Spiritualized live @ Λυκαβηττός (29-5-2025)

 

Οι Spiritualized ανήκουν σε μία ιδιαίτερη κατηγορία συγκροτημάτων που -εν αγνοία τους- χαράσσουν μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους γνώστες-οπαδούς τους και στους υπόλοιπους. Δύσκολα θα μάζευαν πολυάριθμο κοινό στο live τους στο Λυκαβηττό: δεν είναι (ούτε και υπήρξαν ποτέ) trendy, δεν έχουν το μεγάλο χιτάκι-κράχτη, δεν ακούστηκαν σε σειρά του Netflix για να ζήσουν μία δεύτερη ζωή σαν την Kate Bush. Πάντα θα προτιμούνται οι δεκαπέντε χρόνια εξαφανισμένοι Supergrass, οι νέοι ήρωες Fontaines DC και διάφοροι νεκροζώντανοι της πλατείας Νερού. Οι φασαίοι έχουν -δόξα τω Θεώ- πολλές επιλογές στη ζωή αυτή και ξέρετε ήταν και η απεργία των ταξί...Όλα αυτά πιθανό να εξηγούν την παρουσία 1000 και κάτι νοματαίων εκείνο το πεμπτιάτικο βράδυ, αλλά δεν δικαιολογούν την απουσία αρκετών άλλων.

Ανάλογα ενοχλητικές ήταν και οι προσδοκίες πως θα ακούσουμε σχεδόν ολόκληρο το 'Ladies And Gentlemen...' (τρίτο καλύτερο LP της μπάντας μετά από τα δύο πρώτα κατά την άποψη του γράφοντος) ή πως ο Jason Pierce θα μεταβληθεί σε χαμογελαστό pop star και θα ουρλιάζει 'we loooooove you, Athens!' και θα κάνει stage diving μετά τα τρία encore με αναπάντεχες διασκευές (και κάνα-δυο Spacemen 3 έτσι για να θυμηθούμε τα παλιά!).

Και τι είδαμε λοιπόν; Τους Spiritualized!

Μία μπάντα άρτια τεχνικά, αφοσιωμένη σε αυτό που κάνει χωρίς φιοριτούρες που ήρθε να μας παίξει τη μουσική της: μία μουσική ιδιαίτερη που προσπαθεί μάταια να περιγραφεί από τους μουσικοκριτικούς με τον όρο space rock, αλλά είναι στην πραγματικότητα μία μεγάλη αγκαλιά που χωράει το indie rock, την ψυχεδέλεια, τη jazz, την pop, τα gospel βεβαίως-βεβαίως και ότι άλλο υπάρχει στη γη. Όχι στο διάστημα.

Για όλα αυτά, αρκεί να θυμηθείτε το εναρκτήριο 'Hey Jane': ένα κλασσικό pop/rock δυναμιτάκι που μας θυμίζει (κλέβει) πολλά και μας κάνει στην απλότητά του να πιστεύουμε ότι θα το γράφαμε και εμείς. Όλα αυτά ισχύουν μέχρι το 3.30 που με παύση 10” μπαίνουν οι ...Spiritualized. Μπιτάτα, με καθαρό kraut rock background μεταμορφώνουν το κομμάτι σε ένα σχεδόν κολλητικό εννιάλεπτο μελωδικό έπος που παρακαλάς να μην τελειώσει.

Με τη συνοδεία τριών μαύρων τραγουδιστριών και με ένα απόλυτα αναπάντεχο άσσος-ημίχρονο-διπλό-τελικό setlist (και όχι αυτό που θα θέλαμε) που έδινε βάση περισσότερο στο 'And Nothing Hurt' του 2018 και λιγότερο στο τελευταίο και πιο πετυχημένο album 'Everything Was Beautiful' του 2022, με σχεδόν εξαφανισμένη την πρώτη τους Αγία Τριάδα και περισσότερο χαμηλότονο από ότι περιμέναμε, ο Jason Pierce ολοκλήρωσε την παρουσίαση της μουσικής του διάνοιας μιάμιση ώρα μετά. Δεν χρειάστηκε παρά μόνο μία φορά να κοιτάξει το κοινό για να πει ένα 'Thank you' που μόλις ακούστηκε. Ίσως να ήξερε ότι η εμφάνισή τους ήταν όπως πάντα: σταλμένη από το διάστημα και προσγειωμένη στη γη.

 

Νίκος Ζωητός

Yo La Tengo live review @ SNFCC 2017-06-24

Δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα από το χθεσινό live των Yo La Tengo και ακόμα προσπαθώ να βάλω σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα στα σωστά κουτάκια, να διαλέξω τι να κρατήσω και τι να αφήσω να φύγει μακριά. Αδυνατώ να καταλάβω αν έχω συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβη, αν η συναυλία "μεγάλωσε" μέσα μου τόσο γρήγορα ή αν απλά παρασύρομαι από την αιώνια αφοσίωσή μου στην μεγάλη μπάντα από το Hoboken.

