Wednesday, February 24, 2010

Trip Me Up! playlist,
Tuesday 23-02-2010 @ Trip Radio

Αυτή ήταν η playlist (αλφαβητικά) των TripMeUp! στην εκπομπή τους - αφιέρωμα στη Σκωτσέζικη σκηνή στο Trip Radio την Τρίτη 23/2 18:00 - 20:00
Stay Tuned!

Suffocate Me Angelfish
New Birds Arab Strap
I Hate Scotland Ballboy
The Boy With the Arab Strap Belle & Sebastian
Dry The Rain Beta Band
Chromakey Dreamcoat Boards Of Canada
French Navy Camera Obscura
If Looks Could Kill Camera Obscura
Firestation Towers Close Lobsters
Iceblink Luck Cocteau Twins
Pink Sabbath Dananananaykroyd
Sucrose Delgados
Candyskin Fire Engines
Come On Home Franz Ferdinand
I Feel Better Frightened Rabbit
Vow Garbage
Into The Blue Geneva
It's My Own Cheating Heart That Makes Me Cry Glasvegas
Let Me Sleep (Next To The Mirror) Idlewild
Some Candy Talking Jesus & Mary Chain
Sorry For Laughing Josef K
Juno Life Without Buildings
Yes! I Am a Long Way from Home Mogwai
Blue Boy Orange Juice
Peaches Orchids
Speeding Motorcycle Pastels
Folk Song Oblivion Phantom Band
Miss Lucifer Primal Scream
All That Ever Mattered Shop Assistants
Get Balsamic Vinegar... Quick You Fool Snow Patrol
Spitting Games Snow Patrol
I'm Free Soup Dragons
Everything Flows Teenage Fanclub
Hello Tiger Urusei Yatsura
Son Of A Gun Vaselines
Crush the Flowers Wake

Sunday, October 18, 2009

Wavves - Wavvves [2009, Fat Possum]

Πίσω από το ανορθόγραφο όνομα Wavves κρύβεται ο 22χρονος slacker Nathan Williams από το San Diego που κυκλοφόρησε στη Fat Possum το δεύτερο LP του με τίτλο 'Wavvves' προσθέτοντας ακόμα ένα 'v' στον τίτλο του σε σχέση με το πρώτο του δίσκο (με τον οποίο μοιράζονται αρκετά κοινά κομμάτια).
Ήχος ακατέργαστος (σαν να έχει ηχογραφηθεί στο υπνοδωμάτιό του χωρίς παραγωγό) με στοιχειώδεις μελωδίες και στίχους, επηρεασμένος από το surf rock των 60'ς και φιλτραρισμένος μέσα από το fuzz των Jesus and Mary Chain και το hardcore punk των 80's. Αποτέλεσμα: δυστυχώς, αδιάφορο!
Ο Wavves είναι ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του φετινού hype (8.1/10 η βαθμολογία του Pitchfork, 8/10 η αντίστοιχη των Uncut και Spin) και άλλο ένα όνομα που προσπαθεί να παράγει τον θορυβώδη ήχο των 90's ανεπιτυχώς. Κυρίως, γιατί ο θόρυβος του Wavves χρησιμοποιείται για να καλύψει την συνθετική του μετριότητα και την ανεπάρκεια του να παράγει γερές μελωδίες. Το αντίθετο -δηλαδή- από αυτά που μας δίδαξαν οι Jesus and Mary Chain και My Bloody Valentine, όταν ο θόρυβος έκρυβε (και αναδείκνυε) υπέροχες μελωδίες που μπορούσαν να παιχτούν άνετα και ακουστικά.
Don't believe the hype! (που έλεγαν και οι Public Enemy...)

Νίκος Ζωητός




Wednesday, October 7, 2009

Brakes - 'Touchdown' [2009, Fat Cat]

Κάπου το 2005, ο εκλεκτός κύριος Eamon Hamilton αποφάσισε να εγκαταλείψει τα πλήκτρα των British Sea Power και να αφοσιωθεί στο προσωπικό του όχημα των Brakes. Και μάλλον σοφά έπραξε, αφού το φετινό τους 'Touchdown' είναι η καλύτερη τους -μέχρι σήμερα- δουλειά. Μέσα σε μόλις 36 λεπτά, οι Brakes συμπυκνώνουν την αγάπη τους για το '90's αμερικάνικο indie rock αν και προέρχονται από την παραλία του Brighton.
Σχεδόν ότι αγαπήσαμε στα '90's βρίσκεται εδώ : η καταιγίδα των Pixies (στον εναμισόλεπτο δυναμίτη 'Red Rag' και στο ελάχιστο μεγαλύτερο 'Hey Hey'), οι μελωδίες των Dinosaur Jr. ('Do You Feel The Same'), το low-tempo των Yo La Tengo ('Worry About It Later'), η αφοπλιστική απλότητα των Jesus and Mary Chain (στο κορυφαίο του δίσκου 'Oh! Forever') χωρίς να λείπουν κι οι pure rock'n'roll και country αναφορές ('Ancient Mysteries' και 'Eternal Return').
'Ενας εξαιρετικά συμπαγής δίσκος, που κλείνει με το ατμοσφαιρικό 'Leaving England'. Καθόλου κακή ιδέα μία μετακόμιση στην Αμερική! Τι δουλειά έχουν στο ...Brighton;

