Sunday, June 25, 2017

Yo La Tengo live review @ SNFCC 2017-06-24






Δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα από το χθεσινό live των Yo La Tengo και ακόμα προσπαθώ να βάλω σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα στα σωστά κουτάκια, να διαλέξω τι να κρατήσω και τι να αφήσω να φύγει μακριά. Αδυνατώ να καταλάβω αν έχω συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβη, αν η συναυλία "μεγάλωσε" μέσα μου τόσο γρήγορα ή αν απλά παρασύρομαι από την αιώνια αφοσίωσή μου στην μεγάλη μπάντα από το Hoboken.

Προσπαθώ να ξεχάσω ότι έχουν μεσολαβήσει εννέα ολόκληρα χρόνια από την τελευταία τους επίσκεψη στο Synch, να προσποιηθώ ότι και αυτοί και εγώ είμαστε ακόμα οι ίδιοι, ότι τα χρόνια αυτά δεν μας μάρκαραν καθόλου, δεν μας γέρασαν. 'Ότι δεν υπήρξαν καν.

Για να καταλήξω κάπου, ας προσπεράσω ένα-δύο πραγματάκια: την καθιερωμένη καραελληνική δημοσιογραφική γκρίνια/ηλιθιότητα από τους γνωστούς προσκλησάκηδες που θυμούνται την επιβίωση των promoters μόνο όποτε υπάρχουν μεγάλα και σοβαρά δωρεάν live, αλλά ποτέ δεν βάζουν το χέρι στην τσέπη για να τους ενισχύσουν αγοράζοντας απλά ένα εισιτήριο. Ένα τέτοιο μεγάλο γεγονός ήταν και το χθεσινό και πήρε τη θέση που του αναλογεί (δίπλα στα μεγάλα δωρεάν live που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα μαζί με την εμφάνιση των R.E.M. στο Καλλιμάρμαρο το 2008 και των Primal Scream στο Soundwave το 2009)

Πρέπει να ξεπεράσω και το ετερόκλητο κοινό με ηλικιωμένους, ξέμπαρκους και παιδάκια που είχαν ξαπλώσει στο χορτάρι με ύφος 'τι ωραία που είναι και φέτος στη Δονούσα'. Ευτυχώς, το κοσκίνισμα έγινε άμεσα: αρκούσε η μετάλλαξη του εναρκτήριου 'Stupid Things' σε ένα ρεσιτάλ παραμόρφωσης και η σύνδεσή του (μέσω ενός keyboard που λούπαρε ...μόνο του) με το αυτοαναφορικό 'We're An American Band' για να γυρίσουν τα παιδάκια πίσω στις υπέροχες παιδικές χαρές του Ιδρύματος και οι άσχετοι σε χώρους φιλικότερους για τα αυτάκια τους.

Πρέπει να ξεπεράσω όλα αυτά και να κρατήσω τα ουσιώδη: μία μπάντα που τα μέλη της κάνουν συνεχές rotation στα όργανα, βρίσκονται και αλληλοσυμπληρώνονται με κλειστά μάτια σαν το δίδυμο Ντέμη-Τσιάρτα, περνούν εύκολα από το indie rock και το punk στη soul και το R&B, αλλάζουν τα setlists τους σαν πουκάμισα μπερδεύοντας και τους φανατικότερους οπαδούς τους,
αυτοσχεδιάζουν διαρκώς πάνω στη σκηνή και δεν αναπαράγουν τους δίσκους τους αλλά μάλλον τους ξαναφτιάχνουν κάθε βράδυ.

Είδα, επίσης, έναν Ira αληθινό ηγέτη που είναι ικανός να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων σε κάθε track και να στρέψει το κομμάτι σε όποια κατεύθυνση θέλει.

Και ένα κοινό που λυσούσε να ακούσει τα γρήγορα κομμάτια του συγκροτήματος και βρήκε την ευκαιρία να εκδηλώσει τη λατρεία του στο μονολιθικό έπος του 'Ohm'.

