Yo La Tengo live review @ SNFCC 2017-06-24

Δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα από το χθεσινό live των Yo La Tengo και ακόμα προσπαθώ να βάλω σκόρπιες σκέψεις και συναισθήματα στα σωστά κουτάκια, να διαλέξω τι να κρατήσω και τι να αφήσω να φύγει μακριά. Αδυνατώ να καταλάβω αν έχω συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβη, αν η συναυλία "μεγάλωσε" μέσα μου τόσο γρήγορα ή αν απλά παρασύρομαι από την αιώνια αφοσίωσή μου στην μεγάλη μπάντα από το Hoboken.

Προσπαθώ να ξεχάσω ότι έχουν μεσολαβήσει εννέα ολόκληρα χρόνια από την τελευταία τους επίσκεψη στο Synch, να προσποιηθώ ότι και αυτοί και εγώ είμαστε ακόμα οι ίδιοι, ότι τα χρόνια αυτά δεν μας μάρκαραν καθόλου, δεν μας γέρασαν. 'Ότι δεν υπήρξαν καν.

Για να καταλήξω κάπου, ας προσπεράσω ένα-δύο πραγματάκια: την καθιερωμένη καραελληνική δημοσιογραφική γκρίνια/ηλιθιότητα από τους γνωστούς προσκλησάκηδες που θυμούνται την επιβίωση των promoters μόνο όποτε υπάρχουν μεγάλα και σοβαρά δωρεάν live, αλλά ποτέ δεν βάζουν το χέρι στην τσέπη για να τους ενισχύσουν αγοράζοντας απλά ένα εισιτήριο. Ένα τέτοιο μεγάλο γεγονός ήταν και το χθεσινό και πήρε τη θέση που του αναλογεί (δίπλα στα μεγάλα δωρεάν live που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα μαζί με την εμφάνιση των R.E.M. στο Καλλιμάρμαρο το 2008 και των Primal Scream στο Soundwave το 2009)

Πρέπει να ξεπεράσω και το ετερόκλητο κοινό με ηλικιωμένους, ξέμπαρκους και παιδάκια που είχαν ξαπλώσει στο χορτάρι με ύφος 'τι ωραία που είναι και φέτος στη Δονούσα'. Ευτυχώς, το κοσκίνισμα έγινε άμεσα: αρκούσε η μετάλλαξη του εναρκτήριου 'Stupid Things' σε ένα ρεσιτάλ παραμόρφωσης και η σύνδεσή του (μέσω ενός keyboard που λούπαρε ...μόνο του) με το αυτοαναφορικό 'We're An American Band' για να γυρίσουν τα παιδάκια πίσω στις υπέροχες παιδικές χαρές του Ιδρύματος και οι άσχετοι σε χώρους φιλικότερους για τα αυτάκια τους.

Πρέπει να ξεπεράσω όλα αυτά και να κρατήσω τα ουσιώδη: μία μπάντα που τα μέλη της κάνουν συνεχές rotation στα όργανα, βρίσκονται και αλληλοσυμπληρώνονται με κλειστά μάτια σαν το δίδυμο Ντέμη-Τσιάρτα, περνούν εύκολα από το indie rock και το punk στη soul και το R&B, αλλάζουν τα setlists τους σαν πουκάμισα μπερδεύοντας και τους φανατικότερους οπαδούς τους,

αυτοσχεδιάζουν διαρκώς πάνω στη σκηνή και δεν αναπαράγουν τους δίσκους τους αλλά μάλλον τους ξαναφτιάχνουν κάθε βράδυ.

Είδα, επίσης, έναν Ira αληθινό ηγέτη που είναι ικανός να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων σε κάθε track και να στρέψει το κομμάτι σε όποια κατεύθυνση θέλει.

Και ένα κοινό που λυσούσε να ακούσει τα γρήγορα κομμάτια του συγκροτήματος και βρήκε την ευκαιρία να εκδηλώσει τη λατρεία του στο μονολιθικό έπος του 'Ohm'.

