Gliss' Langsom Dans' (Modern Outsider, 2013)

Με αφορμή το καινούριο My Bloody Valentine, εμείς θα αναμετρηθούμε με τους Gliss ! Οι οποίοι σχεδόν άγνωστοι στα μέρη μας Gliss προέρχονται από την μονίμως ηλιόλουστη Καλιφόρνια αλλά ως τρίο διαθέτουν και εδώ και μια δεκαετία στο ρόστερ τους και μια μετεγγραφή από Ευρώπη μεριά, την Δανή Victoria Cecilia (η οποία συγκρίνεται με την Sharin Foo σε όλα και στα ίσα) για να προσθέτει και λίγη μουντάδα. 

Πρόκειται για τον τρίτο πλήρη δίσκο τους, όχι τον καλύτερό τους ως τώρα (αυτός ήταν ο πιο σύνθετος και πολυσυλλεκτικός 'Love the Virgins') αλλά σίγουρα τον πιο σαφή, πιο… εμπορικό και πιο dream-pop. H dream pop, από την άλλη, παραμένει ένα παρεξηγημένο υποείδος που κατά τη γνώμη μας έχει πολύ ταλαιπωρηθεί όχι τόσο από τους μουσικούς, όσο από τους… κριτικούς. 

Εδώ οι Gliss παραδίδουν ένα καλοζυγισμένο και αψεγάδιαστο δείγμα γραφής ως σφιχτοδεμένο σύνολο που είναι πλέον, με πολύ καλές μελωδίες, συνεχή χρήση downtempo μινόρε, ελεγχόμενες συναισθηματικές κορυφώσεις και κλεισίματα που κλείνουν το μάτι στους Cure. Με άλλα λόγια, αν τους πάρει κανείς όπως ακριβώς είναι, τότε θα συνεπαρθεί. Αν αρχίσει να γράφει διθυράμβους (όπως οι προαναφερθέντες κριτικοί), μέχρι που θα αντιμετωπίσει και υπαρξιακό κενό. Στην ίδια ανάγνωση, δεν πρόκειται για τίποτα 17 Pygmies ή Should (συγκροτήματα, δηλαδή τόσο τέλεια που είναι εξ ορισμού καταδικασμένα στη λήθη) αλλά τους-επίσης προαναφερθέντες- Raveonettes, τους Beach Fossils (για να μην αναφερθούμε στους Beach House και θίξουμε… ιερά και όσια) τους… έχουν. 

Ξεχάσαμε τους My Bloody Valentine. Επίτηδες. Αυτούς δεν τους αγγίζουμε. Δικό τους είδος…    

Νίκος Rorschach

PS

 Ά, και το εξώφυλλο. «Ανθεμικό». Βέβαια, προέχει μια αναδρομή σε εξώφυλλα κόμικς. Βρήκαμε και το soundtrack ενόσω ασχολούμαστε. Θα είναι οι… Gliss.    

Dignan Porch – 'Tendrils' (Captured Tracks, 2010)

Καλωσορίζουμε τον νέο συντάκτη του blog μας, Νίκο Rorschach, έναν super ήρωα της δισκοκριτικής, με ιδιαίτερη αδυναμία στο 1981...

Όταν συστήνεσαι για πρώτη φορά σε κάποιους αναγνώστες και πόσο μάλλον όταν το επιχειρείς με ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα, καταφεύγεις σε κάποια κλισέ και αρχικώς στις αναφορές- συγκρίσεις-παρηχήσεις. Έχουμε και λέμε λοιπόν: '01 - The Game We Made' αντιστοιχεί σε Galaxie 500, '02&03 - As You Were & Flowers In May” σε LA’s, '04 - Footsteps” Cure στην έναρξη και κατόπιν το γυρίζει σε My Bloody Valentine κ.ο.κ.

Κατόπιν μιλάς για την συνολική αίσθηση του δίσκου κι εδώ θα σας καταπλήξουμε λέγοντας ότι τελικώς μάλλον παραλαμβάνουν τη σκυτάλη από τους Blonde Redhead και το 'Misery Is A Butterfly' (κατά την υπερφίαλη άποψη μας, το απόλυτο αριστούργημα των 00's και μάλιστα με χαοτική διαφορά από το δεύτερο), αλλά δεν το πάνε κιόλας ακόμη κάπου συγκεκριμένα. Καλύτερα δηλαδή, μας κρατάνε σε εγρήγορση, και θα δηλώσουμε και αγωνία. Κλείνοντας με τα κλισέ, αν υπήρχε μόνο μια band to watch για φέτος, αυτή θα ήταν η επιλογή μας. Ασυζητητί.

Όπως ακριβώς και για την πρώτη κριτική μας.

Νίκος Rorschach

Memoryhouse - When You Sleep (MBV cover)

Δεν ξέρουμε αν ο Kevin Shields θα τολμούσε ποτέ να εγκαταλείψει τις fuzzαριόζικες κιθάρες του για χάρη της μελωδίας, όμως εδώ το ντουέτο από το Οντάριο του Καναδά με το όνομα Memoryhouse του δείχνει το δρόμο και το αποτέλεσμα είναι άκρως ελκυστικό και συνάμα φθινοπωρινό (ή για την ακρίβεια 'Beach Housικό') δεν βρίσκετε;