Yo La Tengo live review @ SNFCC 2017-06-24

Δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα από το χθεσινό live των Yo La Tengo και ακόμα προσπαθώ να βάλω σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα στα σωστά κουτάκια, να διαλέξω τι να κρατήσω και τι να αφήσω να φύγει μακριά. Αδυνατώ να καταλάβω αν έχω συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβη, αν η συναυλία "μεγάλωσε" μέσα μου τόσο γρήγορα ή αν απλά παρασύρομαι από την αιώνια αφοσίωσή μου στην μεγάλη μπάντα από το Hoboken.

Προσπαθώ να ξεχάσω ότι έχουν μεσολαβήσει εννέα ολόκληρα χρόνια από την τελευταία τους επίσκεψη στο Synch, να προσποιηθώ ότι και αυτοί και εγώ είμαστε ακόμα οι ίδιοι, ότι τα χρόνια αυτά δεν μας μάρκαραν καθόλου, δεν μας γέρασαν. 'Ότι δεν υπήρξαν καν.

Για να καταλήξω κάπου, ας προσπεράσω ένα-δύο πραγματάκια: την καθιερωμένη καραελληνική δημοσιογραφική γκρίνια/ηλιθιότητα από τους γνωστούς προσκλησάκηδες που θυμούνται την επιβίωση των promoters μόνο όποτε υπάρχουν μεγάλα και σοβαρά δωρεάν live, αλλά ποτέ δεν βάζουν το χέρι στην τσέπη για να τους ενισχύσουν αγοράζοντας απλά ένα εισιτήριο. Ένα τέτοιο μεγάλο γεγονός ήταν και το χθεσινό και πήρε τη θέση που του αναλογεί (δίπλα στα μεγάλα δωρεάν live που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα μαζί με την εμφάνιση των R.E.M. στο Καλλιμάρμαρο το 2008 και των Primal Scream στο Soundwave το 2009)

Πρέπει να ξεπεράσω και το ετερόκλητο κοινό με ηλικιωμένους, ξέμπαρκους και παιδάκια που είχαν ξαπλώσει στο χορτάρι με ύφος 'τι ωραία που είναι και φέτος στη Δονούσα'. Ευτυχώς, το κοσκίνισμα έγινε άμεσα: αρκούσε η μετάλλαξη του εναρκτήριου 'Stupid Things' σε ένα ρεσιτάλ παραμόρφωσης και η σύνδεσή του (μέσω ενός keyboard που λούπαρε ...μόνο του) με το αυτοαναφορικό 'We're An American Band' για να γυρίσουν τα παιδάκια πίσω στις υπέροχες παιδικές χαρές του Ιδρύματος και οι άσχετοι σε χώρους φιλικότερους για τα αυτάκια τους.

Πρέπει να ξεπεράσω όλα αυτά και να κρατήσω τα ουσιώδη: μία μπάντα που τα μέλη της κάνουν συνεχές rotation στα όργανα, βρίσκονται και αλληλοσυμπληρώνονται με κλειστά μάτια σαν το δίδυμο Ντέμη-Τσιάρτα, περνούν εύκολα από το indie rock και το punk στη soul και το R&B, αλλάζουν τα setlists τους σαν πουκάμισα μπερδεύοντας και τους φανατικότερους οπαδούς τους,

αυτοσχεδιάζουν διαρκώς πάνω στη σκηνή και δεν αναπαράγουν τους δίσκους τους αλλά μάλλον τους ξαναφτιάχνουν κάθε βράδυ.

Είδα, επίσης, έναν Ira αληθινό ηγέτη που είναι ικανός να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων σε κάθε track και να στρέψει το κομμάτι σε όποια κατεύθυνση θέλει.

Και ένα κοινό που λυσούσε να ακούσει τα γρήγορα κομμάτια του συγκροτήματος και βρήκε την ευκαιρία να εκδηλώσει τη λατρεία του στο μονολιθικό έπος του 'Ohm'.

Σε ένα τέτοιο παιχνίδι, ποτέ δεν μένουν όλοι εντελώς ευχαριστημένοι: κάποιοι βαρέθηκαν στην 'τριλογία της Georgia' ('My heart's Not In It', 'Satellite' και 'I'll Be Around'), κάποιοι βρήκαν αχρείαστη τη δεκάλεπτη ψυχεδέλεια του 'Pass The Hutchet...', ενώ άλλοι σαν το γράφοντα περίμεναν μάταια το 'Deeper Into Movies' για να εκτοξευτούν. Όλοι, δε, απαιτούσαν δικαίως ένα 'Blue Line Swinger' ή ένα 'I Heard You Looking' να κλείσει θριαμβευτικά τη βραδιά και να μην μας αφήσει με την αίσθηση ανολοκλήρωτου sex.

