Και τι να την κάνω δηλαδή την κιθάρα; Να μεγαλώσω, να φτιάξω μία μπάντα και να έχω την κατάληξη των Prolapse; Τι πάθανε οι Prolapse; Σχεδόν τα πάντα.
Το 1994, κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους 'Pointless Walks To Dismall Places' και εισάγουν έναν ατόφιο και πρωτότυπο ήχο, έναν punk βασικά μοτίβο που ενσωματώνει το garage και το ρυθμό του krautrock στηριζόμενο στα εναλλασσόμενα ανδρικά/γυναικεία φωνητικά, στο φτύσιμο λέξεων του Mark E. Smith και στην παραμόρφωση. Α, ξεχάσαμε την καρασκοτσέζικη προφορά του Mick Derrick (άλλωστε όλοι συμφωνούμε ότι στις καρδιές μας οι Prolapse EINAI ΣΚΟΤΣΕΖΙΚΗ ΜΠΑΝΤΑ!) και τους πανέξυπνους στίχους. Ποιος άλλωστε αναφέρεται στους νεκρούς που κόστισαν τα αρχιτεκτονικά και άλλα θαυμαστά επιτεύγματα του ανθρώπου ουρλιάζοντας 'The Pyramids Of Gizaaa' στο κορυφαίο κομμάτι της καριέρας τους 'Doorstop Rhythmic Bloc'. Και όλα αυτά το 1994, στην κορύφωση της Britpop και της κόντρας Blur/Oasis. Ένας δίσκος που δε βρήκε θέση στο top-50 του NME, όπου φιγούραραν κολοσσοί σαν τους S.M.A.S.H. και τους Dodgy...
To 1995 οπισθοχωρούν για λίγο με το 'backsaturday', δίσκος υπό τη σκιά του κορυφαίου 15-λεπτου έπους 'Flex' για να επιστρέψουν δύο χρόνια αργότερα δριμύτεροι (καλύτερα... δριμύτατοι!) με το αριστούργημα τους 'The Italian Flag'. Αγνοούνται εκ νέου για έναν δίσκο που περιμένεις μέχρι το τελευταίο track για να βρεις κάτι που να μην σε εξιτάρει. Από το δυναμίτη 'Slash/Oblique', στο κομμάτι που δεν μπόρεσαν ποτέ να γράψουν οι Elastica ('Killing The Bland'), στο γιατί-δεν-έγινε-ποτέ-επιτυχία; 'Autocade', στην ατόφια pop του 'Return Of Shoes' και στην απόλυτη τελειότητα του 'Bruxelles' ('I love the way he pronounces “toggle”' έλεγε κάποτε ο κορυφαίος John Kennedy στον τότε XFM που με μύησε στον ήχο τους). Και να μην ξεχάσουμε την ευφυΐα του 'Deanshanger', έναν αντι-ύμνο των 80's όπου ο Mick παρέα με μία γκάϊντα (είμεθα Σκωτσέζοι είπαμε!) καταλήγει να θάβει όλα τα 80's σε μία κούτα κάτω από το κρεβάτι του (εκτός από μία μπάντα, εννοούν τους Joy Division υποστηρίζουν οι πιο φανατικοί Prolapse-ιστές).
Το 1999 επανέρχονται με το παραγνωρισμένο 'Ghosts Of Dead Aeroplanes' που πέρασε και δεν άγγιξε αν και εξαιρετικό, με το 'Planned Obsolesence' να μοιάζει να ξεπήδησε από το ντεμπούτο των Suicide. Μέσα σε όλα αυτά, ηχογραφούν και δύο John Peel Sessions ('η μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα μας' δήλωσαν, ας μην τους το χαλάσουμε λέγοντας ότι ευνοήθηκαν και λιγουλάκι από το accent τους).
Μετά από ένα μικρό διάλειμμα 26 ετών, κυκλοφόρησαν πέρσι νέο αξιόλογο δίσκο και με τον αέρα του προσήλθαν στη χώρα μας για να μάθουμε και κάτι καινούργιο: ότι είναι υπέροχοι και ζωντανά. Μάλλον υπέροχα πρωτότυποι.
Ίσως γιατί αυτό δεν ήταν μία τυπική συναυλία, αλλά μία -εν μέρει- θεατρική παράσταση, όπου ο Mick έκανε συνεχώς διαλόγους με τη Linda αναλύοντας από το air b'n'b τους στη Θεσσαλονίκη (captain!) και την αγάπη του για τη Σέλτικ μέχρι τη Dolly Parton και την κυβέρνηση της Ισπανίας. Και άλλα τόσα που δεν καταλάβαμε, αλλά δεν χρειαζόταν κιόλας γιατί είχαμε να παρατηρούμε τον Mick να κοιτάζει χαμηλωμένος το μiκρόφωνο με περιέργεια σαν να βλέπει alien, την πιο-sexy-δε-γίνεται Linda να τα δίνει όλα στο 'Slash/Oblique', τον ντράμερ να πυροβολεί στο 'Psychotic Now', τον μπασίστα τόσο ψυχρό και ακίνητο που νόμιζες ότι λατρεύει τη lounge, πάλι τον Mick να πειράζει τα κοτσιδάκια της Linda, πάλι τη Linda να ξεφυλλίζει ένα βιβλίο με τίτλο 'Bitch' και πάλι και πάλι και πάλι...
Και όλα αυτά να μη θυμίζουν τίποτα παρόμοιο. Η μάλλον να με γυρίζουν όλα στο 2001 και σε αυτήν την εμφάνιση των Σκοτσέζων (βρε κάτι συμπτώσεις) Life Without Buildings στο Αν, συναυλία πάλι διοργανωμένη από fanzine (βρε και άλλες συμπτώσεις).
'Zurich is stained' επαναλαμβάνει ο Mick στο 'Flat Velocity Curve'. Δεν είναι μόνο η Ζυρίχη, φίλε! Είναι όλοι αυτοί που επιδεικτικά σας αγνόησαν επί τόσα χρόνια, όλοι αυτοί που σας προσπέρασαν, όλοι οι καλλιτέχνες που συμβιβάστηκαν στο εμπορικό και στο εύκολο ξεπουλώντας ότι γνήσιο είχαν μέσα τους, όλοι αυτοί που θέλουν να ξεχάσουμε τι είναι αυτό που αγαπήσαμε και αγαπάμε.
Όλοι αυτοί που έστω και με μία κιθάρα από τη μητέρα τους δε θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν Prolapse.
Νίκος Ζωητός
No comments:
Post a Comment