Σε ένα τέτοιο παιχνίδι, ποτέ δεν μένουν όλοι εντελώς ευχαριστημένοι: κάποιοι βαρέθηκαν στην 'τριλογία της Georgia' ('My heart's Not In It', 'Satellite' και 'I'll Be Around'), κάποιοι βρήκαν αχρείαστη τη δεκάλεπτη ψυχεδέλεια του 'Pass The Hutchet...', ενώ άλλοι σαν το γράφοντα περίμεναν μάταια το 'Deeper Into Movies' για να εκτοξευτούν. Όλοι, δε, απαιτούσαν δικαίως ένα 'Blue Line Swinger' ή ένα 'I Heard You Looking' να κλείσει θριαμβευτικά τη βραδιά και να μην μας αφήσει με την αίσθηση ανολοκλήρωτου sex.

Και αυτές, όμως, οι μικρές απογοητεύσεις ανήκουν στο παζλ της βραδιάς. Κανένας πίνακας δεν είναι τέλειος. Και όσοι προτιμούν συναυλίες με τέλειες setlist που δεν παραλείπεται κανένα hit, sing-alongs, αναμενόμενα φινάλε και εκτελέσεις-ρέπλικα μάλλον βρέθηκαν λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα από το χώρο που ο κύριος Brandon 'θριάμβευε'.

Εμείς προτιμήσαμε να κοιμηθούμε γλυκά με το αποχαιρετιστήριο νανούρισμα της Georgia στα αυτιά μας.

Νίκος Ζωητός

Το (περίπου) setlist

Stupid Things

We're An American Band

Big Day Coming

Stockholm Syndrome

Mr. Tough

My Heart's Not In It

Satellite

I'll Be Around

Before We Run

Double Dare

Ohm

Pass The Hatchet, I Think I'm Goodkind

(encore)

Autumn Sweater

I Need Love (Mad Hatters cover)

By The Time It Gets Dark

Synch Festival 2010 Day 1 review (Friday 04-06-2010)

Αν και με μόνο δύο αστέρια στο πέτο μου (είναι το τρίτο Synch που παρακολουθώ), νομίζω ότι το φετινό Synch με έκανε να το εκτιμήσω καθολικά και να αποφασίσω να βγάλω διαρκείας για όλα τα επόμενα. Παρά την αρνητική οικονομική συγκυρία και το αδύναμο (φαινομενικά) line-up κατάφερε να κερδίσει την αιώνια εμπιστοσύνη μου τόσο ως προς τη διοργάνωση, όσο και για την επιλογή των εκάστοτε ονομάτων που εμφανίζονται.

Πρώτα από όλα, είναι άξια συγχαρητηρίων η άμεση προσαρμογή στην νέα οικονομική πραγματικότητα: τα εισιτήρια κόστιζαν 38€ ανά ημέρα (65€ το διήμερο) με περαιτέρω εκπτώσεις για ανέργους, φοιτητές κ.λ.π. (σας υπενθυμίζω, απλά, ότι οι Fuck Buttons είχαν εμφανιστεί στο An στη φιλικότατη τιμή των 35 € και οι Editors έκαναν φέτος sold-out στο Fuzz με 40€ !!!). Επιπλέον, είχαμε καιρό να δούμε τέτοιες τιμές στα ποτά (2€ η μικρή μπύρα, 3€ η μεγάλη, 5€ τα απλά ποτά), ενώ και το επίσημο t-shirt κόστιζε 12 €. Είναι πλέον, καθαρά, θέμα δικής μας καταναλωτικής συνείδησης το ποια συναυλία θα ενισχύουμε και ποια όχι, αλλιώς θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας...Τέλος, η συνέπεια στην ώρα εμφάνισης ήταν βρετανική όπως πάντα.