Και αυτές, όμως, οι μικρές απογοητεύσεις ανήκουν στο παζλ της βραδιάς. Κανένας πίνακας δεν είναι τέλειος. Και όσοι προτιμούν συναυλίες με τέλειες setlist που δεν παραλείπεται κανένα hit, sing-alongs, αναμενόμενα φινάλε και εκτελέσεις-ρέπλικα μάλλον βρέθηκαν λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα από το χώρο που ο κύριος Brandon 'θριάμβευε'.

Εμείς προτιμήσαμε να κοιμηθούμε γλυκά με το αποχαιρετιστήριο νανούρισμα της Georgia στα αυτιά μας.

Νίκος Ζωητός

Το (περίπου) setlist

Stupid Things

We're An American Band

Big Day Coming

Stockholm Syndrome

Mr. Tough

My Heart's Not In It

Satellite

I'll Be Around

Before We Run

Double Dare

Ohm

Pass The Hatchet, I Think I'm Goodkind

(encore)

Autumn Sweater

I Need Love (Mad Hatters cover)

By The Time It Gets Dark

'Should - Like A Fire Without Sound' (Words On Music, 2011)

Μερικοί καλλιτέχνες είναι καταδικασμένοι να μένουν στην αφάνεια. Losers για πολλούς, χωρίς εμπορική απήχηση, hits και sold-out ακολουθούν τον προσωπικό τους δρόμο.

Οι Should από τη Βαλτιμόρη, με δισκογραφική παρουσία αραιότερη και από τους πλεονασματικούς προυπολογισμούς της Ελλάδας (αριθμούν ένα LP και ένα EP σε δεκαπέντε χρόνια παρουσίας) δεν μπορούσαν να περιμένουν και κάτι καλύτερο: και μόνο αυτή η (μη) παρουσία τους αρκεί για να αναρωτιέται κανείς αν υπάρχουν σαν μπάντα ή αν ηχογραφούν ανα δεκαετία εν μέσω διαφόρων άλλων επαγγελματικών ή οικογενειακών υποχρεώσεων.

Δεκαπέντε χρόνια μετά την (πρώτη και) τελευταία τους κυκλοφορία, επανεμφανίζονται φέτος με το αριστουργηματικό 'Like A Fire Without A Sound', δίσκος εξαιρετικής ευαισθησίας, χαμηλής έντασης και υψηλής αισθητικής. Φανερά στα χνάρια των Galaxie 500, με αρκετές αναφορές στην lo-fi πλευρά των Yo La Tengo και στην ευρύτερη παραδοσιακή Αμερικάνικη τραγουδοποιΐα, μας χαρίζουν ένα από τα καταπληκτικότερα ξεκινήματα δίσκου ever ('Glasshouse'), το απόλυτο double vocals κομμάτι της χρονιάς ('Turned Tables'), το σπαρακτικό 'Broken', και διδάσκουν απλότητα με το instrumental 'Always Returning'.

'We are on the other side' επαναλαμβάνουν στο τελευταίο track οι Should. Βρίσκονται εκεί, στη σκοτεινή πλευρά, ελλείψει προβολέων.

Και καλό θα είναι να μείνουν εκεί.

Στα διαμάντια δεν ταιριάζουν τα φώτα.

Νίκος Ζωητός

Trip Me Up! the 100th playlist, Tuesday 24-05-2011 @ Trip Radio

Αυτό ήταν το playlist (αλφαβητικά) στην 100η (και τελευταία) εκπομπή Trip Me Up! την Τρίτη 24-5-2011, 18:00-20:00 στο Trip Radio, όπου συγκεντρώσαμε αρκετές από τις αγαπημένες μας μπάντες που μας κράτησαν περισσότερο παρέα αυτά τα δυόμιση χρόνια...

Σας ευχαριστούμε όλους!

