Papa M - 'Wedding Song No. 3'

Sleigh Bells - 'Reign Of Terror' (Mom & Pop, 2012)

Αγνοήστε το πρώτο track. Ξεπεράστε και την εισαγωγή του δεύτερου. Τώρα μπορούμε να ξεκινήσουμε.

Το ντουέτο από το Brooklyn, στο δεύτερο LP τους, επιβεβαιώνει ότι συνεχίζει και πάσχει από τις παιδικές ασθένειες που το ταλαιπωρούσαν και στο ντεμπούτο τους, δηλαδή τη διάθεση να φουσκώνουν τα τραγούδια τους με κιλά αχρείαστου και ντεμοντέ θορύβου που παραπέμπουν είτε (στη χειρότερη εκδοχή τους) σε χεβιμεταλικές παρεκτροπές τύπου Kiss ('Demons') είτε (στην καλύτερη) στα rrriot girl bands των 90's ('Crush'). Ασθένεια με εμφανή αίτια, τη διάθεση να προσεταιριστούν την πιτσιρικαρία που γουστάρει κάτι δυνατό και χαβαλετζίδικο, ικανό να επιζήσει μέσα στις ψείρες των mp3 players.

Αν όμως, ξεπεράσουμε αυτό, μπορούμε να διακρίνουμε και την ουσία: πληθώρα καλών συνθέσεων και εν δυνάμει singles με κολλητικά refrain. Στην κατηγορία αυτή -αναμφισβήτητα- πρέπει να κατατάξουμε το πρώτο single 'Born To Lose', το 'Crush' που με τα δεύτερα φωνητικά μοιάζει να ξεπήδησε από δίσκο των Go! Team,  το καθόλου τυχαία τιτλοφορημένο 'Leader Of The Pack' καθώς και τα γλυκύτατα 'End Of The Line' και 'Road To Hell'.

Μία μπάντα που προσπαθεί να καλύψει το μελωδικό της DNA και δεν τα καταφέρνει. Ευτυχώς.

Νίκος Ζωητός

M. Ward - 'A Wasteland Companion' (Merge, 2012)

Πρόκειται για την εναλλακτική, (προ και μετα)εκλογική μας πρόταση εφόσον καθώς γνωρίζουμε δεν υπάρχει νέα κυκλοφορία από τους Eels. Ο κος Ward διαθέτει το «πακέτο»: μπορεί να (μετα)κινηθεί με σεβασμό και άνεση ταυτόχρονα στα σύγχρονα φολκ, ροκ και γκόσπελ ιδιώματα, μπορεί με εξαιρετική άνεση να σκαρώνει μελωδίες και να τις εξελίσσει χωρίς να τις ξεχειλώνει στη διάρκεια ενός κομματιού, διαθέτει μια (παν)αμερικανική και αξέχαστη- με μια και μοναδική ακρόαση- φωνή, έχει εμπορική επιτυχία χωρίς να διολισθαίνει προς τον λαϊκισμό, είναι ανοιχτός σε συνεργασίες (καμιά 20αρια προσκεκλημένοι μουσικοί!) χωρίς να χάνει ούτε δευτερόλεπτο τη μουσική καθηγεσία.

Η ένσταση μας (φυσικά, έχουμε και τέτοια, έτσι είναι η δημοκρατία) αφορά την συνοχή ολόκληρου του δίσκου και όχι κάθε κομματιού ξεχωριστά (εφόσον, είπαμε, γνωρίζει όσο λίγοι να ξεδιπλώνει με τον καλύτερο τρόπο τις αρχικές ιδέες του ανά τραγούδι). Την οποία έλλειψη συνοχής δεν την εντοπίζουμε, παραδόξως, στους πολλούς και διαφορετικούς συμπαίκτες αλλά στον κατεξοχήν δημιουργό. 

Αναδεικνύουμε, λοιπόν, ένα αίσθημα κορεσμού στο σύνολο του δίσκου, μια εικόνα διεκπεραίωσης (της τεχνικής: βάζω τόσα ατμοσφαιρικά, τόσα γκρούβι, τόσα αξελεράτο κοκ), για να μην πούμε και προσχώρησης στην πεπατημένη που ακολουθεί ως πολυσχιδής καλλιτέχνης που είναι στις κυκλοφορίες του με την κα Zooey Deschanel (άλλη πολυσχιδής αυτή). Μ΄άλλα λόγια δεν έχουμε να κάνουμε εδώ πέρα μ΄ένα 'Hold Time' (2009) πολύ περισσότερο μ’ ένα 'Post-War' (2006). Μάλλον ο τίτλος του δίσκου το ορίζει καλύτερα και σαρκαστικότερα από καθετί που θα γράψουμε κι επειδή κι εμείς στην έρημη χώρα όπου ζούμε θα προτιμούσαμε να ξεχαστούμε παρά να δημιουργήσουμε, μάλλον γι’ αυτό και μας εκφράζει τόσο πολύ.

