Άσχημο πράγμα τα ημίχρονα, φίλοι μου! Κερδίζεις 2-0 στο πρώτο, φεύγεις με 3 γκολ στην πλάτη στο δεύτερο και δικαιώνεται το περίφημο 'άσσος ημίχρονο, διπλό τελικό' με εσένα να σκέφτεσαι από που σου ήρθε.
Το συγκεκριμένο αθλητικό συμβάν συμβαίνει ενίοτε και σε καλλιτέχνες, όχι τόσο σε διαφορά απόδοσης στα δύο “ημίχρονα”, όσο σε μουσικές μεταλλάξεις. Και δεν ξέρω αν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από τους Mercury Rev. Η τριπλέτα των πρώτων δίσκων την περίοδο που ήταν τα ετεροθαλή αδέρφια των Flaming Lips (1991-1995) συγκρίνεται με λίγες άλλες (αν και ελαφρώς φθίνουσα). Αποκορύφωμα, το αριστουργηματικό 'Yerself Is Steam' με τον David Baker στα φωνητικά (φυσιογνωμικά και όχι μόνο, όμοιος με τον Syd Barrett, σίγουρα θα έχει ή έπρεπε να έχει περάσει μία βόλτα από το φρενοκομείο της γειτονιάς του, δείτε το video για το αξεπέραστο 'Chasing A Bee' και θα καταλάβετε).
Τα υπόλοιπα λίγο-πολύ γνωστά: εκτοξεύονται με το 'Deserter's Songs' αλλάζοντας εντελώς ύφος, πορεία που μας οδήγησε να τους εγκαταλείψουμε μετά από τρεις-τέσσερις δίσκους. Το δεύτερο ημίχρονο δε μας έκατσε, λοιπόν. 'Που είναι τα παλιά τα χρόνια', 'τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ στα γενέθλια δίσκου που δε μας αρέσει', 'μήπως να πουλήσουμε το εισιτήριο 25 ευρώ (όσα και τα γενέθλια!) να το σώσουμε', ήταν μερικές σκέψεις δικές μου και του μονίμου παρτενέρ μου στα live με το περίεργο επάγγελμα.
Η ύβρις διεπράχθη, η τιμωρία επήλθε.
Όχι, δεν ήταν ένα διεκπεραιωτικό παίξιμο του 'All Is Dream', όπως αυτό που έκαναν οι Ride στο 'Nowhere' μερικά χρόνια πίσω, προσπαθώντας να το αναπαράγουν track by track (μην πω νότα-νότα...). Αντίθετα, μόνο τέσσερα κομμάτια του βρήκαν το δρόμο προς τη setlist. Πλήρως αλλαγμένα προς το πιο ψυχεδελικό, με jazz πινελιές από το σαξόφωνο, με τα ντραμς συχνά σε πρώτο πλάνο και όλα αυτά συνοδεία εξαιρετικών visuals με συχνά έντονες πορτοκαλοκίτρινες αποχρώσεις που έδεναν και καθόριζαν το τελικό αποτέλεσμα. Κυρίαρχο, ένα απίθανο μεταμορφωμένο εντεκάλεπτο 'Hercules' με τη φράση 'All is one, all is mind, all is lost and you find all is dream' να επαναλαμβάνεται και να γίνεται ένα medley με το 'There's Always Been A Bird In Me'. Δεν ήταν, όμως, και το highlight της βραδιάς.
Ο τίτλος δικαιωματικά ανήκει στο 'Holes', μία σπαρακτική από τη μέση και πέρα εκτέλεση του εναρκτήριου track του 'Deserter's Songs' κατά τη διάρκεια του οποίου δεν ακουγόταν ούτε η ανάσα του κοινού.
'I used to know
Ηow does that old song go
Ηow does that old song go'
Ποιο old song, ακριβώς;
Αυτό του 'Boces' ή αυτό που άκουγε μικρός;
Το εμπορικό ή το “φευγάτο”;
Αυτό που λατρέψαμε ή αυτό που δεν ακούσαμε ποτέ;
Μήπως είναι η Μουσική που ξεχάσαμε και όχι κάποιο τραγούδι;
'But, in these crazy days and this crazy world
I just don't know if I remember how it goes
Ηow that old song goes'
Και μήπως η περιρρέουσα παράνοια μας απομακρύνει περισσότερο;
Μήπως ο θόρυβος μας κρύβει την ομορφιά; Μας κάνει να την ξεχάσουμε;
Δε θυμάμαι τίποτα, πια.
'Αnd in the back of my mind
Though it takes some time
Somehow, I remember how it goes
Ιt's like a lullaby'
Και κάπου εκεί, τα φώτα της σκηνής κλείνουν. Τα κίτρινα άστρα του background εξαφανίζονται. Ο κόκκινος ουρανός σβήνει. Δε χρειάζονται άλλα εφέ. Τώρα είναι η στιγμή της καταξίωσης.
Κύριοι, ιδού ο Jonathan που αμφισβητήσατε!
Γυμνός μπροστά σας!
Άννα, να ένα μήλο!
Ένα τελευταίο γαλάζιο φως πέφτει στην πλάτη του. Τώρα πια είμαι σίγουρος: κανείς δεν ανασαίνει εδώ μέσα. Η μήπως είμαι μόνος μου; Δεν μπορεί να έχω βουρκώσει μόνο εγώ. Περπατώντας στις μύτες πηγαίνει να ακούσει το νανούρισμα του οργανίστα, να κουνήσει μαεστρικά τα χέρια του μπροστά στην κιθάρα του Grasshoper και να πει τα τελευταία λόγια:
'Bands, those funny little plans,
that never work quite right'
Όχι πάντα, ρε Jonathan.
Μερικές φορές μπορεί και να μας χαράξουν την ψυχή.
Το εξαιρετικό video είναι από το κανάλι https://www.youtube.com/@jkaradim
