Γράμμα geek σε επιτυχημένους συνασθενείς του ή πολλαπλές αιωνιότητες ανάμεσα σε gigs (Public Service Broadcasting @ Gazarte 2025-10-18)

 

 

 ‘Kalispera/ so good to be here after eleven years’. Ναι, το θυμόμαστε καλά. ‘once’ ήσασταν δύο.  Και δεν είχατε φέρει αρκετές λούπες για να παίξετε πάνω από σαράντα λεπτά. Το οποίο μάς είχε θυμίσει το reunion των Στέρεο Νόβα, εκεί κοντά μας στην Πειραιώς. Όπως κι η μουσική  σας, άλλωστε. Αν θεωρείται βέβαια μουσική να βάζεις λούπες σε public service broadcasting, άντε και κάνα σχετικό βίντεο. Από τότε νομίσαμε ότι έχει περάσει μια αιωνιότητα. Τώρα είστε πέντε μαζί με τον ηχολήπτη. Έχετε κυκλοφορήσει κάμποσους άλλους δίσκους. Επιπλέον, βάζετε και φωνητικά στις ηχογραφήσεις. Και στα live κουβαλάτε και ζωντανά όργανα. Αυτό θα πει ‘progress’. Πάντως δεν ξαναπήγαμε να σας δούμε ‘live’ επειδή προοδεύσατε. Τό κάναμε για ν απαντήσουμε στο αιώνιο δίλημμα που είχαμε απ την πρώτη φορά αν είστε πρωτοδεσμίτες ή τριτοδεσμίτες. Επειδή ‘σπασίκλες’ είστε σίγουρα. Όπως κι εμείς άλλωστε. Κατά βάσιν εμείς είμαστε που δεν ξέρουμε αν είμαστε πρωτοδεσμίτες ή τριτοδεσμίτες. Είχαμε την ιδέα να το αναλύσουμε τμηματικά σα σοβαροί επιστήμονες, μήπως κι απαντήσουμε. Track by track, σε απευθείας μετάδοση. Μπά, δε λειτούργησε η επαγωγική λογική. Αν ήταν έτσι, δε θα χρειαζόταν να κυκλοφορήσετε οτιδήποτε άλλο μετά το Inform-Educate-Entertain του 2013, το διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ θα είχε ολοκληρωθεί στο Apollo 8, ώστε  να προλάβετε να παίξετε δεκαετίες μετά το ‘the other side’, το drum machine θα χε αντικαταστήσει τον ντράμερ, κι εξαιτίας αυτού  του τύπου (δε) θα ξανακούγαμε άλλα αλλά τα ίδια κομμάτια για πρώτη φορά  στο gig, η παραπάνω φράση θα έβγαζε τέλειο νόημα,  ο Γιούρι Αλεξέγιεβιτς ‘Gagarin’ δε θα χε σκοτωθεί με συνηθισμένο αεροπλάνο  και στην Ευρώπη θα μιλούσαμε γερμανικά, δε θα χε γραφεί ηλεκτρονική μουσική μετά τους Kraftwerk κι εμείς θα είχαμε μάθει να χορεύουμε τουλάχιστον ένα ‘let’s dance’, κανείς άνθρωπος δε θα χε ανέβει στο ‘Everest’… Κυρίως, δε θα νιώθαμε ότι πέρασε μια αιωνιότητα σε μια συναυλία που κράτησε 75’ ώστε γυρίζοντας στο σπιτάκι μας να προλάβουμε να ξαναδούμε ‘’Σάββατο βράδυ’’ (άντε πάλι αυτοί οι Στέρεο Νόβα) μια τρίωρη αμερικανιά, καθώς δε θα χε επικρατήσει ο αγγλοσαξωνικός πολιτισμός , όλο το Interstellar δηλαδή μέχρι λίγο πριν τέλος στο σημείο που λέει: 

                            ‘_they re not ‘beings’, they re us
                            _people cannot build this
                            _not now, one day’ 

Φυσικά, δεν απαντήσαμε στο  αρχικό κι αιώνιο  δίλημμα. Στην επόμενο αιωνιότητα, μάλλον. Η οποία ξεκίνησε το επόμενο πρωί και θα κρατήσει ως το επόμενο gig σας.