Νίκος Rorschach 

 

Terry Malts - 'Killing Time' (Slumberland, 2012)

Ανακαλύψαμε και με ειλικρινή υπερηφάνεια σας παρουσιάζουμε τον δίσκο με τα χαμένα παιδιά δηλαδή τα ακυκλοφόρητα σινγκλάκια των Ramones. Σε όσους ευλόγως αναρωτηθούν: «έ, και τι έγινε;» απαντούμε, επίσης ειλικρινώς: απολύτως τίποτα. Μόνον που κολλήσαμε και σκοτώνουμε τον χρόνο μας ακούγοντας ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια 14 (ή, μήπως το εξής ένα;) τεμάχια αγνού, ατόφιου, απλού, αφοπλιστικού ροκ εν ρολ. Τέτοιας έντασης και πoιότητας που είχαμε να ακούσουμε από την εποχή των Strokes και να απολαύσουμε από την εποχή των καρντασίων Dread Astaire.

Με άλλα λόγια οι Terry Malts ΔΕΝ την ψάχνουν. Καθόλου. Υπάρχει ένα στοιχείο της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας που ελέγχεται γενετικά και ολοκληρώνεται στα δύο πρώτα έτη της ζωής μας που λέγεται “novelty seeking”. E, αυτοί δεν διαθέτουν τίποτα από αυτό. Ίσως πάλι ακριβώς το δικό μας υπερλειτουργόν “novelty seeking” να υπέστη πανωλεθρία με τον συγκεκριμένο δίσκο. Τελικώς, το πώς καταφέρνουν να υπενθυμίσουν στους ακροατές ακριβώς τα συναισθήματα απόλαυσης ενός δίχρονου παιδιού παραμένει ένα επιστημονικό μυστήριο. Άλυτο. Δεν μας ενδιαφέρει κιόλας. Μα τον… Πίτερ Παν, καθόλου, λέμε.

Νίκος Rorschach

Xaxakes secret gig @ Τσιν Τσιν bar21-3-2012

Μπροστά σε καμιά πενηνταριά τυχερούς, που είχαν την inside πληροφόρηση, ο μεγαλύτερος indie (?) performer που διαθέτουμε στην Ελλάδα, έδωσε ένα από τα γνωστά του απολαυστικά show.

Ως ντουέτο, με συνοδεία σαξοφώνου και με ατμόσφαιρα σπιτική ερμήνευσε αρκετά από τα γνωστά τους κομμάτια ανά δύο (με το σχετικό διάλειμμα για ...κρασί) μαζί με διασκευές σε αγαπημένα κομμάτια ('Your Love Is King' της Sade, 'Wild Is The Wind' του Bowie και 'Real Wild Child' του Iggy).

Μία ακουστική συναυλία υπόδειγμα που χρήζει συγχαρητηρίων τόσο στους διοργανωτές όσο και στον καλλιτέχνη (για την οποία δεν υπήρξε καμία διαφήμιση, προκειμένου να διατηρηθούν ανθρώπινες οι συνθήκες μέσα στο μαγαζί).

Prinzhorn Dance School - Clay Class(DFA, 2012)

Για να το ξαναπιάσουμε το θέμα εκεί που το είχαμε αφήσει με τους 2l8, ορίστε και το δεύτερο - πολυαναμενόμενο (στα όρια της… λήθης: ντεμπούτο το 2007) πλήρες αλλά πρώτο άμεσο, ατόφιο popular και συνάμα magnus δείγμα γραφής από τους Prinzhorn Dance School, βεβαίως ακριβώς από την ανάποδη. Σαν αντίδοτο, ένα πράμα. Δηλαδή εκεί που οι 2l8 δίνουν τα πάντα χωρίς καμία αίσθηση του μέτρου οι… ΨυχοΧοροΔιδάσκαλοι περιορίζονται στα απολύτως απαραίτητα: τύμπανα και μπασογραμμή που προκαλούν επιγαστραλγία, κιθάρες με κολλημένα ριφάκια και φωνητικά που γίνονται συνθήματα. Αυτά. Μόνον.