Νίκος Ζωητός

Monday, September 28, 2009

A Sunny Day In Glasgow - 'Ashes Grammar'

Αυτό δεν μου έχει ξανατύχει: να πηγαίνεις να ρίξεις μία ματιά στο επίσημο site της μπάντας που πρόκειται να παρουσιάσεις και να βλέπεις ότι στην πρώτη τους σελίδα έχουν βάλει αγγελία για soprano! Από την άλλη, μην μου πείτε ότι δεν σας κινεί την περιέργεια...


Οι A Sunny Day In Glasgow δεν είναι Σκωτσέζοι, αλλά μας έρχονται από τη Φιλαδέλφεια και αποτελούν ένα από τα καλύτερα δείγματα σύγχρονης dream pop: αιθέρια φωνητικά (όπως τα όρισε η φωνή της Elizabeth Fraser των Cocteau Twins στις αρχές των eighties) και μελωδίες θαμμένες πίσω από keyboard και drum machine σύννεφα ήχου. Ένα LP διάρκειας μίας ώρας με 22 tracks, πολλά από τα οποία είναι απλά ιντερλούδια (από λίγα δευτερόλεπτα έως ενάμιση λεπτό) που συνδέουν (ή μήπως αποσυνδέουν;) τα υπόλοιπα tracks. Το αποτέλεσμα εντυπωσιακό με δύο απαραίτητες προϋποθέσεις: ακούστε το αρκετές φορές σαν μία ενιαία ενότητα και σε πολύ καλό ηχοσύστημα.
Θα ανακαλύψτε ένα σπάνιο group.
Σαν τον ήλιο στη Γλασκόβη...

Νίκος Ζωητός

Tuesday, September 22, 2009

Yo La Tengo - 'Popular Songs'


Ένα τέταρτο του αιώνα καριέρα κλείνουν φέτος οι Yo La Tengo και μόλις κυκλοφόρησαν το δωδέκατο (μετράμε καλά;) LP τους με τίτλο 'Popular Songs'. Popular Songs; Το γνωστό αυτοσαρκαστικό τους χιούμορ...Εκτός εάν θεωρείται εμπορικός ένας δίσκος που τελειώνει με τρία (υπερ)δεκάλεπτα τζαμαρίσματα, τα οποία αθροιζόμενα διαρκούν όσο καιτα πρώτα εννιά tracks του album!
Mε την Georgia να κλέβει την παράσταση στα φωνητικά ('Avalon Or Someone Very Similar', 'By Two's'), το trio από το Hoboken κινείται σε χαμηλούς (κυρίως) τόνους και ποιοτικά μας προσφέρει άλλη μία εντυπωσιακή δουλειά, ελάχιστα κατώτερη από το πολυσυλλεκτικό ' I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass' του 2006. Φλερτάρουν ακόμα μια φορά με το funk ('Periodically Τriple Or Double'), ψυχεδελίζουν έντονα στο πρώτο single 'Here To Fall', διδάσκουν απλή pop στο 'All Your Secrets' και συνθέτουν σε dt το απόλυτο φθινοπωρινό hit ('Nothing To Hide').
Long Live Yo La Tengo!

Νίκος Ζωητός


Saturday, September 12, 2009

MGMT live in Athens: Kids...



Με διάχυτο τον κίνδυνο να γίνουμε παπιά από τη βροχή, πήραμε το δρόμο προς την Τεχνόπολη μαζί με πολλούς φρεσκογυρισμένους Αθηναίους. Η άφιξη των MGMT σήμανε (με συναγερμό) το ξεκίνημα της συναυλιακής σεζόν μετά από τον έναν πληθωρικότατο (συναυλιακά) Ιούνιο και μάλιστα, με ένα τώρα-που-συμβαίνει όνομα: oι MGMT, υπεύθυνοι για τους δύο pop ύμνους του 2008 ('Time To Pretend' και 'Kids') και για το LP 'Oracular Spectacular', καλύτερος δίσκος του 2008 κατά το NME (στα όρια του μέτριου κατά τη γνώμη μου). Το ντουέτο από το Brooklyn (που γίνεται ...πεντάδα επί σκηνής) ξεκίνησε την -χλιαρή του- εμφάνιση με το 'The Youth' και ερμήνευσε σχεδόν όλο το 'Oracular Spectacular', πλην των 'Future Reflections' και του αγαπημένου 'Pieces Of What'. Αρκετά στάσιμοι επί σκηνής δεν κατάφεραν να μεταδώσουν την ενεργητικότητα που περιμέναμε από μία νέα (και ηλικιακά) μπάντα. Στα θετικά στοιχεία, πάντως τα δύο (?) νέα κομμάτια από το επερχόμενο μέσα στο 2010 'Congratulations' και η ξεσηκωτική εκτέλεση του 'Kids' με τον κιθαρίστα να σολάρει αλά Eddie Van Halen λίγο πριν το φινάλε...
Μία μέτρια εμφάνιση που δεν ξέρω αν θα πρέπει να μας ανησυχήσει για το μέλλον της μπάντας. Ή μήπως όχι; Έτσι και αλλιώς ακόμα kids είναι...

