Παρασυρμένοι από τον οργασμό και
ορυμαγδό μαζί που παρατηρείται αυτό το
σωτήριο για τη ποπ μουσική παράδοση
έτος της πλήρους αποενοχοποίησης (και
επαναχρησιμοποίησης) όλων των κλισέ
«δεκαετιών», της επανεμφάνισης όλων
των περίεργων ειδών δεινοσαύρων που με
αυτιστική προσήλωση μαθαίναμε στο
Γυμνάσιο(από τους βροντόσαυρους Strokesμέχρι τον. t-rexBowieκαι τους τρικεράτoπες
Wire), της πλήρους ενοποίησης
όλων των ταξινομικών συστημάτων της
indie αλλά και «χλωμοί» στο
να παρακολουθούμε με δημ(ι)οσιο-γραφική
επιμέλεια τις εξελίξεις, θα είμαστε
λακωνικοί: 'AmericanTwilight' -
Crime & theCitySolution.
Enough said.
Θεωρητικά οι καινούριοι Shout Out Louds δεν θα μπορούσαν να μας απασχολήσουν τόσο όσο να φιλοτιμηθούμε να τους… αναδείξουμε κιόλας από το «πλουτο-μαγκ». Κι αυτό επειδή είναι Σκανδιναβοί. Δηλαδή, πιο πολύ δεν γίνεται. Είναι αλάνθαστοι σε όλα: στα… αγγλικά, στην ενορχήστρωση, στις μελωδίες και κυρίως στην άνεση παλινδρόμησής τους στο μουσικό πεδίο μεταξύ Cure και St. Etienne. Κι αν οι πρώτοι δεν μας χαλούν καθόλου ως επιρροή (κάποια στιγμή σκοπεύουμε να αποδείξουμε ότι οι Cure είναι η πιο επιδραστική μπάντα στην ιστορία της ευρωπαϊκής ποπ μετά τους Beatles) για τους δεύτερους είχαμε θέμα επειδή η οποιαδήποτε αναφορά σε δαύτους θα αδικούσε τους επίδοξους συνεχιστές τους. Με άλλα λόγια, οι Shout Out Louds μας έφερναν στο μυαλό το ιστορικό ανέκδοτο: στη δεκαετία του ’70 οι Σουηδοί εφάρμοσαν ένα πρόγραμμα προληπτικής οδοντιατρικής στα σχολεία. Δυο δεκαετίες μετά, όλοι οι Σουηδοί Οδοντίατροι μετανάστευσαν στην Αγγλία επειδή δεν υπήρχαν χαλασμένα δόντια να φτιάξουν στη χώρα τους!
Εν τούτοις, και παρότι στο 'Optica' υπάρχει ένα τουλάχιστο τραγούδι- το 'Chasing The Sinking Sun' - που επιβεβαιώνει απόλυτα την παραπάνω θεωρία μας, ο δίσκος αποτέλεσε αληθινή έκπληξη για μας. Και όχι γιατί περιέχει ένα killer track, επιπέδου Raveonettes, το 'Hermila'. Απλώς, επειδή με αυτόν τον δίσκο οι Shout Out Louds αφήνουν τη συνολική αίσθηση ότι είναι τόσο σπουδαίοι ώστε μπορεί να θεωρηθεί ότι έχουν το δικό τους ήχο, καθώς είναι ο τέταρτος κατά σειρά κα-τα-πλη-κτι-κός δίσκος που υπογράφουν, τουλάχιστον για όσους μη κολλημένους, όπως εμείς, μπορούν ν ακούσουν πραγματικά μουσική στον παρόντα χρόνο. Κι αυτό δεν μπορείς να το κάνεις μόνον αν αντιγράφεις. Ίσα-ίσα, το ότι έφτασαν ως εδώ υπερπηδώντας ακριβώς την αρχική ώθηση που σού δίνει το ξεπατίκωμα- και που γίνεται δυσεπίλυτο πρόβλημα στη συνέχεια- τους καθιστά ακόμη πιο αξιοθαύμαστους. Όμως αυτά έχουν σημασία μόνον για τους κριτικούς και την υστεροφημία τους (της μπάντας και των… κριτικών). Το πραγματικά σπουδαίο με αυτό τον δίσκο είναι αυτό που προαναγγείλαμε περί ακρόασης μουσικής στον παρόντα χρόνο: Καλώς ή κακώς- κακώς, κατά την άποψή μας, αλλά αυτό είναι μια φιλοσοφική κουβέντα- η εποχή μας, με την σημασία που αποδίδει σε έννοιες όπως η αγάπη, η ευχαρίστηση, η ευτυχία, η… σημασία κοκ δεν επιτρέπει ένα 'Non- Stop Erotic Cabaret'. Αν το επέτρεπε, ίσως να ζούσαμε ευτυχισμένοι. Προς το παρόν, το 'Optica' αναδεικνύεται σε 'Non-Stop Erotic Cabaret' των καιρών μας. Οι υπαρξιστές έχουν ένα σόφισμα: πρώτα διαβάζετε αυτές τις γραμμές κι έπειτα σκέφτεσθε τους Soft Cell. Δηλαδή, πρώτα ζούμε το παρόν κι έπειτα το παρελθόν. Μακάριοι, λοιπόν, οι Shout Out Louds και οι θαυμαστές τους, ότι αυτοί παρακληθήσονται…
