Kid Congo & the Pink Monkey Birds'Haunted Head' (In The Red Records, 2013)

Για μία φορά θα ξεστρατίσουμε από τη μανιέρα των γνωστών, διθυραμβικών κριτικών. Επειδή του συγκεκριμένου κυρίου, του Kid Congo Powers aka Brian Tristan, το τραβάει ο οργανισμός του και με το παραπάνω.  Αφού ο εν λόγω τύπος έμαθε να παίζει τα βασικά της κιθάρας και μάλιστα τα εύκολα (τα ανοιχτά κουρδίσματα) από κάποιον Jeffrey Lee Pierce, κατάφερε να διαχειρισθεί την καριέρα του εξαπατώντας κατά σειρά τους Gun Club, τους Cramps, τους Bad Seeds , τον Barry Adamson (!), τη Julee Cruise (!!) ακόμα και τον σεσημασμένο καλοκάγαθο και καλοπροαίρετο με τους συνεργάτες του  Mark E. Smith(!!!) Ακολούθως, ανακάλυψε ότι είναι και frontman και τραγουδιστής, πήγε στο Austin, βρήκε κάτι απίθανους πλανόδιους μουσικούς για να τον συνοδεύουν στην αγυρτεία του, τούς βάφτισε με το απίθανα γελοίο αλλά πλήρως  αντάξιο της τέχνης τους όνομα: Pink Monkey Birds (!!!) και κανονικά εδώ θα έπρεπε να παύσουμε να ασχολούμαστε.  Δυστυχώς, έχει και συνέχεια. Οι Kid Congo Powers and the Pink Monkey Birds έχουν καταφέρει να κυκλοφορήσουν μέχρις τώρα τέσσερις δίσκους, κατά σειρά αρχαιότητας τον ένα χειρότερο από τον άλλο. Και πώς να μην είναι όταν ονομάζουν τη μουσική που φτιάχνουν: "the B-52's meet the Stooges". Πως το λεν το άλλο με τον Τοτό; 

Γενικώς, το μόνο θετικό που χουν είναι πως αρκεί ο ελάχιστος απαιτούμενος χρόνος  ακρόασης που στην ποπ ορίζεται ως τα εναρκτήρια 10'' του 'Cracking Up" των Jesus and Mary Chain για να τους αποστραφείς για πάντα. Ειδικώς, για τον πιο πρόσφατο δίσκο, το μοναδικό υποφερτό τραγούδι το 'Conjure Man' που κυκλοφόρησε ως σινγκλάκι και promo του δίσκου δεν περιέχεται σ αυτόν!!!  Αυτοί και οι  Beatles, δηλαδή (ως γνωστόν, το 'Sgt Pepper's' δεν χώρεσε τα 'A Day In The Life' και 'Strawberry Fields'). Τουλάχιστον, έχουν χιούμορ. Γι αυτό τους προβάλλουμε. Α, κι επειδή σεβόμαστε απεριόριστα In the Red records.

Νίκος Rorschach

PS1 για τους τεχνικούς: 

Χαρακτηρίζονται "ανοιχτά" τα κουρδίσματα όπου οι 6 χορδές  είναι έτσι κουρδισμένες ώστε- όταν τις παίζεις χωρίς να πατάς με τα δάχτυλα του αριστερού χεριού πάνω σε κάποιο τάστο, απλά χτυπώντας τη χορδή με το δεξί χέρι ή με το δοξάρι- να παράγουν κάποια συγκεκριμένη συγχορδία...κυρίως τζαζ συγχορδίες. Το εκάστοτε κούρδισμα παίρνει την ονομασία του από την τονικότητα που έχεις επιλέξει να κουρδίσεις... και είναι εύκολα αναγνωρίσιμο με το αυτί. Έτσι το μουσικό αποτέλεσμα βγαίνει με πολύ λιγότερο κόπο αφού το αριστερό χέρι κάνει πολύ λιγότερα από όσα θα έκανε εάν έπρεπε να παίξει τα ίδια πράγματα με το κλασικό κούρδισμα. π.χ. D-A-F#-D-A-D...γνωστό και ως  DAD... (με ακόμα πιο γνωστό παράδειγμα το 'Kashmir' από τους- δυστυχώς πρέπει να τους βάλουμε στο στόμα μας- Zeppelin)

PS2 εξτραδάκι για τους... ιστορικούς: 

http://www.newyorknighttrain.com/zine/general/archive/kcp.html

Shout Out Louds' Optica' (Merge, 2013)