Σε ένα τέτοιο παιχνίδι, ποτέ δεν μένουν όλοι εντελώς ευχαριστημένοι: κάποιοι βαρέθηκαν στην 'τριλογία της Georgia' ('My heart's Not In It', 'Satellite' και 'I'll Be Around'), κάποιοι βρήκαν αχρείαστη τη δεκάλεπτη ψυχεδέλεια του 'Pass The Hutchet...', ενώ άλλοι σαν το γράφοντα περίμεναν μάταια το 'Deeper Into Movies' για να εκτοξευτούν. Όλοι, δε, απαιτούσαν δικαίως ένα 'Blue Line Swinger' ή ένα 'I Heard You Looking' να κλείσει θριαμβευτικά τη βραδιά και να μην μας αφήσει με την αίσθηση ανολοκλήρωτου sex.

Και αυτές, όμως, οι μικρές απογοητεύσεις ανήκουν στο παζλ της βραδιάς. Κανένας πίνακας δεν είναι τέλειος. Και όσοι προτιμούν συναυλίες με τέλειες setlist που δεν παραλείπεται κανένα hit, sing-alongs, αναμενόμενα φινάλε και εκτελέσεις-ρέπλικα μάλλον βρέθηκαν λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα από το χώρο που ο κύριος Brandon 'θριάμβευε'.

Εμείς προτιμήσαμε να κοιμηθούμε γλυκά με το αποχαιρετιστήριο νανούρισμα της Georgia στα αυτιά μας.


Νίκος Ζωητός



Το (περίπου) setlist
Stupid Things
We're An American Band
Big Day Coming
Stockholm Syndrome
Mr. Tough
My Heart's Not In It
Satellite
I'll Be Around
Before We Run
Double Dare
Ohm
Pass The Hatchet, I Think I'm Goodkind

(encore)
Autumn Sweater
I Need Love (Mad Hatters cover)
By The Time It Gets Dark





Monday, December 19, 2011


Blogovision 2011
#02


Yuck - 'Yuck'
(Fat Possum)


Εδώ πρέπει να υπάρχουν -τουλάχιστον- δύο σημαντικά λάθη.

Οι Yuck είναι πολιτογραφημένοι Βρετανοί, πράγμα που τους εντάσσει στη συμπαθή ομάδα συγκροτημάτων που ανήκουν στη λάθος μεριά του Ατλαντικού (βλέπε -αντίστροφα- τους Pains Of Being Pure At Heart). Βέβαια, αν εντρυφήσουμε στη wikipedia, δίνουμε το ελαφρυντικό της συμμετοχής μίας Γιαπωνέζας και ενός βέρου Αμερικάνου...Το γεγονός, ότι τα δύο βασικά μέλη συναντήθηκαν σε έρημο του Ισραήλ, με αφορμή το Animal Collective t-shirt του ενός μας κάνει να αναπολήσουμε το 'Twilight Zone', ιστορική αμερικάνικη σειρά επιστημονικής φαντασίας που έπαιζε στα '80's η κρατικοδίαιτη ΕΡΤ...

Σύμφωνα με όλα τα έγκριτα sites, ο δίσκος κυκλοφόρησε το 2011, δηλαδή περίπου 20 χρονάκια αργότερα από τη δεκαετία στην οποία -ουσιαστικά- ανήκει. Και εξηγούμαι: εν έτει 2011, (δύο από) τα παιδιά θαύματα που εντυπωσίασαν ως Cajun Dance Party στα 16 τους, κυκλοφόρησαν τον απόλυτο 90's δίσκο, ηχογραφημένο σε 8-track με απόλυτη νεανική ορμή και φρεσκάδα.

Σχεδόν ότι αγαπήσαμε στα 90's υπάρχει εδώ: η fuzz αφέλεια των Υο La Tengo (΄Georgia'), η μελωδικές συγχορδίες των Teenage Fanclub ('Shook Down'), το φετινό 'Teenage Riot' ('Operation'), οι επανακάμψαντες Built To Spill ('Get Away'), τα φρενήρη σολαρίσματα των Dinosaur Jr. ('Holing Out'), το lo-fi των Pavement ('Stutter') και όλα τα παραπάνω μαζί στο 'The Wall'.

Ένας μεγάλος δίσκος που μας κάνει να απορούμε πότε πρόλαβαν τα πιτσιρίκια να αφομοιώσουν την παράδοση μίας ολόκληρης δεκαετίας και --κυρίως- να τη συνθέσουν τόσο όμορφα και ανεπιτήδευτα.

