του label. Μέσα στο playlist τους, δύο εξίσου καλά ακυκλοφόρητα tracks, το '103' και το 'Highway...' (δεν θυμόμαστε τον ακριβή τίτλο που μας αποκάλυψε ο κιθαρίστας του group μετά το live), δείγματα πολύ θετικά για την επόμενη δουλειά τους. Για φινάλε, το κομμάτι με το όνομα του group για τίτλο, όπου με νεανικό θράσος δηλώνουν : 'We are so sure, we will never die, no no we will never die, We are too pure, we will never die, no no we will never die'.
Ο ενθουσιασμός τους για το πλήθος αλλά και η ανταπόκριση του κοινού, οδήγησε την μπάντα σε δύο encore: το πρώτο (προφανώς) προσχεδιασμένο με τα 'Hey Paul' και 'Gentle Sons' και το δεύτερο με το 'A Teenager In Love', αν και προσωπικά περιμέναμε το 'Contender'..
Μετά από μία περίπου ώρα, ο Kip με το anorak του, ο Alex με το Ramones μπλουζάκι του, o Kurt και η Peggy, εγκατέλειψαν τη σκηνή τραγουδώντας από μέσα τους 'We Will Never Die, We Will Never Die'...

Νίκος Ζωητός

Full Playlist:
Doing All the Things That Wouldn't Make Your Parents Proud
This Love Is Fucking Right!
Young Adult Friction
Highway... (new track)
Come Saturday
The Tenure Itch
Kurt Cobain's Cardigan
Stay Alive
103 (new track)
Everything With You
The Pains Of Being Pure At Heart

1st encore
Hey Paul
Gentle Sons

2nd encore
A Teenager In Love



Για περισότερα video από το live των Pains, πάτα εδώ