Νίκος Ζωητός






Δείτε περισσότερα video εδώ

Sunday, June 28, 2009

Silversun Pickups live: Cherub Rock !



Δεν μπορώ να το ξεπεράσω!
Το προσπάθησα αρκετά, αλλά συγχωρέστε με: απλά δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Μην με ρωτάτε ποιο γιατί είμαι σίγουρος ότι όλοι το βλέπετε και απλά είτε κάνετε ότι δεν το βλέπετε είτε δεν θέλετε να το ομολογήσετε...Μιλάω, φυσικά, για την υπερβολική ομοιότητα των Silversun Pickups με τους Smashing Pumpkins. Να υποθέσουμε ότι απλά συνέπεσε η χροιά της φωνής του Brian Aubert να μοιάζει διαβολικά με αυτήν του Billy Corgan; Δεκτόν, συμβαίνουν αυτά. Να δεχτούμε ότι είναι σύμπτωση ότι οι δύο μπάντες έχουν τα ίδια αρχικά; ΟΚ. Το γεγονός ότι και οι δύο έχουν γυναίκα μπασίστρια; Τυχαίο. Ότι έχουν στη σύνθεσή τους και μία γιαπωνεζόφατσα (James Iha για τους Pumpkins και Chris Guanlao για τους Pickups); Έ όχι, γιατρέ! Τα βλέπω όλα διπλά !
Πέρα απο την συνωμοσιολογία, οι Silversun Pickups είναι μία αξιόλογη μπάντα και ήταν μία σπάνια ευκαιρία για την ελληνική indie κοινότητα να απολαύσει ένα φρέσκο όνομα στη χώρα μας: τα συγχαρητήριά μας στους promoters και στο Gagarin, το οποίο έκανε ένα αξιομνημόνευτο χατ-τρικ μαζί με τους Horrors και τους Pains Of Being Pure At Heart τον Ιούνιο. Συγχαρητήρια όμως και στους Έλληνες Gardenbox, που ξεκίνησαν τη βραδιά με τον post rock (και όχι μόνο) ήχο τους. Πολύ καλύτεροι από διάφορους post rock Μεσσίες που μας επισκέπτονται κατά καιρούς και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν μπολιάζουν τον ήχο τους με περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία και γυναικεία φωνητικά, όπως στο τελευταίο καθηλωτικό κομμάτι του set τους. Δείτε και μόνοι σας:





Οι Silversun Pickups φαίνεται να έχουν πολλούς περισσότερους οπαδούς στην Ελλάδα απ'ότι περιμέναμε: δεν ήταν τόσο το πλήθος (μισογεμάτο το Gagarin) όσο το πάθος και το επίπεδο γνώσης των στίχων-κομματιών που μας εντυπωσίασε. Για μιάμιση ώρα, η μπάντα ικανοποίησε πλήρως, ξεκινώντας με το αδύναμο 'Growing Old Is Getting Old' και 'Well Thought Out Twinkles'. Ιδιαίτερα κεφάτοι και κινητικοί στη σκηνή, με το χάρισμα της live μπάντας που διψάει για αναγνώριση-καταξίωση: ένας χαρισματικός frontman (εμφανώς επηρεασμένος και από το ...ούζο που κατέβασε live), ένας λυσσασμένος drummer (με ένα πιατίνι τοποθετημένο σε ύψος... Κοκολάκη) , μία ντίβα στο μπάσο και ένας κιμπορντίστας με I-Love-Grateful-Dead-and-the-whole-fuckin'-60's look. Ένα set μοιρασμένο ανάμεσα στο εξαιρετικό 'Carnavas' (2006) και στο μέτριο Swoon (2009), με highlights τα 'Panic On', ' There's No Secrets This Year' και 'Lazy Eye' και ένα δυναμικότατο encore με κορύφωμα-φινάλε το 'Common Reactor'. ¨Ενας αρχετυπικά indie ήχος. Το ροκ των Χερουβήμ, όπως είχαν πει και το 1993 οι ...πως τους είπαμε να δεις...; Ά ναι, οι Smashing Pumpkins...

Νίκος Ζωητός





Monday, June 22, 2009

Ejekt Day 1: It's educational...




