Girls Names' The New Life' (Tough Love Records, 2013)

Οι ΒορειοΙρλανδοί Girls Νames μας είχαν αφήσει αποσβολωμένους με το ντεμπούτο δίσκο τους  'Dead To Μe' και έκτοτε, σε αναμονή που φάνταζε ατελείωτη για το σόφομορ, καταφύγαμε στα εξής σοφίσματα:  μάθαμε τους Sea Pinks, τους Documenta, ψάξαμε πόσες φορές  έχει παίξει ο… Rory Gallagher στο Μπέλφαστ κι αν ήταν κανείς από τους… γονείς τους στο κοινό και κυρίως… ξανακούγαμε το 'Dead to Me'.  Οι συνειρμοί για το Rory δεν είναι τόσο ψυχωτικοί όσο ακούγονται. Οι κιθάρες στο 'Dead to Me' «σερφάρουν» κατ'εξακολούθηση (στην βάση της Σχολής του μοναδικού ισάξιου του Rory, Dick Dale) κι εμείς ποτέ δεν καταλάβαμε για ποιο λόγο οι Last Drive το «γυρίσανε» μετά τους δυο πρώτους δίσκους, προσπέρασαν τη Μισιρλού και, πάντως, ποτέ δεν τους ξεπεράσανε- τους δύο πρώτους δίσκους- στο μικρόκοσμό μας, τουλάχιστον.  Με αυτά και με αυτά όποτε ακούμε surf rock (και Rory) βιώνουμε το αίσθημα ανημποριάς και παντοδυναμίας ταυτόχρονα ενός μικρού παιδιού και αυτό θα κρατήσει για πάντα και δεν συγκρίνεται με όλες τις  «ψαγμενιές» του κόσμου αυτού…

Το  'New Life' δεν έχει ούτε ένα surf ριφάκι! Εν τούτοις, αυτό είναι το μόνο που μας στράβωσε. Γιατί  γενικώς είναι σπουδαίος δίσκος. Υπάρχουν όλα αυτά που αγαπήσαμε στην indie pop και κυρίως, κακά τα ψέματα, η… φωνή. Δεν θα πούμε άλλα, για να μην σας πάρουν τα ζουμιά. Κατά τα λοιπά, παρατηρείται μια καταπληκτική ισορροπία μεταξύ των συγχορδιών-μετρημάτων-μπλιμπλικίων. Κυρίως είναι διαδραστικός: Τον βάζεις στις καλές σου κι ακούς Cure (εντάξει, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας, για indie pop πρόκειται) και τον ξανακούς στις μαύρες σου και νομίζεις ότι ανέστησαν του Joy Division.  Και το αντίθετο, τον ακούς και «σου σταθεροποιεί τη διάθεση». Μόλις συνοψίσαμε όλη την ιστορία της ανεξάρτητης βρετανικής σκηνής. Μεταξύ των πολλών φαντασμάτων που πλανώνται, μάλλον υπερίπταται εκείνο των Εcho & the Bunnymen (είπαμε, βρετανικής). Το ζήτημα της αντιγραφής μας το έχουν λύσει ο… Πικάσο (« το να αντιγράφεις τους άλλους είναι απαραίτητο, το να αντιγράφεις τον εαυτό σου είναι τραγικό») και ο… administrator του μπλογκ στο review των The Pains Of Being Pure At Heart και απομένει μόνον το ζήτημα του δικαίου. Αυτό δεν θα μας το λύσουν οι Girls Names. Ή, μήπως…

Νίκος Rorschach 

Trip Me Up! playlist, Tuesday 20-10-2009 @ Trip Radio

Αυτό ήταν το playlist στην εκπομπή μας Trip Me Up! την Τρίτη 20-10-20009, 18:00-20:00 στο Trip Radio:
Stay Tuned !

Deadbeat A Place To Bury Strangers
Be A Bee Air
Sink Or Swim Bad Lieutenant
A Brief History Of Love Big Pink
Yoo Have To Worry Callas
Happy As Can Be Cut Off Your Hands
Sex Sell Deadstar
Seasun Delorean
Fell Of The Floor, Man dEUS
Think I Need It Too Echo & The Bunnymen
Kyriarxoi Tou Sympantos Fantastikoi Hxoi
Keep The Streets Empty For Me Fever Ray
Watching The Planets Flaming Lips
The Sparrow Look Up At The Machine Flaming Lips
To Clear Eyes Gallon Drunk
Laura Girls
Surfin' USA Jesus & Mary Chain
Smile Monsieur Minimal
Killing Moon Pavement
Start To Melt Peter Bjorn & John
Magic Doors Portishead
Bang! Raveonettes
Suicide Raveonettes
In Love Ringo DeathStarr
Sworn And Broken Screaming Trees
Antenna Sonic Youth
Graffiti Eyes Stellastarr**
Anyone Else But You The Moldy Peaches
Islands XX

Ejekt Day 2: It’s Jarvis, It’s The Subways...