Get Well Soon

Ο Γερμανός Konstantin Gropper, άνοιξε τη μεγάλη σκηνή μπροστά σε ένα κοινό που τον αγαπάει περισσότερο από ότι του αξίζει (συνεχίζοντας την παράδοση των χαμηλότονων-μελαγχολικών αγαπημένων, βλέπε Nick Cave, Tindersticks, Madrugada). Παρά το γεγονός ότι το φως της ημέρας δεν είχε εξαφανιστεί πλήρως (πράγμα που δεν βοηθάει τον συγκεκριμένο ήχο της μπάντας να αναδειχθεί), οι Get Well Soon ίδρωσαν τη φανέλα τους και ικανοποίησαν, κυρίως με τα πιο γρήγορα κομμάτια τους όπως το 'Angry Young Men', 'If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting' και κυρίως με μία συγκλονιστική διασκευή της... διασκευής τους στο 'Born Slippy' των Underworld με ένα καθαρά Sonic Youth-ικό φινάλε. Βέβαια, δεν έλειψε και μία σημαντική κοιλιά στο set τους που ήταν αναμενόμενη σε όσους έχουν ακούσει το φετινό 'Vexations' δίσκος μακράν κατώτερος του ντεμπούτου τους.



Peaches

Την κυρία Peaches συνόδευαν οι καλύτερες συστάσεις από την εμφάνισή της στη Μύκονο, κατά την οποία ξεσάλωσε και δεν ήθελε να τελειώσει το show της. Κάτι τέτοιο επαναλήφθηκε και χθες με μία εμφάνιση-δυναμίτη που ξεσήκωσε το σύνολο του κόσμου. Και πως γινόταν να μην συμβεί αυτό αφού μεταξύ άλλων ξεκίνησε με stage-diving, συνέχισε με crowd-stepping (ευτυχώς, χωρίς να συμβεί ο τραυματισμός που φοβόταν), χαιδευε παθιάρικα μία μακρόστενη λάμπα (το πιάσατε το υπονοούμενο;) και φώτιζε με ένα λαμπάκι το απόκρυφο σημείο της....Ένα πλήρως σεξιστικό σόου που φάνηκε να είχε ανάγκη το ελληνικό κοινό και μία εμφάνιση που έκανε αίσθηση και έπρεπε ο καθένας να παρακολουθήσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του. Μην παρασυρόμαστε όμως: μουσικά, η Peaches είναι πλήρως αδιάφορη, οι συνθέσεις της για νηπιαγωγείο και οι στίχοι της αφορούν έμμεσα ή άμεσα μόνο το sex. Εξαιρετική περίπτωση για live, απόλυτη απογοήτευση στους δίσκους ή απλά κενή περιεχομένου όπως σημείωσε και ο πρώην συνεργάτης του Pluto Music Mag, Johny V.



Fuck Buttons

Μετά την Peaches, το σταυροδρόμι διαχώριζε το κοινό του Synch σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες κατηγορίες: στους φίλους της μοναχικότητας του Matt Elliott και στους λάτρεις του θορύβου των Fuck Buttons. Εμείς, ανήκουμε στη Δύση (εννοώ στους Fuck Buttons...)

Οι απόηχοι του Primavera και από την -εκεί- θριαμβευτική τους εμφάνιση- είχαν φτάσει στα αυτιά μας (ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που είχε γίνει το 2008 και με τους Holy Fuck). Οι φανατικότεροι έλαβαν θέσεις δίπλα στα ηχεία, οι εμπειρότεροι απομακρύνθηκαν διακριτικά από αυτά και εμείς μέσα στο ενδιάμεσο σκοτάδι. Ο θόρυβος των Fuck Buttons είναι κλιμακούμενος: στην αρχή δεν σε ενοχλεί, μετά σε ψιλοπειράζει και προς το τέλος του set ενστικτωδώς προχωράς με μικρά βηματάκια προς τα πίσω προκειμένου να προστατέψεις τα (εναπομείναντα) τύμπανα των αυτιών σου. Μία εξαιρετική εμφάνιση: σκοτεινή, μυστηριακή και ταυτόχρονα έντονα χορευτική χωρίς παύσεις και χωρίς 'Ευχαριστούμε, Αθήνα'. Δύο τύποι που δείχνουν να γουστάρουν τη μουσική τους περισσότερο και από τον μεγαλύτερο fan τους. Τα παιδιά του Kevin Shields των My Bloody Valentine και των Underworld προσφέρουν ένα μοναδικό δικό τους ιδίωμα που δεν έχουμε ξαναδεί τα τις τελευταίες δεκαετίες. 'Surf Solar', 'Colours Move'. 'Olympians' και 'Bright Tomorrow' στην πρώτη γραμμή, ενώ το φινάλε τους με τα live drums που ανήκει στις καλύτερες στιγμές -ever- του Synch μας έκανε να νοσταλγήσουμε τους Underworld...