Οι μειοψηφίες δεν κάνουν πάντα λάθος: πρέπει να ανήκω σε μία από αυτές και συγκεκριμένα σε αυτήν που ενθουσιάστηκε όταν έμαθε το line-up της πρώτης ημέρας του Eject. Ίσως το γεγονός ότι δεν έχω δει ποτέ live τους Pixies (μου πέφτει λίγο βαριά η Μαλακάσα) να μέτρησε καταλυτικά. Όπως φάνηκε, η πλειοψηφία μάλλον δεν είχε τα δικά μου μυαλά με αποτέλεσμα η προσέλευση του κόσμου στο φετινό Eject να είναι αισθητά μικρότερη από την περσινή, όσο και αν είναι λίγο άδικο να κάνουμε συγκρίσεις όταν από τη μία μεριά υπάρχουν οι είμαστε-πάντα-sold-out James...Έτσι, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που εμφανίστηκαν οι Pixies, η εικόνα του συναυλιακού χώρου ήταν αρκετά απογοητευτική. Πριν ξεκινήσουμε, να επισημάνουμε τις τσιμπημένες τιμές των ποτών (7€ το ποτό, 5€ η μπύρα) και την ύπαρξη καντίνας για hot dog στο πίσω μέρος του festival, η οποία με τη βοήθεια του (σωστού) ανέμου έκανε το χώρο να μυρίζει σαν το μπριζολάδικο του Τέλη...
Εγγλέζοι στο ραντεβού τους με το ελληνικό κοινό οι...Εγγλέζοι White Lies ανέβηκαν ακριβώς στις 18.30 στη σκηνή, μάλλον αιφνιδιάζοντας τους παρευρισκόμενους που είχαν ακροβολιστεί στο γρασίδι απολαμβάνοντας τον απογευματινό ήλιο. Η μπάντα έχει κυκλοφορήσει έναν από τους κορυφαίους δίσκους του 2009, το 'To Lose My Life' και παρά το hype που την περιβάλλει αποτελούσε για εμάς ένα από τα attractions της ημέρας. Βέβαια, οι διοργανωτές φρόντισαν να μας ξενερώσουν επαρκώς τοποθετώντας το set τους πρώτο στη σειρά. Άλλη μία ελληνική πρωτοτυπία: να ακούς τη μπάντα που οι στίχοι περιλαμβάνουν death, blood και funerals με το φως της ημέρας...Κάτι ανάλογο είχε να συμβεί από την support (!) εμφάνιση των Jesus and Mary Chain στους Cure παλαιότερα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Όπως και να είναι όμως, οι Λονδρέζοι ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο και αποζημίωσαν το κοινό. Σχετικά στατικοί στη σκηνή και απόμακροι, ερμήνευσαν σε 45' το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου τους ξεκινώντας με το 'A Place To Hide' και το γεννημένο hit 'To Lose My Life'. Εμφανώς αδικημένοι από το ανύπαρκτο light show, ζήτησαν (και έλαβαν) κατά διαστήματα το handclapping του κοινού. Εντυπωσιακoί, τόσο στο εξαιρετικό 'Unfinished Business', όσο και στο finale τους με το 'Death' αποτέλεσαν την ευχάριστη έκπληξη την ημέρας...



Δεν θα λέγαμε και το ίδιο για τους θα-θέλαμε-να-ειμασταν-οι-Keane Starsailor. Ένα, στην καλύτερη περίπτωση, μέτριο συγκρότημα στο οποίο τα φωνητικά του James Walsh έχουν πάντα ένα καταστροφικά εκνευριστικό ρόλο...Επιπρόσθετα, στα live τους δεν είναι και οι Sex Pistols, όπως αποδείχθηκε και στο Eject. Αφήστε που το γεγονός ότι άρχιζε να σουρουπώνει μας (ξανα)θύμισε το θέμα της σειράς εμφάνισης... Παρόλα αυτά, έχουν μερικές καλές συνθέσεις και το 'Silence Is Easy' είναι σίγουρα μία από αυτές.
Τη σκυτάλη πήραν οι ιδιαίτερα αγαπημένοι Editors, με δύο πολύ καλά LP στο ενεργητικό τους και τον χαρακτηριστικό τους ήχο που παραπέμπει έντονα στους Joy Division και στους Echo & The Bunnymen. Παρά την προσπάθεια του frontman Tom Smith, η μπάντα προσέφερε ένα αδύναμο set: ένα παλιό τραγούδι διαδεχόταν ένα καινούργιο από το επερχόμενο album τους (από το οποίο δεν πρέπει να περιμένουμε και πολλά με βάση όσα ακούσαμε, δείχνει να προσπαθεί -ανεπιτυχώς- να έχει πιο ηλεκτρονικό ήχο), με αποτέλεσμα να χάνεται συνεχώς το mood. Ειλικρινά, τη σημερινή εποχή του non-stop downloading, δεν ξέρω τι εξυπηρετεί η ζωντανή παρουσίαση των νέων κομματιών αφού -ακόμα και αν αυτό που ακούσεις είναι κάτι εξαιρετικό- θα σε οδηγήσει στο άνοιγμα του router σου και όχι στο κοντινότερο δισκοπωλείο. Μία χαμένη ευκαιρία, λοιπόν, για τους Editors...