Οι ΒορειοΙρλανδοί Girls Νames μας είχαν αφήσει αποσβολωμένους με το ντεμπούτο δίσκο τους 'Dead To Μe' και έκτοτε, σε αναμονή που φάνταζε ατελείωτη για το σόφομορ, καταφύγαμε στα εξής σοφίσματα: μάθαμε τους Sea Pinks, τους Documenta, ψάξαμε πόσες φορές έχει παίξει ο… Rory Gallagher στο Μπέλφαστ κι αν ήταν κανείς από τους… γονείς τους στο κοινό και κυρίως… ξανακούγαμε το 'Dead to Me'. Οι συνειρμοί για το Rory δεν είναι τόσο ψυχωτικοί όσο ακούγονται. Οι κιθάρες στο 'Dead to Me' «σερφάρουν» κατ'εξακολούθηση (στην βάση της Σχολής του μοναδικού ισάξιου του Rory, Dick Dale) κι εμείς ποτέ δεν καταλάβαμε για ποιο λόγο οι Last Drive το «γυρίσανε» μετά τους δυο πρώτους δίσκους, προσπέρασαν τη Μισιρλού και, πάντως, ποτέ δεν τους ξεπεράσανε- τους δύο πρώτους δίσκους- στο μικρόκοσμό μας, τουλάχιστον. Με αυτά και με αυτά όποτε ακούμε surf rock (και Rory) βιώνουμε το αίσθημα ανημποριάς και παντοδυναμίας ταυτόχρονα ενός μικρού παιδιού και αυτό θα κρατήσει για πάντα και δεν συγκρίνεται με όλες τις «ψαγμενιές» του κόσμου αυτού…
Το 'New Life' δεν έχει ούτε ένα surf ριφάκι! Εν τούτοις, αυτό είναι το μόνο που μας στράβωσε. Γιατί γενικώς είναι σπουδαίος δίσκος. Υπάρχουν όλα αυτά που αγαπήσαμε στην indie pop και κυρίως, κακά τα ψέματα, η… φωνή. Δεν θα πούμε άλλα, για να μην σας πάρουν τα ζουμιά. Κατά τα λοιπά, παρατηρείται μια καταπληκτική ισορροπία μεταξύ των συγχορδιών-μετρημάτων-μπλιμπλικίων. Κυρίως είναι διαδραστικός: Τον βάζεις στις καλές σου κι ακούς Cure (εντάξει, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας, για indie pop πρόκειται) και τον ξανακούς στις μαύρες σου και νομίζεις ότι ανέστησαν του Joy Division. Και το αντίθετο, τον ακούς και «σου σταθεροποιεί τη διάθεση». Μόλις συνοψίσαμε όλη την ιστορία της ανεξάρτητης βρετανικής σκηνής. Μεταξύ των πολλών φαντασμάτων που πλανώνται, μάλλον υπερίπταται εκείνο των Εcho & the Bunnymen (είπαμε, βρετανικής). Το ζήτημα της αντιγραφής μας το έχουν λύσει ο… Πικάσο (« το να αντιγράφεις τους άλλους είναι απαραίτητο, το να αντιγράφεις τον εαυτό σου είναι τραγικό») και ο… administrator του μπλογκ στο review των The Pains Of Being Pure At Heart και απομένει μόνον το ζήτημα του δικαίου. Αυτό δεν θα μας το λύσουν οι Girls Names. Ή, μήπως…
Με αφορμή το καινούριο My Bloody Valentine, εμείς θα αναμετρηθούμε με τους Gliss ! Οι οποίοι σχεδόν άγνωστοι στα μέρη μας Gliss προέρχονται από την μονίμως ηλιόλουστη Καλιφόρνια αλλά ως τρίο διαθέτουν και εδώ και μια δεκαετία στο ρόστερ τους και μια μετεγγραφή από Ευρώπη μεριά, την Δανή Victoria Cecilia (η οποία συγκρίνεται με την Sharin Foo σε όλα και στα ίσα) για να προσθέτει και λίγη μουντάδα.
Πρόκειται για τον τρίτο πλήρη δίσκο τους, όχι τον καλύτερό τους ως τώρα (αυτός ήταν ο πιο σύνθετος και πολυσυλλεκτικός 'Love the Virgins') αλλά σίγουρα τον πιο σαφή, πιο… εμπορικό και πιο dream-pop. H dream pop, από την άλλη, παραμένει ένα παρεξηγημένο υποείδος που κατά τη γνώμη μας έχει πολύ ταλαιπωρηθεί όχι τόσο από τους μουσικούς, όσο από τους… κριτικούς.