Lolek - Lumiere Brother

Μετά από μίας ώρας θόρυβο, σοφά οι διοργανωτές είχαν τοποθετήσει τον χαμηλότονο κύριο Lolek στο αμφιθέατρο προκειμένου να ξεκουραστούν λίγο τα αυτιά και τα κορμιά μας. Λόγω αυτών των ειδικών συνθηκών τον παρακολουθήσαμε λίγο, αν και ο Lolek δεν είναι ο πιο χαρισματικός performer του κόσμου και απευθύνεται σε ένα δικό του αφοσιωμένο κοινό.

Η βραδιά μας έκλεισε με τον Lumiere Brother, έναν χαρισματικό καλλιτέχνη (με όλη τη σημασία της λέξης) που μας χάρισε φέτος το εκπληκτικό 'Fiction'. Ξεκίνησε μόνος με τα keyboards του και σιγά-σιγά προστέθηκε και η υπόλοιπη τετραμελής μπάντα του. Παρά το πρόβλημα που είχε με τη φωνή του και τον ήχο που έβαζε σε πρώτη γραμμή τα drums καλύπτοντας τους υπόλοιπους, ήταν εξαιρετικός ερμηνεύοντας σχεδόν όλο το δίσκο του και προσφέροντας μία αξιομνημόνευτη ακουστική διασκευή του 'Under Pressure' των Queen.
Και εις ανώτερα.

Νίκος Ζωητός

The Field - Yesterday and Today (2009, Kompakt)

Από το εξώφυλλο κιόλας, ο Σουηδός Axel Willner τα λέει όλα καθαρά: 'Yesterday and Today', το Χθες και το Σήμερα, μία κλασική αντίθεση. Τι άλλαξε, όμως; O Axel προσπάθησε να εγκαταλείψει -εν μέρει- τα laptop του και να ηχογραφήσει με τη βοήθεια 'πραγματικών' οργάνων, χωρίς βέβαια να απομακρύνεται από τον ήχο του: μία ambient minimal electronica με lo-fi και kraut rock στοιχεία, (όπως φαίνεται στο 'Sequenced' που κλείνει το δίσκο). Τα ζωντανά πλέον drums θυμίζουν Underworld στο ομώνυμο κομμάτι, oι διάρκειες των tracks μεγαλώνουν (συνώνυμο: fuckbuttonίζουν) αλλά η ατμόσφαιρα παραμένει υπέροχα υποβλητική και καθηλωτική. Ο τίτλος παραπέμπει και στο ομώνυμο track των Yes, μπάντα την οποία ο ίδιος λατρεύει (όπως και τον δικό μας Vangelis) ενώ το handwritten εξώφυλλο μας πηγαίνει πίσω στην εποχή των χορευτικών maxi singles (που τα θυμήθηκες, τώρα;)
Μία ενδιαφέρουσα κυκλοφορία, κατώτερη όμως του αξεπέραστου 'From Here We Go Sublime', ενός από τους καλύτερους δίσκους του 2007 (και όχι μόνο), ο οποίος αγαπήθηκε από ένα -ευρύτερο του ηλεκτρονικού- κοινό. (οι Friendly Fires έχουν χρησιμοποιήσει ως sample το 'Sun & Ice' στο 'Paris'). Δείτε το video από την εκπληκτική περσινή του εμφάνιση στο αθηναϊκό Synch Festival όπου ρεμιξάρει το 'Heartbeat' της Annie, για όσους τυχερούς βρέθηκαν στις 02.30 στο χαμάμ της κλειστής αίθουσας της Τεχνόπολης...