Η ώρα πλησίαζε 23:00 και όλοι προσπαθούσαν για την καλύτερη pole position για την εμφάνιση των headliners Pixies. Η ατμόσφαιρα μύριζε indie ιστορία και ο μέσος όρος ηλικίας ανέβαινε επικίνδυνα...Ο χρόνος κυλάει αμείλικτα και αφήνει τα αποτυπώματά του και στις φιγούρες των Βοστωνέζων. Ένας αμίλητος Frank Black και το αντίβαρό του η Kim Deal να έχει αναλάβει τα (όποια) επικοινωνιακά. Ένα non-stop best of από το ογκώδες οπλοστάσιό τους με την πλάστιγγα να γέρνει προς τα 'Surfer Rosa' και 'Come On Pilgrim'. ¨Ενα ονειρικό ξεκίνημα με το 'U-mass', κομμάτι που κορυφώνεται με τον Frank να ουρλιάζει 'it's educational' (διδακτικότατο για τους νεότερους, κύριε Black) και μία συνέχεια που μας επιβεβαίωσε την αυταπόδεικτη αλήθεια: όταν μία μπάντα έχει κυκλοφορήσει τόσα, μα τόσα, αριστουργηματικά κομμάτια που δεν επηρέασαν, αλλά ΟΡΙΣΑΝ αυτό που σήμερα ονομάζεται 'ανεξάρτητη σκηνή', δεν περιμένεις την σκηνική παρουσία, τα projections ή ακόμα και τα αλλεπάλληλα encore για να εντυπωσιαστείς. Στέκεσαι απλά και παρακολουθείς με σεβασμό. Με δέος.Ανατριχιάζεις. Κλαις. Τα βάζεις κάτω. 4 δίσκοι. Ένας κάθε χρόνο. 4 αριστουργήματα. Κάθε κομμάτι και πιθανό single. Σκέπτεσαι πως θα μπορούσαν να παίξουν άλλες δύο ώρες με όσα άφησαν απέξω. Συγκρίνεις. Who The Fuck Are The Arctic Monkeys? Κοιτάς γύρω σου. Είναι δυνατόν από κάτω να χορεύουν ακόμα και με το 'Gouge Away'; Γυρνάς σπίτι. Κλείνεις το router. Πιάνεις από το ράφι το 'Trompe Le Monde'. Η βελόνα ακουμπάει στο βινύλιο.Μήπως είναι λάθος ο κόσμος μας;

Νίκος Ζωητός

Playlist

U-Mass
Wave Of Mutilation
Caribou
Broken Face
Monkey's Gone To Heaven
Bone Machine
I Bleed
Here Comes Your Man
Velouria
Dig For Fire
Nimrod's Son
Vamos
???
River Euphrates
Alison
Into The White
Debaser
Tame
Hey
Gouge Away
Where Is My Mind?
Gigantic



Για περισσότερα video του Eject, πατήστε εδώ

Thursday, June 11, 2009

Horrors live in Athens (10-06-2009)


Ο πιο γεμάτος συναυλιακά Ιούνιος των τελευταίων ετών ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο χθές, με τη συναυλία των Βρετανών Horrors στο Gagarin. Η αγαπημένη του NME μπάντα ήρθε στην Ελλάδα στην κορυφή της καριέρας της, δηλαδή μετά τη φετινή κυκλοφορία του εξαιρετικού 'Primary Colours", δίσκος που σηματοδότησε μία μεγάλη αλλαγή στον ήχο τους και -επιτρέψτε μου- στο μέγεθος του συγκροτήματος. Αναμφισβήτητα, το 'Primary Colours' παίρνει άνετα μία θέση στο φετινό top-5 με τα best albums της χρονιάς και διεκδικεί με αξιώσεις την υψηλότερη.Αν το ντεμπούτο τους "Strange House" του 2007 μας σύστησε άλλη μία garage-punk θορυβοποιό νεανική μπάντα, η φετινή δουλειά τους (σαν να πέρασαν πολλά χρόνια και ακόμα περισσότερα νέα ακούσματα-επιρροές) είναι ένα ώριμο αριστούργημα που σίγουρα συγκινεί όσους αγάπησαν τους Jesus & Mary Chain, τους Spiritualized, τους My Bloody Valentine, τους σκοτεινούς Sound και Joy Division αλλά και το kraut rock των '70's.
Η σύντομη και περιεκτική (60', με ένα encore) εμφάνισή τους, ήταν βασισμένη μουσικά στο τελευταίο τους δίσκο και οπτικά στην υπερκινητικότητα του frontman Faris Badwan, ο οποίος με εξέπληξε όταν προς το τέλος του set τους έβαλε το πέτσινο μπουφάν του (!) διατρέχοντας σοβαρό κίνδυνο θερμοπληξίας. To main set του group ήταν σχεδόν όλο το 'Primary Colours' (πλην του ομώνυμου και της πιο αδύναμης στιγμής του, 'I Only Think Of You'), ενώ στο
encore μας θύμισαν για λίγο (ευτυχώς!) το παλιό τους garage πρόσωπο.
Και λίγα λόγια για τα support: οι Exposed By Observers είναι δυναμικοί και ξεσηκωτικοί (είναι και θέμα ηλικίας!), αλλά δεν νομίζω ότι αυτό που λείπει από την εγχώρια σκηνή είναι η ελληνική έκδοση των Rage Against The Machine, μπάντα που προφανώς αντιγράφουν. Από την άλλη μεριά, οι Phoenix Catscratch, κατάφεραν σε μισή ώρα να μας εκνευρίσουν τόσο με το άτοπο electro-punk τους, όσο και με το ύφος της τραγουδίστριας που δεν είπε το παραμικρό ανάμεσα στα κομμάτια προτιμώντας να κοιτάει το ταβάνι του Gagarin με γουρλωμένα μάτια (προφανώς αναλογιζόμενη την λαμπρή πορεία που έρχεται για το συγκρότημα!). Κάποιοι, προφανώς έχουν μπλέξει το styling με τη μουσική ή νομίζουν ότι η μουσική είναι συμπληρωματική του στυλ. Και όσοι κράζουν το NME, ας αναλογιστούν μήπως ο (όποιος) ελληνικός μουσικός τύπος έχει πέσει σε πολύ χειρότερα παραπτώματα hype, ένα από τα οποία σίγουρα είναι και οι Phoenix Catscratch!
Ορίστε και η playlist της βραδιάς (thanx, Θάλεια!)