Προσπαθώ να ξεχάσω ότι έχουν μεσολαβήσει εννέα ολόκληρα χρόνια από την τελευταία τους επίσκεψη στο Synch, να προσποιηθώ ότι και αυτοί και εγώ είμαστε ακόμα οι ίδιοι, ότι τα χρόνια αυτά δεν μας μάρκαραν καθόλου, δεν μας γέρασαν. 'Ότι δεν υπήρξαν καν.

Για να καταλήξω κάπου, ας προσπεράσω ένα-δύο πραγματάκια: την καθιερωμένη καραελληνική δημοσιογραφική γκρίνια/ηλιθιότητα από τους γνωστούς προσκλησάκηδες που θυμούνται την επιβίωση των promoters μόνο όποτε υπάρχουν μεγάλα και σοβαρά δωρεάν live, αλλά ποτέ δεν βάζουν το χέρι στην τσέπη για να τους ενισχύσουν αγοράζοντας απλά ένα εισιτήριο. Ένα τέτοιο μεγάλο γεγονός ήταν και το χθεσινό και πήρε τη θέση που του αναλογεί (δίπλα στα μεγάλα δωρεάν live που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα μαζί με την εμφάνιση των R.E.M. στο Καλλιμάρμαρο το 2008 και των Primal Scream στο Soundwave το 2009)

Πρέπει να ξεπεράσω και το ετερόκλητο κοινό με ηλικιωμένους, ξέμπαρκους και παιδάκια που είχαν ξαπλώσει στο χορτάρι με ύφος 'τι ωραία που είναι και φέτος στη Δονούσα'. Ευτυχώς, το κοσκίνισμα έγινε άμεσα: αρκούσε η μετάλλαξη του εναρκτήριου 'Stupid Things' σε ένα ρεσιτάλ παραμόρφωσης και η σύνδεσή του (μέσω ενός keyboard που λούπαρε ...μόνο του) με το αυτοαναφορικό 'We're An American Band' για να γυρίσουν τα παιδάκια πίσω στις υπέροχες παιδικές χαρές του Ιδρύματος και οι άσχετοι σε χώρους φιλικότερους για τα αυτάκια τους.

Πρέπει να ξεπεράσω όλα αυτά και να κρατήσω τα ουσιώδη: μία μπάντα που τα μέλη της κάνουν συνεχές rotation στα όργανα, βρίσκονται και αλληλοσυμπληρώνονται με κλειστά μάτια σαν το δίδυμο Ντέμη-Τσιάρτα, περνούν εύκολα από το indie rock και το punk στη soul και το R&B, αλλάζουν τα setlists τους σαν πουκάμισα μπερδεύοντας και τους φανατικότερους οπαδούς τους,

αυτοσχεδιάζουν διαρκώς πάνω στη σκηνή και δεν αναπαράγουν τους δίσκους τους αλλά μάλλον τους ξαναφτιάχνουν κάθε βράδυ.

Είδα, επίσης, έναν Ira αληθινό ηγέτη που είναι ικανός να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων σε κάθε track και να στρέψει το κομμάτι σε όποια κατεύθυνση θέλει.

Και ένα κοινό που λυσούσε να ακούσει τα γρήγορα κομμάτια του συγκροτήματος και βρήκε την ευκαιρία να εκδηλώσει τη λατρεία του στο μονολιθικό έπος του 'Ohm'.

Σε ένα τέτοιο παιχνίδι, ποτέ δεν μένουν όλοι εντελώς ευχαριστημένοι: κάποιοι βαρέθηκαν στην 'τριλογία της Georgia' ('My heart's Not In It', 'Satellite' και 'I'll Be Around'), κάποιοι βρήκαν αχρείαστη τη δεκάλεπτη ψυχεδέλεια του 'Pass The Hutchet...', ενώ άλλοι σαν το γράφοντα περίμεναν μάταια το 'Deeper Into Movies' για να εκτοξευτούν. Όλοι, δε, απαιτούσαν δικαίως ένα 'Blue Line Swinger' ή ένα 'I Heard You Looking' να κλείσει θριαμβευτικά τη βραδιά και να μην μας αφήσει με την αίσθηση ανολοκλήρωτου sex.

Και αυτές, όμως, οι μικρές απογοητεύσεις ανήκουν στο παζλ της βραδιάς. Κανένας πίνακας δεν είναι τέλειος. Και όσοι προτιμούν συναυλίες με τέλειες setlist που δεν παραλείπεται κανένα hit, sing-alongs, αναμενόμενα φινάλε και εκτελέσεις-ρέπλικα μάλλον βρέθηκαν λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα από το χώρο που ο κύριος Brandon 'θριάμβευε'.

Εμείς προτιμήσαμε να κοιμηθούμε γλυκά με το αποχαιρετιστήριο νανούρισμα της Georgia στα αυτιά μας.

Νίκος Ζωητός

Το (περίπου) setlist

Stupid Things

We're An American Band

Big Day Coming

Stockholm Syndrome

Mr. Tough

My Heart's Not In It

Satellite

I'll Be Around

Before We Run

Double Dare

Ohm

Pass The Hatchet, I Think I'm Goodkind

(encore)

Autumn Sweater

I Need Love (Mad Hatters cover)

By The Time It Gets Dark