Pure X - Pleasure (Acéphale, 2011)

Οι Galaxie 500 βγάλανε 3 studio albums κατά τη (φαινομενικά) σύντομη καριέρα τους που διήρκεσε τρία -μόνο- χρόνια. Εξαφανίστηκαν (όσο και εμφανίστηκαν) τόσο απρόσμενα και αθόρυβα που οποιοσδήποτε περίμενε και τον επακόλουθο ενταφιασμό τους στις καλένδες των ξεχασμένων indie heroes παρέα με τους Feelies και τους Young Marble Giants.

Και όμως! Καθώς τα χρόνια περάσανε, ο μοναδικός ήχος τους αναγνωρίστηκε ως κορυφαία επιρροή τόσο για όλο το shoegaze κίνημα (Slowdive, Chapterhouse), όσο και για μπάντες με αρκετά διαφορετικό ήχο, που όμως, πατάνε σταθερά στο ίδιο έδαφος (Yo La Tengo, Beach House, Should).

Και κάπου εδώ εμφανίζονται και οι εκλεκτοί Pure X (πρώην Pure Ecstasy), που αναλαμβάνουν να υπερασπίσουν όλην αυτήν την παράδοση, χωρίς δικαιολογητικά, παρερμηνείες και -κυρίως- μεταλλάξεις.

Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί το 'Ecstasy', είναι ένα ανεπιτήδευτο tribute στον ήχο των Galaxie 500, φτιαγμένο με αγάπη και λατρεία, χωρίς μελλοντικές προβολές και προσαρμογές, χωρίς μεταφορές στον σημερινό ήχο και -κυρίως- χωρίς κανένα υπαινιγμό ότι η πρωτότυπη ύλη δεν ήταν (πολλάκις) καλύτερη.

Με τα μυαλά αυτά, οικοδομείται ένας από τους καλύτερους δίσκους του 2011 (διαλύοντας τις λίστες μας για το περασμένο έτος), που μας στέλνει να ξανακούσουμε ευλαβικά τις επιροές του, να τις ξαναεκτιμήσουμε και να αναρωτηθούμε για ποιο λόγο μας διέφυγαν όταν έπρεπε.

Δεν είναι η ψυχεδελική εισαγωγή του 'Heavy Air', η (σχεδόν) απλοϊκή μελωδία του 'Dream Over', οι απόηχοι των Jesus & Mary Chain στο 'Easy' και η μοναδική ευθύτητα του 'Voices' που μας κάνουν να αισθανόμαστε μειονεκτικά: είναι η απόλυτη ανεπάρκειά μας να εκτιμήσουμε (όταν έπρεπε) τη μεγάλη μουσική που προέκυψε στα τέλη των καταραμένων 80's και που επιστρέφει σαν ένα εχθρικό boomerang στα κεφάλια μας για να μας θυμίσει ότι η αγάπη μας για τη μουσική μπορεί και να πορευθεί και προς καλύτερη κατεύθυνση: προς τα πίσω.

Νίκος Ζωητός

Dignan Porch – 'Tendrils' (Captured Tracks, 2010)

Καλωσορίζουμε τον νέο συντάκτη του blog μας, Νίκο Rorschach, έναν super ήρωα της δισκοκριτικής, με ιδιαίτερη αδυναμία στο 1981...

Όταν συστήνεσαι για πρώτη φορά σε κάποιους αναγνώστες και πόσο μάλλον όταν το επιχειρείς με ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα, καταφεύγεις σε κάποια κλισέ και αρχικώς στις αναφορές- συγκρίσεις-παρηχήσεις. Έχουμε και λέμε λοιπόν: '01 - The Game We Made' αντιστοιχεί σε Galaxie 500, '02&03 - As You Were & Flowers In May” σε LA’s, '04 - Footsteps” Cure στην έναρξη και κατόπιν το γυρίζει σε My Bloody Valentine κ.ο.κ.

Κατόπιν μιλάς για την συνολική αίσθηση του δίσκου κι εδώ θα σας καταπλήξουμε λέγοντας ότι τελικώς μάλλον παραλαμβάνουν τη σκυτάλη από τους Blonde Redhead και το 'Misery Is A Butterfly' (κατά την υπερφίαλη άποψη μας, το απόλυτο αριστούργημα των 00's και μάλιστα με χαοτική διαφορά από το δεύτερο), αλλά δεν το πάνε κιόλας ακόμη κάπου συγκεκριμένα. Καλύτερα δηλαδή, μας κρατάνε σε εγρήγορση, και θα δηλώσουμε και αγωνία. Κλείνοντας με τα κλισέ, αν υπήρχε μόνο μια band to watch για φέτος, αυτή θα ήταν η επιλογή μας. Ασυζητητί.

Όπως ακριβώς και για την πρώτη κριτική μας.

Νίκος Rorschach

'Should - Like A Fire Without Sound' (Words On Music, 2011)

Μερικοί καλλιτέχνες είναι καταδικασμένοι να μένουν στην αφάνεια. Losers για πολλούς, χωρίς εμπορική απήχηση, hits και sold-out ακολουθούν τον προσωπικό τους δρόμο.

Οι Should από τη Βαλτιμόρη, με δισκογραφική παρουσία αραιότερη και από τους πλεονασματικούς προυπολογισμούς της Ελλάδας (αριθμούν ένα LP και ένα EP σε δεκαπέντε χρόνια παρουσίας) δεν μπορούσαν να περιμένουν και κάτι καλύτερο: και μόνο αυτή η (μη) παρουσία τους αρκεί για να αναρωτιέται κανείς αν υπάρχουν σαν μπάντα ή αν ηχογραφούν ανα δεκαετία εν μέσω διαφόρων άλλων επαγγελματικών ή οικογενειακών υποχρεώσεων.

Δεκαπέντε χρόνια μετά την (πρώτη και) τελευταία τους κυκλοφορία, επανεμφανίζονται φέτος με το αριστουργηματικό 'Like A Fire Without A Sound', δίσκος εξαιρετικής ευαισθησίας, χαμηλής έντασης και υψηλής αισθητικής. Φανερά στα χνάρια των Galaxie 500, με αρκετές αναφορές στην lo-fi πλευρά των Yo La Tengo και στην ευρύτερη παραδοσιακή Αμερικάνικη τραγουδοποιΐα, μας χαρίζουν ένα από τα καταπληκτικότερα ξεκινήματα δίσκου ever ('Glasshouse'), το απόλυτο double vocals κομμάτι της χρονιάς ('Turned Tables'), το σπαρακτικό 'Broken', και διδάσκουν απλότητα με το instrumental 'Always Returning'.

'We are on the other side' επαναλαμβάνουν στο τελευταίο track οι Should. Βρίσκονται εκεί, στη σκοτεινή πλευρά, ελλείψει προβολέων.

Και καλό θα είναι να μείνουν εκεί.

Στα διαμάντια δεν ταιριάζουν τα φώτα.

Νίκος Ζωητός