Νίκος Ζωητός



Friday, January 30, 2009

The Manhattan Love Suicides - 'Clusterfuck'

"For anyone who loves fuzzed up guitar assaults, feedback, hit and run gigs, female vocals, melodic pop, ear splitting minimalist noise and hates a hell of a lot of other things... "

Κάπως έτσι αυτοχαρακτηρίζεται αυτή η τετραμελής μπάντα από το Leeds και πως να περάσει απαρατήρητη, όταν ο δεύτερος τους δίσκος που βγήκε πρόσφατα με τίτλο 'Burnt Out Landscapes' είναι σκέτος δυναμίτης και κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελεί το αποτέλεσμα συνεργασίας των αδερφών Reid και του Lou Reed...
[My Space]

Sunday, January 25, 2009

Our Aim Is To Satisfy Red Snapper !

Ένα αιώνιο στοίχημα πριν πας σε ένα live είναι το πόσος κόσμος θα βρίσκεται στο gig. Μερικές φορές η απόδοση του στοιχήματος είναι μικρή (βλέπε Tindersticks, Puressence, Nick Cave και λοιπά ελληνικά love stories) και η πρόβλεψη σίγουρη. Άλλες φορές, τρέχεις αγχωμένος να προλάβεις την "καλή θέση" (η οποία ανάλογα με τα γούστα μπορεί να είναι είτε κολλημένος στο μπροστινό κάγκελο της σκηνής λίγο πριν την ασφυξία, είτε καρφωμένος στο μπαρ παραγγέλνοντας το νιοστό ποτό) και τελικά βρίσκεσαι σε ένα soiree μεταξύ άλλων δεκαπέντε ατόμων που κοιτάζεστε καχύποπτα μεταξύ σας.
Στην περίπτωση των Red Snapper, έπεσα (για άλλη μια φορά) έξω: ποτέ δεν περίμενα ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί φίλοι των Red Snapper στην Αθήνα διατεθειμένοι μάλιστα να πληρώσουν τα 35 ευρώ του (αλμυρού - μην τα ξαναλέμε) εισιτηρίου Ίσως πάλι να δούλεψε το mouth to mouth: η εμφάνισή τους πριν αρκετά χρόνια είχε ενθουσιάσει το αθηναϊκό κοινό. Η μουσική των Red Snapper δεν μπαίνει δε κατηγορία, αποτελούν μία από μόνοι τους και είναι πιο πιθανό να εντοπίσεις followers του ήχου τους, παρά influences.
Το δελτίο τύπου της συναυλίας τους περιγράφει σαν acid jazz (άστοχο αφού μόνο σε λίγες στιγμές πιάνουν το συγκεκριμένο χορευτικό mood), electronica (έχουν μόνο λίγα στοιχεία) και trip-hop (έλεος!). Θα έλεγα λίγο από όλα, αλλά υπάρχουν στιγμές που θα έλεγα τον ήχο τους rave jazz (ή μάλλον το heavy metal της jazz), αφού όλα στηρίζονται σε μία κορυφαία γραμμή κοντραμπάσου-drums που είναι αδύνατον να σε αφήσει αδιάφορο. Έτσι, το Gagarin γέμισε, όχι ασφυκτικά, και όσο περνούσε η ώρα η προσμονή μεγάλωνε για την -όχι και τόσο εγγλέζικη ως προς τη συνέπειά της - μπάντα.
Στις 23.15 που εμφανίστηκαν τα Κόκκινα Λυθρίνια (σλουρπ!), οι εκπλήξεις για τον γράφοντα (και για όποιον δεν μπαίνει στο YouTube για να δει παλαιότερα video πριν πάει σε live) ήταν αρκετές: τα μέλη ήταν όλοι λευκοί (περίμενα τουλάχιστον έναν μαύρο, αφού ο ήχος τους παραπέμπει καθαρά σε "μαύρη" μουσική), συνολικά τέσσερα άτομα (στην προηγούμενη εμφάνιση τους στην Ελλάδα υπήρχε κοσμοσυρροή στη σκηνή) και (αντί για μπάσο) υπήρχε και ένα κοντραμπάσο μαζί με κιθάρα, σαξόφωνο και drums. Τελευταία έκπληξη: το ξεκίνημα με το "Keeping Pigs Together" κομμάτι που ανοίγει το δίσκο-ορόσημο "Our Aim Is To Satisfy Red Snapper" (2000), μάλλον το δικό μου all-time favourite του συγκροτήματος σε μία αρκετά πιο γρήγορη εκτέλεση. Ακολούθησαν αρκετά κομμάτια του τελευταίου τους δίσκου "Pale Blue Dot" (2008), με καλύτερο το "Brickred' και αναφορές στο παρελθόν όπως το "The Sleepless", "4 Dead Monks" και το "Bussing" (ακούστε και το εξαιρετικό "Making Bones" του 1998). Σχεδόν μιάμιση ώρα κράτησε το instrumental trip των Red Snapper, συνοδευόμενο από projections που παρέπεμπαν -συνήθως- σε φωτιά (ή μήπως τελετή?). Χαριστική βολή: ένα καταιγιστικό encore με ένα κομμάτι που ακόμα ψάχνω να βρω ποιο είναι (μάλλον μάταια, αφού τα κομμάτια στα live τους είναι πάντα μεταλλαγμένα-στείλτε κανένα post οι διαβασμένοι) και ένα "SuckerPunch" που -αν και χωρίς φωνητικά- ξεσήκωσε και τους πιο αδιάφορους θεατές.

