Ήταν εύλογο να'χω άγχος γι αυτό το gig. Άλλωστε (σε) πόσα και πόσα μνημόσυνα δεν έχω μαρτυρήσει όλα αυτά τα χρόνια της νοσταλγίας μιας ζωής που μάλλον δεν έζησα, αλλά, ακόμη χειρότερα, σ’ εκείνα που σου λεν ότι ‘είμαστε ακόμα ζωντανοί, ορίστε βγάλαμε και καινούριο δίσκο, θα τό ξαναζήσεις’ κοκ μόνο που, πάμε πάλι, δεν είσαι σίγουρος ότι το'χεις ποτέ ζήσει κι όταν τελειώνει αναρωτιέσαι ποιος είναι περισσότερο νεκρός. Έπειτα είναι που το οργανωμένο χάος των Prolapse μπορεί να έχει μια σίγουρη απόδοση live, κι αυτή είναι το ανοργάνωτο χάος. Είναι κι οι στίχοι που δεν καταλάβαινα τότε με τ αγγλικά του φροντιστηρίου, άντε πάλι με τη νοσταλγία, και που τώρα δε μπορώ ούτε στο Spotify να τους βρω και που νιώθω, δλδ συνειδητοποιώ ότι είμαι, ψηφιακά αναλφάβητος (κι αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που εξακολουθώ να μαζεύω βινύλια). Κυρίως που το 'Italian Flag' συμπυκνώνει καμιά πενηνταριά χρόνια μουσικής παράδοσης, αν περιλάβεις και τα επόμενα είκοσι χρόνια και σχεδόν τον ίδιο αριθμό μουσικών υποειδών, και σίγουρα κάμποσα απ αυτά, δλδ τα περισσότερα, δεν μου αρέσουν πια και οφείλω να παραδεχτώ ότι η ενασχόληση μαζί τους ήταν σκέτο χάσιμο χρόνου. Τέλος, πώς το χε πει, νομίζω, ο Μέλβιλ, πρέπει να ταν: ‘’η δημοφιλία ενός έργου είναι αντίστροφη της αξίας του’’, οπότε ποιός θα πάει να τους δει…
Οπότε περιμένεις
ν ακούσεις το ‘Talk About Fires’ από Bokomolech και
ψάχνεις στασίδι ν ακουμπήσεις,
που είναι και δύσκολο να βρεις, καθότι
οι περισσότεροι, κι είναι πάρα πολλοί,
είναι συνομήλικοι σου. Όπως έχεις μάθει
να κάνεις στη ζωή σου, έχεις φτιάξει,
όπως μάλλον κι οι συνομηλικοί σου
άλλωστε, ολόκληρο αλγόριθμο για το πώς
να φερθείς σ ένα ακόμη live, όπου πηγαίνεις
με τη δύναμη της συνήθειας ώστε τίποτα
να μην μπορεί να σε αγχώσει.
Μόνο που δεν έχεις υπολογίσει ότι ΠΟΤΕ ΔΕΝ περίμενες να τους δεις live (ά, κι ότι ο τραγουδιστής είναι Σκωτσέζος). Ότι οι τύποι που ανεβαίνουν στη σκηνή, παρότι πιο γέροι κι απ το κοινό τους ακόμη έχουν περισσότερη ενέργεια κι είναι και ζωντανοί, σ αντίθεση, είπαμε, με σένα. Ότι δε χρειάζεται καν να παίξουν το ωραιότερο μάλλον τραγούδι που έχεις ακούσει ποτέ ('Tunguska;) για να ζήσεις μάλλον (σ)το καλύτερο live που πήγες ποτέ, οπωσδήποτε το πιο ζωντανό live πάντα (με την ευκαιρία: καταλαβαίνεις ότι μια μπάντα είναι πραγματικά αγαπημένη όταν έχεις το προσωπικό αγαπημένο σου κομμάτι που κανείς άλλος-ούτε κι οι ίδιοι/ δεν θυμούνται ότι υπάρχει, κι ο λόγος που πήγες σ αυτό το live είναι για τους τό θυμίσεις,‘έχουμε χρόνια να τό παίξουμε’ και ξαφνικά θυμάσαι ότι αξίζει να ζεις’) Ότι το ανοργάνωτο χάος μπορεί να είναι και off-key (μέτρησες σίγουρα τέσσερα κομμάτια) κι ότι μπορείς για μια φορά να μην ασχοληθείς με τέτοιες ανοησίες και μάλιστα η τελική έκβαση να ναι η τάξη μέσα απ αυτό. Ότι μπορείς να κάνεις sing along σε τραγούδια που εξακολουθείς να μην καταλαβαίνεις τί λένε. Ότι τα χρόνια που πέρασαν και τρίφτηκαν σαν πέτρες, μπορεί να κάνουν τα μόρια του σώματός σου να ξαναβρούν τη συνοχή τους, όπως χορεύεις, χωρίς φυσικά να ξέρεις. Ότι ‘‘dying is art’’
Νίκος Rorschach
No comments:
Post a Comment