My Girls Animal Collective
Wake Up Arcade Fire
Thursday Asobi Seksu
Living Is So Easy British Sea Power
Cause = Time Broken Social Scene
My Maudlin Career Camera Obscura
Yes! Colourmusic
Snookered Dan Deacon
Strange Lights Deerhunter
Nothing Lasts Forever Echo & The Bunnymen
She Don't Use Jelly Flaming Lips
Ankle Injuries Fujiya & Miyagi
Geraldine Glasvegas
Happy Like Yesterday Groovy Little Numbers
You Trip Me Up (Acoustic) Jesus And Mary Chain
Micronomic (Boom Bip Remix) Lali Puna
Sick Muse Metric
Sweet and sour My Wet Calvin
Bloodbuzz Ohio National
Higher Than The Stars Pains Of Being Pure At Heart
Shoot Speed/Kill Light Primal Scream
Heavens On Fire Radio Dept.
Weird Fishes/Arpeggi Radiohead
Hallucinations Raveonettes
The Girl Who Had Everything Television Personalities
Wolf Like Me TV On The Radio
The Rat Walkmen
Death White Lies
Today Is The Day Yo La Tengo

Best Of 2009 & 00's Bloggers Poll (# 7)

Best Of 2009 (#07)
Yo La Tengo - 'Popular Songs' (Matador)

Η ποιότητα των τελευταίων albums τους έχει αρχίσει να μας προβληματίζει...Τι παίρνουν; Μάλλον, τίποτα! Απλά με όπλο την (εκ βαθέων) γνώση της αμερικάνικης μουσικής και βοηθό την οικογενειακή ατμόσφαιρα μέσα στο group, παράγουν έναν ακόμα εξαιρετικό και πολυσύνθετο δίσκο με τον αυτοσαρκαζόμενο τίτλο 'Popular Songs'. Μα από πότε έγιναν popular οι Yo La Tengo; Και πότε το ευρύτερο indie κοινό θα καταδεχθεί να χορέψει με το 'Nothing To Hide'; Κακό του κεφαλιού του...

Best Of 00's (#07)
Primal Scream - 'Exterminator' (2000, Astralwerks)

Το καθιερωμένο -ανά δεκαετία- αριστούργημα των Primal Scream. Στα 90's ήταν το διονυσιακό 'Screamadelica', στα 00's το εξωγήϊνο 'Exterminator': γιατί μόνο από άλλο πλανήτη μπορεί να προκύψει ένας δίσκος που ξεκινάει με το βρώμικο funk του 'Kill All Hippies', συνεχίζει με το noise-punk του 'Accelerator', το Beastie Boy-ικό 'Pills', την (με την πινελιά του Kevin Shields) 00's jazz του 'MBV Arkestra' και καταλήγει στον απόλυτο ύμνο της καταστροφής ('Shoot Speed Kill Light').
Μήπως όμως ήταν δύσκολο να τα καταλάβουμε όλα αυτά από το πρώτο λεπτό, με τους στίχους:

'Hello this is gorgeous, anybody out there read me?
10-4 i read you.
My handle's gorgeous, pretty vacant, eh
Subvert normality
Fuuuuuck you!
Punk is not sexual, it's just aggression
10-4 old buddies
destroy, kill all hippies
Anarchy! Disco sucks
Subvert Normality'

Για όσους θέλουν να βλέπουν τα albums που ψηφίζονται κάθε μέρα, ο εκλεκτός κύριος lkrory21 εργαζόμενος νυχθημερόν, τα συγκεντρώνει εδώ.

Best Of 2009 & 00's Bloggers Poll (# 17)

Best Of 2009 (#17)
The Big Pink - 'A Brief History Of Love' (4AD)
Επικοί, ογκώδεις, με κολλητικές μελωδίες και hooks, οι Big Pink κράτησαν ψηλά τη σημαία της Γηραιάς Αλβιόνας με έναν τυπικά βρετανικό δίσκο. Όποιος πίστεψε ότι είναι one-hit-wonders, μετά το (εξαιρετικό) 'Velvet', μπορεί να φάει το καπέλο του.

Best Of 00's (#17)
Yo La Tengo - 'I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass' (2006, Matador)

Τόσο ο τίτλος, όσο και τα παιδικά παιχνίδια στο οπισθόφυλλο του δίσκου, μας κάνουν να σκεφτούμε ότι οι Yo La Tengo μας κάνουν πλάκα: δεν μπορεί μία μπάντα να βγάζει με τέτοια ευκολία άλλο ένα αριστούργημα. Ένα group αγαπημένο σαν οικογένεια που παίζει στα δάκτυλα την ιστορία της Αμερικάνικης μουσικής και έχει διασκευάσει το ήμισύ της. Ένας δίσκος που παραλίγο να ξεπεράσει και το 'I Can Hear The Heart Beating As One' (1997) και περιέχει δόσεις από garage, soul, pop, jazz έχοντας ως ξεκίνημα και φινάλε δύο υπερδεκάλεπτα τζαμαρίσματα. Που τα έχετε ξαναδεί αυτά;

