M83 - 'Hurry Up, We're Dreaming' (Mute, 2011)

Για ένα πράγμα δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον κύριο Anthony Gonzalez: ότι στερείται ιδεών.

Από τη δημιουργία τους, το σωτήριο έτος 2001, το (πρώην) ντουέτο των Γάλλων M83 μας έχει τροφοδοτήσει μία σειρά δίσκων που κυμαίνονται από απλά ενδιαφέροντες ('Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts', 2003) μέχρι αριστουργηματικοί (το 'Before The Dawn Heals Us' του 2005 είναι το δεύτερο καλύτερο album της προηγούμενης δεκαετίας κατά τη γνώμη μας). Προσανατολισμένος σταθερά στο shoegaze, εμπλουτίζει το είδος με πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία, τα οποία αρκετά συχνά κυριαρχούν απόλυτα και δημιουργούν ένα νέο υβρίδιο με space αισθητική και 80's καταβολές.

Στο φετινό, 'Hurry Up, We're Dreaming', το μονομελές σχήμα του στοχεύει αρκετά ψηλά: δημιουργεί έναν αυστηρά δομημένο concept δίσκο, όπου τα tracks διαχωρίζονται ανά δύο-τρία από μονόλεπτα instrumental συνδετικά διαλείμματα. Τα καταφέρνει; Ίσως. Από ιδέες όμως, άλλο τίποτα.

Γιατί δεν μπορεί να μην εντυπωσιαστούμε από το αλάνθαστο ξεκίνημα με τη συνοδεία της Zola Jesus ('Intro'), τα κολλητικότατα hooks τόσο του εμφανέστατου single 'Midnight City' όσο και του 'OK Pal', την κορυφαία ανάπτυξη του 'Wait', το ευφυέστατο παραμύθι του 'Raconte-Moi Une Histoire' και το φόρο τιμής στους My Bloody Valentine στο 'New Map'.

Φυσικά, αν και αναμενόμενο για διπλό album, δεν λείπουν και οι αστοχίες: το αμήχανο 'Splendor' για παράδειγμα, αλλά και το εύκολο 'Claudia Lewis' είναι χαρακτηριστικά παραδέιγματα.

Με μπούσουλα το "Mellon Collie and the Infinite Sadness' κατά δήλωση του Gonzalez, οι Μ83 προσπάθησαν να φτιάξουν κάτι πολύ μεγάλο.

Φιλόδοξο αλλά και υπερφίαλο, εντυπωσιακό αλλά και κουραστικό, αριστουργηματικό αλλά και εγωπαθές, το 'Hurry Up, We're Dreaming' προσγειώθηκε από τον γαλαξία Messier 83 με σκοπό να λατρευτεί από τους γήϊνους, αλλά αυτό που καταφέρνει με ευκολία είναι ένα: να τους διχάσει.

Νίκος Ζωητός

Best Of 2009 & 00's Bloggers Poll (# 2)

Best Of 2009 (# 2)
The Pains Of Being Pure At Heart - 'The Pains Of Being Pure At Heart' (Slumberland)

Δύσκολα θα ξεχώριζα κάποια κομμάτια, αλλά ακούστε το εναρκτήριο λάκτισμα του 'Contender', κομμάτι που σε κάνει να χαμογελάς και σε εισάγει μονομιάς στον ευτυχισμένο κόσμο των TPOBPAH, το κορυφαίο του δίσκου 'Young Adult Friction' που σε 4.06' σε παγιδεύει στα διπλά του φωνητικά και στο εξαιρετικό του μονόλεπτο φινάλε, αλλά και το 'The Tenure Itch' που μοιάζει να ξεπήδησε από το ράφι με τα βινύλια των Go-Betweens...
Ένας δίσκος για να (τον) ερωτευτείτε...
Με απόλυτο σεβασμό και δέος προς την ιστορία της indiepop, εξακολουθώ να ψάχνω έναν δίσκο της Sarah Records που να στέκεται με αξιώσεις δίπλα του...Εσείς;

Best Of 00's (# 2)
M83 - 'Before The Dawn Heals Us' (2005, Mute)
Ένα πραγματικό τριπάκι.
Διαστημικό.
Προσιτό, αλλά πάντα απρόσιτο.
Επικά θλιμμένο.
Καταθλιπτικά αριστουργηματικό.
Εξωπραγματικό.
Το τελευταίο track λέγεται...
λέγεται...
λέγεται..
'Lower Your Eyelids To Die With The Sun'
...το είπα τελικά.
Ηλεκτρονικό;
Shoegaze;
Ambient;
Ιndie;
Γιατί πρέπει να βάλω ταμπέλες;
Έχει σημασία;
Τι σημασία έχουν τα νούμερα;
Λένε ότι ο πρώτος τα παίρνει όλα.
Λάθος.
Γιατί μπήκα στο ψυχοφθόρο παιχνίδι της κατάταξης;
Γιατί περιγράφουμε τη μουσική;
Θα τα θεραπεύσει όλα η αυγή.
Ή μήπως όχι;