Θεωρητικά οι καινούριοι Shout Out Louds δεν θα μπορούσαν να μας απασχολήσουν τόσο όσο να φιλοτιμηθούμε να τους… αναδείξουμε κιόλας από το «πλουτο-μαγκ». Κι αυτό επειδή είναι Σκανδιναβοί. Δηλαδή, πιο πολύ δεν γίνεται. Είναι αλάνθαστοι σε όλα: στα… αγγλικά, στην ενορχήστρωση, στις μελωδίες και κυρίως στην άνεση παλινδρόμησής τους στο μουσικό πεδίο μεταξύ Cure  και St. Etienne. Κι αν οι πρώτοι δεν μας χαλούν καθόλου ως επιρροή (κάποια στιγμή σκοπεύουμε να αποδείξουμε ότι οι Cure είναι η πιο επιδραστική μπάντα στην ιστορία της ευρωπαϊκής ποπ μετά τους Beatles) για τους δεύτερους είχαμε θέμα επειδή η οποιαδήποτε αναφορά σε δαύτους θα αδικούσε τους επίδοξους συνεχιστές τους. Με άλλα λόγια, οι Shout Out Louds μας έφερναν στο μυαλό το ιστορικό ανέκδοτο: στη δεκαετία του ’70 οι Σουηδοί εφάρμοσαν ένα πρόγραμμα προληπτικής οδοντιατρικής στα σχολεία. Δυο δεκαετίες μετά, όλοι οι Σουηδοί Οδοντίατροι μετανάστευσαν στην Αγγλία επειδή δεν υπήρχαν χαλασμένα δόντια να φτιάξουν στη χώρα τους!    

Εν τούτοις, και παρότι στο 'Optica' υπάρχει ένα τουλάχιστο τραγούδι- το  'Chasing The Sinking Sun' - που επιβεβαιώνει απόλυτα την παραπάνω θεωρία μας, ο δίσκος αποτέλεσε αληθινή έκπληξη για μας. Και όχι γιατί περιέχει ένα killer track, επιπέδου Raveonettes, το 'Hermila'. Απλώς, επειδή με αυτόν τον δίσκο οι Shout Out Louds αφήνουν τη συνολική αίσθηση ότι είναι τόσο σπουδαίοι ώστε μπορεί να θεωρηθεί ότι έχουν το δικό τους ήχο, καθώς είναι ο τέταρτος κατά σειρά κα-τα-πλη-κτι-κός δίσκος που υπογράφουν, τουλάχιστον για όσους μη κολλημένους, όπως εμείς, μπορούν ν ακούσουν πραγματικά μουσική στον παρόντα χρόνο. Κι αυτό δεν μπορείς να το κάνεις μόνον αν αντιγράφεις. Ίσα-ίσα, το ότι έφτασαν ως εδώ υπερπηδώντας ακριβώς την αρχική ώθηση που σού δίνει το ξεπατίκωμα- και που γίνεται δυσεπίλυτο πρόβλημα στη συνέχεια- τους καθιστά ακόμη πιο αξιοθαύμαστους. Όμως αυτά έχουν σημασία μόνον για τους κριτικούς και την υστεροφημία τους (της μπάντας και των… κριτικών). Το πραγματικά σπουδαίο με αυτό τον δίσκο είναι αυτό που προαναγγείλαμε περί ακρόασης μουσικής στον παρόντα χρόνο: Καλώς ή κακώς- κακώς, κατά την άποψή μας, αλλά αυτό είναι μια φιλοσοφική κουβέντα- η εποχή μας, με την σημασία που αποδίδει σε έννοιες όπως η αγάπη, η ευχαρίστηση, η ευτυχία, η… σημασία κοκ δεν επιτρέπει ένα 'Non- Stop Erotic Cabaret'. Αν το επέτρεπε, ίσως να ζούσαμε ευτυχισμένοι. Προς το παρόν, το 'Optica' αναδεικνύεται σε 'Non-Stop Erotic Cabaret' των καιρών μας. Οι υπαρξιστές έχουν ένα σόφισμα: πρώτα διαβάζετε αυτές τις γραμμές κι έπειτα σκέφτεσθε τους Soft Cell. Δηλαδή, πρώτα ζούμε το παρόν κι έπειτα το παρελθόν. Μακάριοι, λοιπόν, οι Shout Out Louds και οι θαυμαστές τους, ότι αυτοί παρακληθήσονται…

Νίκος Rorschach