Νίκος Ζωητός

Synch Festival, Day 1 review

Το πρώτο μάθημα που πήραμε από το φετινό Synch δεν έχει να κάνει με οτιδήποτε μουσικό: απλά, δεν πρέπει να κανονίζεις ποδόσφαιρο 5*5 την προηγούμενη μέρα γιατί ένα (ελαφρό) διάστρεμμα μπορεί να περιορίσει τόσο τις μετακινήσεις σου από σκηνή σε σκηνή, όσο και τη γενικότερη διάθεσή σου. Άσε που αν το μαρκάρισμα ήταν λίγο πιο σκληρό, θα χάναμε και τους Pains Of Being Pure At Heart την Δευτέρα στο Gagarin! Γι'αυτό λοιπόν, δείξτε κατανόηση στο (λαβωμένο) συντάκτη του PlutoMusicMag που κουτσαίνοντας σύρθηκε μέχρι την Τεχνόπολη...
Η προσέλευση του κόσμου την πρώτη μέρα του Synch ήταν μικρότερη από την αντίστοιχη περσινή, γεγονός αρκετά προβλέψιμο αν γίνει η σύγκριση του φετινού και του περσινού line-up: πέρσι, η πολυναμενόμενη εμφάνιση των Holy Fuck, η παρουσία των εκλεκτών Yo La Tengo, αλλά και το εμπορικό εκτόπισμα των Happy Mondays (με δεδομένη την nostalgia τάση του ελληνικού κοινού, βλέπε James) γέρνουν την πλάστιγγα καθαρά προς το 2008. Πάντως, δεν υπήρχαν κενά στην 'αρένα' και η εικόνα και των δύο σκηνών ήταν ικανοποιητική από πλευράς κόσμου.
Το ξεκίνημα έγινε γύρω στις 20.30 με τη γερμανική κολλεκτίβα των Jazzanova που προσπάθησαν να κάνουν τον κόσμο να χορέψει μάλλον ανεπιτυχώς, αφού και η τελευταία τους δουλειά 'Of All The Things' του 2008 ήταν αδιάφορη και βαρετή.

Κατά τις 21.00, το indie κοινό ξεκίνησε να μαζεύεται στη μικρή σκηνή, αφού οι φήμες για την live παρουσία της Ebony Thomas (που ηχογραφεί ή μάλλον θα ηχογραφήσει την πρώτη της δουλειά σαν Ebony Bones) ήταν οι καλύτερες. Και δεν μας απογοήτευσε! Με το ιδιόρρυθμο -αλά M.I.A.- ντύσιμο (και τα ινδιάνικα φτερά που φορούσε μέλος της μπάντας) και παίξιμο (δεν είναι και ότι πιο συνηθισμένο να χρησιμοποιείται ένα μπουκάλι Jagermeister ως κρουστό!) ξεσήκωσαν το κοινό και έβαλαν την υποθήκη για μία solo χειμερινή εμφάνιση.

Το κενό που μεσολαβούσε μέχρι την εμφάνιση των Fujiya & Miyagi ήταν λογικό να οδηγήσει σχεδόν όλους στη μεγάλη σκηνή, όπου η Florence & The Machine, ένα από τα μεγάλα NME hypes, ξεκίναγε το set της, με το μαύρο μακρύ φόρεμα να δεσπόζει (και να εντυπωσιάζει το αντρικό κοινό). Φωνητικά, μας θύμισε πολύ την Bat For Lashes και -με μισή καρδιά- φύγαμε μετά το hit της 'Dog Days Are Over' για να προλάβουμε όλο το set των Fujiya & Miyagi στη μικρή σκηνή. Παρά το γεγονός ότι και τα δύο albums τους μας έχουν αφήσει μάλλον αδιάφορους, η μπάντα έχει κάτι πολύ ελκυστικό και τα singles τους, από την πρώτη ακρόαση κιόλας, στροβιλίζουν στον εγκέφαλό σου για καιρό. Είναι έξυπνα παιδιά οι Fujiya! Έχουν καταφέρει να κάνουν μία zeroes αναβίωση του kraut rock (Can, Neu, Kraftwerk κτλ.) χωρίς να ακούγονται, όμως αναχρονιστές, αφού εμπλουτίζουν τον ήχο τους με σύγχρονα electro Hot Chip-ικά στοιχεία, αλλά και με τα όμορφα χαμηλότονα pop φωνητικά του David Best. Ήταν μία καλοστημένη εμφάνιση στην οποία ξεχωριστή θέση είχαν τα projections πίσω από τη μπάντα που σχημάτιζαν διάφορα σχέδια (από Pac-Man έως φιγούρες τενιστριών!) με τη βοήθεια πολλών ζαριών-pixels (ότι καταλάβατε, καταλάβατε!) και επέτειναν τη -περιρέουσα 80's ατμόσφαιρα του live. Ήταν αδύνατο να μην ξεσηκωθούμε με το τραγούδι-ορόσημο για την μπάντα 'Ankle Injuries', αλλά και το εξαιρετικό single του 'Lightbulbs', 'Knickerbocker'. Και μάλλον όλοι το ίδιο με εμάς περίμεναν. Αξιοσημείωτο και το kraut-rockίζον τζαμάρισμα στο φινάλε, όπου εμβόλιμα ξανακούστηκε μέρος του 'Ankle Injuries' (πρέπει να λατρεύουν να προφέρουν το όνομά τους μάλλον!).