4 Dead Monks:


Lagos Creepers:















Tuesday, October 7, 2008

M83's Space Trip in Gagarin (4/10/2008)


Σε ένα σχεδόν γεμάτο Gagarin, οι M83 μας προσέφεραν ένα από τα γνωστά τους αστρικά ταξίδια. Ο Anthony Gonzalez συνοδευόμενος από τριμελή μπάντα (κιθάρα, drums και πλήκτρα) έπαιξε για μιάμιση περίπου ώρα, δίνοντας έμφαση στον τελευταίο τους δίσκο ‘Saturdays=Youth’, χωρίς όμως να ξεχάσει το αξεπέραστο ‘Till The Dawn Heals Us’, όπου μας απογείωσε με τα ‘Moonchild’, ‘Teen Angst’ και ‘Don’t Save Us From The Flames’. Εξαιρετική και η α λα Cocteau Twins φωνή της Morgan Kibby, τραγουδίστρια των Romanovs από το L.A. που έκλεψε την παράσταση με την ερμηνεία του ‘Skin Of The Night’

Saturday, June 7, 2008

DINOSAUR JR Live in Athens 7/6/08


Δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται να πούμε αρκετά.....εξάλλου γι'αυτό φρόντισε ο Mascis με τον Barlow και ο drummer Murph, πραγματικά μόνο το Start Choppin δεν παίξανε, ειλικρινά όλα τα άλλα τα παίξανε κι ας κράτησε το set 1 ώρα και ένα τέταρτο, μας αποζημίωσαν με το παραπάνω, στάθηκαν όσο χρειάζονταν στον τελευταίο τους δίσκο και μετά βουτιά στα all time classics, φοβερές κιθάρες, φοβερή ανταπόκριση από το κοινό, αρκετά industrial o χώρος (το polis theatre)πραγματικά μια από τις πολύ καλές συναυλίες της χρονιάς, το encore ξεκίνησε με freak scene μετά και τις αλεπάλληλες ιαχές του κοινού....πάντα τέτοια, ξεχάσαμε να πούμε ότι ξεκίνησαν με διασκευή στο Just Like Heaven!!!, we felt the pain...Εμείς απλά θα συμπληρώσουμε το set list τους παρουσιάζοντας το video του Start Choppin:

Friday, May 9, 2008

Ex-Boyfriends - 'Situation'

Θα σας πάμε μία βόλτα μέχρι το San Fransisco με αφορμή μια νέα ποπ μπάντα που ακούει στο όνομα Ex-Boyfriends η οποία έχει κυκλοφορήσει τον πρώτο της δίσκο με τίτλο 'Dear John' μέσα από το οποίο θα ακούσουμε το τελευταίο τους single ''Situation'' που μας κέρδισε με την πρώτη ακρόαση και σας το παρουσιάζουμε ευθύς αμέσως.....
(Η κιθάρα όπως μπαίνει μας θυμίζει αρκετά το 'Obstacle 1' των Interpol και δεν μας χαλάει καθόλου..)