Μέρα δεύτερη για το Ejekt και το πλαίσιο παρέμεινε το ίδιο: αργή προσέλευση (δεν αποτέλεσα εξαίρεση), χαλαρός κόσμος, γρήγορη πρόσβαση στα τσιμπημένα ποτά και επιπλέον μιάμιση ώρα καθυστέρησης στο πρόγραμμα, που ευτυχώς μου έδωσε τη χαρά να προλάβω το άνοιγμα των The Subways λίγο μετά τις 18:15. Δεν ήξερα τίποτα (έτσι νόμιζα) γι’ αυτή την μπάντα που είχε την όρεξη και τους τρόπους να μας ξεσηκώσει. Γρήγορο, σφιχτό, ρυθμικό garage με έντονη σκηνική παρουσία από τον προσποιητά αγριεμένο Billy Lunn στη φωνή και στην κιθάρα και την αεικίνητη γκαραζογατούλα Charlotte Cooper (όνομα για καριέρα όπως παρατήρησε η φίλη μου) σε φωνή και μπάσο. Ο ντράμερ (ας μην αναφέρουμε και όλα τα ονόματα) δυναμικός, στη θέση του, άσε που έπρεπε να προσέχει την «μπότα» του, που περισσότερο χρησίμευε για βατήρας του ορμώμενου Billy Lunn. Πέρα από την πλάκα, το αρχέτυπο ροκ τρίο λειτούργησε άψογα. Ειδική μνεία στον λαοπλάνο κύριο Lunn που συνεχώς μας κολάκευε (you sexy Greeks), απαιτούσε τη συμμετοχή μας (αν στο πρόσταγμά του δε χτυπούσες παλαμάκια, νόμιζες ότι θα κατέβει κάτω να σε δείρει), βούτηξε πάνω μας δις, και δικαιωματικά μας κέρδισε. Η θερμή ανταπόκριση του κοινού σίγουρα ικανοποίησε το ναρκισσιστικό εγώ του αφού τελικά μας βαθμολόγησε με δέκα! (ουρλιάζαμε για να το κερδίσουμε). Κέρδισαν το απογευματινό στοίχημα και ελπίζω να μας ξανάρθουν σύντομα!!!
Όσο και αν χορτάσαμε από τους Subways, η αναμονή για τη συνέχεια σε έβγαζε λίγο εκτός κλίματος. Μάλλον οι υπεύθυνοι περίμεναν να πέσει η νύχτα για να εμφανιστούν κάτι καλικάντζαροι που λεγόντουσαν Klaxons. Απολαύστε τις ενδεικτικές φωτογραφίες, όσο για τη μουσική τους ίσως να γίνω άδικος και δε θέλω να σας κουράσω, εντάξει;

Γρήγορα μέσα στη μεγάλη αίθουσα και έτοιμος για τους Echo and the Bunnymen. Πιο έτοιμος δε γινόταν καθώς μετά την ακύρωση του ερχομού της Laurin Hill η παρουσία των Echo αποτέλεσε για μένα την ευχάριστη έκπληξη που θα έκανε ακόμη πιο σίγουρη την επένδυση των 45 ευρώ. Πλανήθηκα πλάνην οικτρά και θα τους σφάξω με το βαμβάκι. Ωραίο πρόγραμμα, με παλιά τραγούδια (συγκινήθηκα ως γνήσιο δεινοσαυράκι με 'Bring On The Dancing Horses), άψογος ο Ian McCulloch, με αναλλοίωτη φωνή, και άψογη εκτέλεση από την μπάντα. Σαν να άκουγες ραδιόφωνο.
Ο McCulloch ήταν τόσο cool με τα γυαλιά ηλίου και το χειμωνικό jacket (εδώ που τα λέμε είχε και μια ψυχρούλα) που τελικά με ψύχρανε. Έχουμε και λέμε, υπέρβαρη καλοζωισμένη μπάντα, άνευρη και βαριεστημένη παράσταση. Ο McCulloch έβγαζε τη φωνή το ίδιο μηχανικά και στυλιζαρισμένα όπως έβγαζε και τον καπνό από το στόμα του (πολλά τσιγάρα). Όχι, φωτογραφίες δε θα σας δείξω. Δεν άντεξα και έφυγα πριν το τέλος, για να βγω έξω στη ζεστή βραδιά. Με τις υγείες μας.
Ευτυχώς γρήγορα ήρθε η ώρα που όλοι περιμέναμε! O Jarvis επί σκηνής! Μεγάλος καλλιτέχνης, μεγάλος ερμηνευτής. Με την καλοδουλεμένη μπάντα του μάγεψε το πλήθος. Τόση μαγεία που νομίζω κανείς δεν τόλμησε να ζητήσει τραγούδια των PULP. Black Magic... Τα πολλά λόγια είναι περιττά… Θα σε ξαναδούμε το χειμώνα;

Δυστυχώς η αρχική καθυστέρηση στο πρόγραμμα και η μεγάλη πάλι αναμονή μετά τον Jarvis βάρυναν τη διάθεσή μου για τους Royksopp. Άσε που ξεκίνησαν με προβλήματα στον ήχο, άντε πάλι σύντομο sound check. Μια χαρά αφορμή για να φεύγουμε. Ωραίο και χαρούμενο μπιτάκι που ακουγόταν αρκετά ευχάριστα στο δρόμο προς το πάρκινγκ. Λίγο αργά για να γυρίσουμε πίσω, με έφαγε η κούραση!

Του άσχετου ειδικού συνεργάτη johny v