Αλλά μήπως, κάτι τέτοια πιτσιρίκια δεν πηγαίνουν πάντα τη μουσική ένα βήμα μπροστά;

Three-Way !


The Wall
Georgia (video)
Stutter


So Here We Are :

02. Yuck - 'Yuck' (Fat Possum)
03. Minks - 'By The Hedge' (Captured Tracks)
04. Vaccines - 'What Did You Expect From The Vaccines?' (Columbia)
05. Death In Vegas - 'Trans-Love Energies ' (Portobello)

06. Times New Viking - 'Dancer Equired! ' (Merge)
07. Crystal Stilts - 'In Love With Oblivion' (Slumberland)
08. Clap Your Hands And Say Yeah - 'Hysterical' (self-released)
09. The War On Drugs - 'Slave Ambient' (Secretly Canadian)
10. Papercuts - 'Fading Parade' (Sub Pop)
11. EMA - 'Past Life Martyred Saints' (Souterrain Transmissions)
12. Drums - 'Portamento' (French Kiss)
13. Girl Names - 'Dead To Me' (Slumberland)
14. Rural Alberta Advantage - 'Departing' (Saddle Creek)
15. Destroyer - 'Kaputt' (Merge)
16. Eleanor Friedberger - 'Last Summer' (Merge)
17. M83 - 'Hurry Up, We're Dreaming' (Mute)
18. Anna Calvi - 'Anna Calvi' (Domino)
19. Field - 'Looping State Of Mind' (Kompakt)

20. Elbow - 'Build A Rocket Boys' (Fiction)


Saturday, May 14, 2011


Yuck - 'Yuck' (2011, Fat Possum)



Εδώ πρέπει να υπάρχουν -τουλάχιστον- δύο σημαντικά λάθη.

Οι
Yuck είναι πολιτογραφημένοι Βρετανοί, πράγμα που τους εντάσσει στη συμπαθή ομάδα συγκροτημάτων που ανήκουν στη λάθος μεριά του Ατλαντικού (βλέπε -αντίστροφα- τους Pains Of Being Pure At Heart). Βέβαια, αν εντρυφήσουμε στη wikipedia, δίνουμε το ελαφρυντικό της συμμετοχής μίας Γιαπωνέζας και ενός βέρου Αμερικάνου...Το γεγονός, ότι τα δύο βασικά μέλη συναντήθηκαν σε έρημο του Ισραήλ, με αφορμή το Animal Collective t-shirt του ενός μας κάνει να αναπολήσουμε το 'Twilight Zone', ιστορική αμερικάνικη σειρά επιστημονικής φαντασίας που έπαιζε στα '80's η κρατικοδίαιτη ΕΡΤ...

Σύμφωνα με όλα τα έγκριτα sites,
ο δίσκος κυκλοφόρησε το 2011, δηλαδή περίπου 20 χρονάκια αργότερα από τη δεκαετία στην οποία -ουσιαστικά- ανήκει. Και εξηγούμαι: εν έτει 2011, (δύο από) τα παιδιά θαύματα που εντυπωσίασαν ως Cajun Dance Party στα 16 τους, κυκλοφόρησαν τον απόλυτο 90's δίσκο, ηχογραφημένο σε 8-track με απόλυτη νεανική ορμή και φρεσκάδα.

Σχεδόν ότι αγαπήσαμε στα 90's υπάρχει εδώ: η fuzz αφέλεια των
Υο La Tengo (΄Georgia'), η μελωδικές συγχορδίες των Teenage Fanclub ('Shook Down'), το φετινό 'Teenage Riot' ('Operation'), οι επανακάμψαντες Built To Spill ('Get Away'), τα φρενήρη σολαρίσματα των Dinosaur Jr. ('Holing Out'), το lo-fi των Pavement ('Stutter') και όλα τα παραπάνω μαζί στο 'The Wall'.

Ένας
μεγάλος δίσκος που μας κάνει να απορούμε πότε πρόλαβαν τα πιτσιρίκια να αφομοιώσουν την παράδοση μίας ολόκληρης δεκαετίας και --κυρίως- να τη συνθέσουν τόσο όμορφα και ανεπιτήδευτα.

Αλλά μήπως, κάτι τέτοια πιτσιρίκια δεν πηγαίνουν πάντα τη μουσική ένα βήμα μπροστά;



Νίκος Ζωητός