Το πλήθος μαζεύτηκε από κάθε γωνιά της Τεχνόπολης για την πολυαναμενόμενη των headliners Tortoise, συγκρότημα που δύσκολα χαρακτηρίζεται μουσικά και έχει μία γκάμα οπαδών από όλα σχεδόν τα είδη της σύγχρονης μουσικής. Για μένα, οι Tortoise είναι αρκετά υπερτιμημένοι και ανήκουν στις 'μπάντες των κριτικών', χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι λίγοι και χωρίς να παραγνωρίζουμε ορισμένες αριστουργηματικές στιγμές που μας έχουν προσφέρει τα προηγούμενα χρόνια. ('Gamera', 'TNT', 'Jetty' και αρκετά άλλα). Τι να κάνω όμως που τα 'It's all around you' (2004) και το φετινό 'Beacons Of Ancerstorship' ήταν απόλυτα βαρετά; Και όποιος ισχυρίζεται ότι κάποιο από αυτά τα δύο LP, έπαιξε στο στερεοφωνικό του πάνω από 2-3 φορές σίγουρα ψεύδεται. Η ύπαρξη τοτέμ δεν βοήθησε ποτέ και τίποτα, πόσο μάλλον τη σύγχρονη ηλεκτρική μουσική. Πάντως, το κοινό δεν έδειξε όση ώρα ήμουν εκεί να ενθουσιάζεται, αν εξαιρέσεις το (όντως) ενδιαφέρον εγχείρημα των δύο drummers. Και ένα τελευταίο: δεν γίνεται να τρελαίνεται κάποιος για τους Totroise και να μην ακούει σύγχρονη jazz....

Με αυτές τις σκέψεις αποχωρήσαμε πρόωρα για να προλάβουμε την εμφάνιση των Friendly Fires, ο δίσκος των οποίων μας άφησε πολύ καλές εντυπώσεις πέρυσι, αν και για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν το περιμέναμε. Πολύ ζωντανή η μπάντα στη σκηνή ξεσήκωσε το κοινό παρά την μεγάλη ομοιότητα των φωνητικών τους με τους Bloc Party. Ξεχωρίσαμε τους συνήθεις υπόπτους 'Jump In The Pool' και' Skeleton Boy', την προσωπική μου αδυναμία 'Strobe', αλλά και το 'On Board' που ήταν η πιο δυνατή στιγμή του live. Και μια που το θυμήθηκα: στο φινάλε ο κιθαρίστας έφερε βόλτα ανάμεσα στο κοινό ή πρέπει να κόψω την υπερκατανάλωση αλκοόλ...

Με ένα σύντομο πέρασμα από τους Evripidis και τις Τραγωδίες του στο κατάμεστο αμφιθέατρο (που έδειχναν να ενθουσιάζουν τους παρευρισκόμενους) αποχωρήσαμε κουτσαίνοντας...

Νίκος Ζωητός