Εδώ οι Gliss παραδίδουν ένα καλοζυγισμένο και αψεγάδιαστο δείγμα γραφής ως σφιχτοδεμένο σύνολο που είναι πλέον, με πολύ καλές μελωδίες, συνεχή χρήση downtempo μινόρε, ελεγχόμενες συναισθηματικές κορυφώσεις και κλεισίματα που κλείνουν το μάτι στους Cure. Με άλλα λόγια, αν τους πάρει κανείς όπως ακριβώς είναι, τότε θα συνεπαρθεί. Αν αρχίσει να γράφει διθυράμβους (όπως οι προαναφερθέντες κριτικοί), μέχρι που θα αντιμετωπίσει και υπαρξιακό κενό. Στην ίδια ανάγνωση, δεν πρόκειται για τίποτα 17 Pygmies ή Should (συγκροτήματα, δηλαδή τόσο τέλεια που είναι εξ ορισμού καταδικασμένα στη λήθη) αλλά τους-επίσης προαναφερθέντες- Raveonettes, τους Beach Fossils (για να μην αναφερθούμε στους Beach House και θίξουμε… ιερά και όσια) τους… έχουν.
Ξεχάσαμε τους My Bloody Valentine. Επίτηδες. Αυτούς δεν τους αγγίζουμε. Δικό τους είδος…
Νίκος Rorschach
PS
Ά, και το εξώφυλλο. «Ανθεμικό». Βέβαια, προέχει μια αναδρομή σε εξώφυλλα κόμικς. Βρήκαμε και το soundtrack ενόσω ασχολούμαστε. Θα είναι οι… Gliss.
Οι Pere Ubu προσγειώθηκαν στην ιστορία της Μουσικής με το συμβολικό πρώτο σινγκλάκιτους '30 Seconds Over Tokyo' (που γνωρίσαμε-για να μην παριστάνουμε τους ψαγμένουςαπό τη μία, ούτε όμως και να παρεξηγούμαστε για μουσικολόγοι της Wikipedia από τηνάλλη- από το τετραπλό cd '25 Years Of Rough Trade Shops') και τοποθετήθηκαν άπαξ και δια παντός στο Πάνθεον της Ιδίας (της Μουσικής, ντε) ήδη με τον πρώτο δίσκο τους, το'Modern Dance'. Εξηγούμαστε: πιθανόν να έχουν κυκλοφορήσει και καλύτεροιavant-garde δίσκοι (και να μην τους έχουμε ακούσει) και μάλλον κάποιοι γκαραζοπάνκηδες φτιάξανε μουσική γνωρίζοντας ακόμη πιο λίγα θεωρητικά γι αυτήν κι από τους Pere Ubu. Και τέλος, οι Velvet Underground προφανώς δημιούργησαν καλύτερα πράγματα. Ωστόσο, αυτός ο δίσκος προσθέτει ένα στοιχείο που δεν θα είχε ποτέ η σημαντικότερη των Τεχνών πριν ή μετά τού, και μάλιστα όχι ένα οποιοδήποτε στοιχείο αλλά τον σημαντικότερο ανώτερο νοητικό αμυντικό μηχανισμό του ανθρώπου, το χιούμορ. Και μάλιστα σε μελωδικές (sic) δόσεις άφθαστες ακόμη και για τους Monty Python. Σε σημείο που να μην μιλάμε πλέον για Μουσική, αλλά για μια νέα τέχνη. Αυτή την τέχνη θα την ονομάζαμε, έκτοτε- αλλά, κοίτα να δεις, μόνον για έναν, αυτόν δηλαδή τον δίσκο, «Ευγενική Παράνοια».
Σχεδόν 40 χρόνια μετά το 'Modern Dance' οι Pere Ubu δεν μας απογοητεύουν. Το πιο αστείο με τον δίσκο είναι η δήλωση του David Thomas (τον λατρεύουμε τον χοντρό, μάλλον είναι ο μόνος χοντρός που συμπαθούμε) ότι πρόκειται για χορευτική μουσική. Μάλιστα. Ίσως στην “Rebound” , σε τίποτα “μικρές” ώρες. Και γενικώς, κατά την ακρόαση, φαντασιωνόμαστε ηχοτοπία με τους τύπους να “πειράζουν” Atari, να αποδομούν χιτάκια, όπως την εισαγωγή του 'First We Take Manhattan' και αμέσως το 'Ring My Bell' στο εναρκτήριο 'Thanks (Go To Hell)', να αντιχρονίζουν τα κρουστά, να ξεφυσούν πνευστά δική τους προέλευσης και κατασκευής και να βγαίνουν από το Άσυλο τους μόνον για να τυλίξουν στις φλόγες το “Rock & Roll Hall of Fame” που βρίσκεται επίσης στην γενέτειρά τους, το Cleveland. Φυσικά, ο δίσκος περιέχει κι ένα περεουμπικό instant classic, το 'Mandy' και αν ήταν λίγο καλύτερο το μεθεπόμενο κομμάτι, το εμπνευσμένης στιχουργικής 'Musicians Are Scum'…
Βέβαια, μην περιμένετε να διαβάσετε σοβαρή κριτική εδώ. Περισσότερο, πρόκειται για τον πρόλογο του αυτοβιογραφικού βιβλίου που πρόκειται να συγγράψω με θέμα τη βιωματική μου σχέση με το 'Modern Dance' των Pere Ubu. Στην επόμενη ζωή μου…
.jpg)