 

 

 Νίκος Rorschach

Public Service Broadcasting 'Inform-Educate-Entertain' (Test Card Recordings,2013)

Πρωτοτυπία εν έτει 2013; Μάλιστα!

Καθώς τα gigabyte ανεβοκατεβαίνουν με δαιμονιώδη ρυθμό στη διαδικτυακή μουσικόσφαιρα και όλοι ανακαλύπτουν τους νέους (βάλτε ότι προτιμάτε) Pixies/MBV/Beatles, έρχονται κάποιοι να δοκιμάσουν μία εντελώς φρέσκια ιδέα που θα τους κάνει περισσότερο σημείο αναφοράς για τους επόμενους, παρα αντικείμενο σύγκρισης με τους προγενέστερους.

Το ντουέτο των λονδρέζων Public Service Broadcasting ντύνει ηχητικά απόσπάσματα από ειδησεογραφικά-προπαγανδιστικά φιλμάκια των '40's και '50's (κάτι αντίστοιχο με τα επίκαιρα που παιζόντουσαν στα διαλείματα των ταινιών στα ελληνικά σινεμά των '60's) προσπαθώντας -κατά δική τους όχι και τόσο μετριοπαθή ομολογία- 'να διδάξουν μαθήματα του παρελθόντος μέσω της μουσικής του μέλλοντος'. Κάπως έτσι προέκυψε το φετινό τους album 'Inform-Educate-Entertain', που με τον τίτλο του δείχνει να ταυτίζει τους στόχους των παλιών αυτών φιλμ με αυτούς της μπάντας. 

 Δεν είναι μόνο η εξαιρετικά εμπνευσμένη ιδέα τους που μας εντυπωσιάζει, ούτε ο όγκος του υλικού που (προφανώς) θα διέτρεξαν για να καταλήξουν στα  δέκα κομμάτια του άλμπουμ τους: είναι, πρωτίστως, ο ανεπανάληπτος τρόπος που εντάσσουν τα ηθικοπλαστικά και πομπώδη speakage στις συνθέσεις τους, έτσι ώστε να προκύπτει ένα άκρως εθιστικό, ενδιαφέρον και φιλοσοφημένο αποτέλεσμα.

Μία ακρόαση του 'Spitfire' θα σας πείσει: μέσα από ένα tempo που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των Death In Vegas, ξεπηδούν οι μονόλογοι του δημιουργού του δημοφιλούς και θανατηφόρου αεροσκάφους, θυμίζοντάς μας τη φρικιαστική διαστροφή του ανθρώπινου νου μέσα στον πόλεμο.
     'someday I am going to build a plane that looks just like a bird/
      it's not exactly a bird I'm creating, is it?
      It's the curiousest of birds
     A bird that breathes fire and spits out death and destruction, 
       a Spitfire bird.'

Στο 'Signal 30' μέσα σε ένα σχεδόν χεβιταλλικό ρυθμό, σαμπλάρουν ειρωνευόμενοι ένα διαφημιστικό οδικής ασφάλειας του 1959 , στο 'Theme From PSB' μας αυτοπαρουσιάζονται με ένα Lemonjelly-ικό καρναβάλι, στο κορυφαίο 'Everest' (με samples της ταινίας του 1953 'The Conquest of Everest') κάνουν πιο πολύ ένα σχόλιο στην ανθρώπινη φύση παρά στην κατάκτηση της οροσειράς ενώ στο 'Night Mail' καταφέρνουν να κάνουν τον παρουσιαστή του ομώνυμου διαφημιστικού documantary του 1936 να ...ραπάρει.  

Εύλογα, δεν παραλείπουν να κλείσουν το μάτι στους Boards Of Canada με το 'ROYGBIV' και στο 'Endtroducing' του DJ Shadow με το υπέροχο κλείσιμο του 'Late Night Final'.

Οι PBS δεν ήρθαν μόνο να μας θυμίσουν ότι η πρωτοτυπία θα κερδίζει πάντα τα παράγωγα, η έμπνευση την αντιγραφή και ο σαρκασμός το κήρυγμα. Ήρθαν, κυρίως, να ανανεώσουν τη σιγουριά μας ότι  η μουσική θα βρίσκει πάντα ένα τρόπο να προχωράει μπροστά. 

Βγάζοντας τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς.

Νίκος Ζωητός

και ένα video που εξηγεί το πως προέκυψε το "Spitfire'