Δηλαδή, κι αυτοί με την σειρά τους ξαναπιάνουν το θέμα από εκεί που το είχαν αφήσει οι Wire και οι Gang of Four και μάλλον ξεχάσανε στην πορεία οι… Ting Tings και οι… Gang of Four. Και σε αντίθεση με την τάση της (γενικότερης) αποδόμησης των ημερών μας εκείνοι επιμένουν με ιερή προσήλωση στο ξεφόρτωμα καθετί περιττού, στον σχεδόν αιρετικό μινιμαλισμό. Αυτό περιλαμβάνει και τα ξεσπάσματα, τα ξαφνιάσματα οτιδήποτε φανταχτερό τέλος πάντων και με αυτά κι αυτά δεν το προχωρούν και πολύ το πράγμα. Δεν το ανακυκλώνουν κιόλας και προβλέπουμε ότι θα αποτελέσουν σημείο αναφοράς στον ορυμαγδό των καιρών κάτι σαν White Stripes της δεύτερης «δύσκολης» δεκαετίας.

Όχι ότι δεν το δικαιούνται. Για να το κατοχυρώσουν αρκεί να μην περιμένουν άλλα πέντε χρόνια για το επόμενο βήμα.

Νίκος Rorschach

Prinzhorn Dance School / Happy In Bits from DFA Records on Vimeo.

Pure X - Pleasure (Acéphale, 2011)

Οι Galaxie 500 βγάλανε 3 studio albums κατά τη (φαινομενικά) σύντομη καριέρα τους που διήρκεσε τρία -μόνο- χρόνια. Εξαφανίστηκαν (όσο και εμφανίστηκαν) τόσο απρόσμενα και αθόρυβα που οποιοσδήποτε περίμενε και τον επακόλουθο ενταφιασμό τους στις καλένδες των ξεχασμένων indie heroes παρέα με τους Feelies και τους Young Marble Giants.

Και όμως! Καθώς τα χρόνια περάσανε, ο μοναδικός ήχος τους αναγνωρίστηκε ως κορυφαία επιρροή τόσο για όλο το shoegaze κίνημα (Slowdive, Chapterhouse), όσο και για μπάντες με αρκετά διαφορετικό ήχο, που όμως, πατάνε σταθερά στο ίδιο έδαφος (Yo La Tengo, Beach House, Should).

Και κάπου εδώ εμφανίζονται και οι εκλεκτοί Pure X (πρώην Pure Ecstasy), που αναλαμβάνουν να υπερασπίσουν όλην αυτήν την παράδοση, χωρίς δικαιολογητικά, παρερμηνείες και -κυρίως- μεταλλάξεις.

Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί το 'Ecstasy', είναι ένα ανεπιτήδευτο tribute στον ήχο των Galaxie 500, φτιαγμένο με αγάπη και λατρεία, χωρίς μελλοντικές προβολές και προσαρμογές, χωρίς μεταφορές στον σημερινό ήχο και -κυρίως- χωρίς κανένα υπαινιγμό ότι η πρωτότυπη ύλη δεν ήταν (πολλάκις) καλύτερη.

Με τα μυαλά αυτά, οικοδομείται ένας από τους καλύτερους δίσκους του 2011 (διαλύοντας τις λίστες μας για το περασμένο έτος), που μας στέλνει να ξανακούσουμε ευλαβικά τις επιροές του, να τις ξαναεκτιμήσουμε και να αναρωτηθούμε για ποιο λόγο μας διέφυγαν όταν έπρεπε.

Δεν είναι η ψυχεδελική εισαγωγή του 'Heavy Air', η (σχεδόν) απλοϊκή μελωδία του 'Dream Over', οι απόηχοι των Jesus & Mary Chain στο 'Easy' και η μοναδική ευθύτητα του 'Voices' που μας κάνουν να αισθανόμαστε μειονεκτικά: είναι η απόλυτη ανεπάρκειά μας να εκτιμήσουμε (όταν έπρεπε) τη μεγάλη μουσική που προέκυψε στα τέλη των καταραμένων 80's και που επιστρέφει σαν ένα εχθρικό boomerang στα κεφάλια μας για να μας θυμίσει ότι η αγάπη μας για τη μουσική μπορεί και να πορευθεί και προς καλύτερη κατεύθυνση: προς τα πίσω.

Νίκος Ζωητός