Brakes - 'Touchdown' [2009, Fat Cat]

Κάπου το 2005, ο εκλεκτός κύριος Eamon Hamilton αποφάσισε να εγκαταλείψει τα πλήκτρα των British Sea Power και να αφοσιωθεί στο προσωπικό του όχημα των Brakes. Και μάλλον σοφά έπραξε, αφού το φετινό τους 'Touchdown' είναι η καλύτερη τους -μέχρι σήμερα- δουλειά. Μέσα σε μόλις 36 λεπτά, οι Brakes συμπυκνώνουν την αγάπη τους για το '90's αμερικάνικο indie rock αν και προέρχονται από την παραλία του Brighton.
Σχεδόν ότι αγαπήσαμε στα '90's βρίσκεται εδώ : η καταιγίδα των Pixies (στον εναμισόλεπτο δυναμίτη 'Red Rag' και στο ελάχιστο μεγαλύτερο 'Hey Hey'), οι μελωδίες των Dinosaur Jr. ('Do You Feel The Same'), το low-tempo των Yo La Tengo ('Worry About It Later'), η αφοπλιστική απλότητα των Jesus and Mary Chain (στο κορυφαίο του δίσκου 'Oh! Forever') χωρίς να λείπουν κι οι pure rock'n'roll και country αναφορές ('Ancient Mysteries' και 'Eternal Return').
'Ενας εξαιρετικά συμπαγής δίσκος, που κλείνει με το ατμοσφαιρικό 'Leaving England'. Καθόλου κακή ιδέα μία μετακόμιση στην Αμερική! Τι δουλειά έχουν στο ...Brighton;

Νίκος Ζωητός

Yo La Tengo - 'Popular Songs'

Ένα τέταρτο του αιώνα καριέρα κλείνουν φέτος οι Yo La Tengo και μόλις κυκλοφόρησαν το δωδέκατο (μετράμε καλά;) LP τους με τίτλο 'Popular Songs'. Popular Songs; Το γνωστό αυτοσαρκαστικό τους χιούμορ...Εκτός εάν θεωρείται εμπορικός ένας δίσκος που τελειώνει με τρία (υπερ)δεκάλεπτα τζαμαρίσματα, τα οποία αθροιζόμενα διαρκούν όσο καιτα πρώτα εννιά tracks του album!

Mε την Georgia να κλέβει την παράσταση στα φωνητικά ('Avalon Or Someone Very Similar', 'By Two's'), το trio από το Hoboken κινείται σε χαμηλούς (κυρίως) τόνους και ποιοτικά μας προσφέρει άλλη μία εντυπωσιακή δουλειά, ελάχιστα κατώτερη από το πολυσυλλεκτικό ' I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass' του 2006. Φλερτάρουν ακόμα μια φορά με το funk ('Periodically Τriple Or Double'), ψυχεδελίζουν έντονα στο πρώτο single 'Here To Fall', διδάσκουν απλή pop στο 'All Your Secrets' και συνθέτουν σε dt το απόλυτο φθινοπωρινό hit ('Nothing To Hide').
Long Live Yo La Tengo!

Νίκος Ζωητός

Yo La Tengo Live @ Synch Festival '08

A dream came true...

The complete setlist:
1. Cherry Chapstick
2. Autumn Sweater
3. Pass The Hatchet, I Think I’m Goodkind
4. Double Dare
5. Tears Are In Your Eyes
6. Mr. Tough
7. Season Of The Shark
8. The Weakest Part
9. Beanbag Chair
10. Nowhere Near
11. Deeper Into Movies
12. Tom Courtenay
13. Watch Out For Me Ronnie
14. The Story Of Yo La Tango
15. Nuclear War

Encore
1. You Can Have It All (...μάλλον)
2. Sugarcube
3. track from Fakebook

I Can Hear Our Hearts Beating as One...

Ναι, οι καρδιές μας θα χτυπούν σαν μία στο φετινό Synch! Μετά από αναμονή πολλών ετών, οι ευχές όλων μας έγιναν πραγματικότητα καθώς οι Yo La Tengo θα εμφανιστούν την πρώτη μέρα του φεστιβάλ, ολοκληρώνοντας με τον καλύτερο τρόπο το ήδη εξαιρετικό line-up(Happy Mondays, Liars, Holy Fuck, Field). Θα είμαστε εκεί στις 13 Ιουνίου, μπροστά-μπροστά…