Monday, May 5, 2008

The Geraldine Fibbers - 'Dragon Lady'


Πάμε λίγο πίσω το χρόνο στα μέσα των 90's όταν και γνωρίσαμε τους Καλιφορνέζους Geraldine Fibbers μέσα από κάποια εκπομπή του 'αρχιερέα' της ανεξάρτητης σκηνής Χρήστου Δασκαλόπουλου, όταν ακόμα υπήρχε ραδιόφωνο στα Αθηναϊκά Fm και ονομάζοταν Ρόδον....
Μία και μόνο ακρόαση ήταν αρκετή για να μπει το 'Dragon Lady' στο πάνθεον των indie ύμνων μας. Η σπαρακτική φωνή της τραγουδίστριας Carla Bozulich είναι αδύνατον να μην σε παρασύρει και το τραγούδι δικαιολογεί απόλυτα τον τίτλο του άλμπουμ 'Lost Somewhere Between The Earth And My Home'.
Τα συγχαρητήριά μας σε αυτόν που ανέβασε επιτέλους το video στο youtube και το οποίο σας παρουσιάζουμε...

Friday, April 11, 2008

The Raveonettes - 'You Want The Candy'



Το είχαμε αναφέρει ξανά και στη λίστα με τα best του 2007: Είναι δυνατόν να μας αρέσουν ό,τι και να βγάζουν; Μήπως είναι ιεροσυλία να λέμε ότι τα λένε καλύτερα από τους δασκάλους τους Jesus & Mary Chain; Ίσως μας ιντριγκάρει το γεγονός ότι το ντουέτο αυτό με τα γυναικεία φωνητικά προέρχεται από τη Δανία και όχι από UK.
Οι 'Jesus & Mary Chain' λοιπόν με τα γυναικεία φωνητικά θα αποτελέσουν το σημερινό μας track of the day μέσα από τον τελευταίο τους δίσκο 'Lust Lust Lust' τραγουδώντας μας 'You Want The Candy', καθόλου άσχημα...

Saturday, April 5, 2008

I Can Hear Our Hearts Beating as One...


Ναι, οι καρδιές μας θα χτυπούν σαν μία στο φετινό Synch! Μετά από αναμονή πολλών ετών, οι ευχές όλων μας έγιναν πραγματικότητα καθώς οι Yo La Tengo θα εμφανιστούν την πρώτη μέρα του φεστιβάλ, ολοκληρώνοντας με τον καλύτερο τρόπο το ήδη εξαιρετικό line-up(Happy Mondays, Liars, Holy Fuck, Field). Θα είμαστε εκεί στις 13 Ιουνίου, μπροστά-μπροστά…

Monday, March 31, 2008

The Paddingtons - 'Panic Attack'















Πως να το ξεκινήσω; Αυτοσχεδιάζω, Δεν έχει να κάνει! που λέει και ο φίλος Τάσος. Μιλάμε για κομματάρα! Απλά πράγματα. Περασμένη η ώρα πέρασε κ η ακρόασή μας στο track αλλά τι να λέμε! Ευχόμαστε να ακούμε πάντα τέτοια και τότε πάντα θα είμαστε super! όχι ευτυχισμένοι απλά! Τώρα θα μου πεις πρόκειται για μπάντα που γουστάρει με τρέλα ο Pete Doherty, ξέρετε ο κομμάτιας ex Libertine κ νυν Babyshambles ο οποίος τη διάλεξε για να του ανοίγει τις συναυλίες....
Ριφάκια που σε στέλνουν από τους Libertines στους Strokes και τούμπαλιν. Φωνή που σε πάει στα μονοπάτια του αρχηγού Joe Strummer και πάει λέγοντας....
Για πληροφορίες της μπάντας εδώ
Το τραγούδι τους σας αποπέρνει στο video που ακολουθεί:

Friday, March 7, 2008

The Flaming Lips - 'At War With the Mystics' (2006)


Ειλικρινά, δεν ξέρω που μπορεί να φτάσει αυτή η μπάντα. Από το 1983 που δημιουργήθηκαν στην Οκλαχόμα, ακολουθούν μία ξεχωριστή και (κυρίως) μη προβλέψιμη πορεία. Γιατί ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι ο ερασιτεχνικός και ακατέργαστος ήχος των πρώτων LP τους θα γνώριζε δύο αλλεπάλληλα κορυφώματα με τα ‘Hit To Death In The Future Head’ (1992) και ‘Transmissions Of The Satellite Heart’ (1993), δίσκοι αναφοράς για το 90’s indie; Ποιος θα προέβλεπε τους πρωτόγνωρους ηχητικούς πειραματισμούς τους με το ‘Zaireeka’ (1997), ένα τετραπλό cd set όπου τα cd παίζουν ταυτόχρονα σε τέσσερα διαφορετικά ηχοσυστήματα; Επίσης, πότε έγινε κάτι παρόμοιο με τα Boombox Experiments live τους, ένα προφητικά διαδραστικό σύνολο συναυλιών, όπου το κοινό συμμετείχε ενεργά μέσω κασσετοφώνων που τους είχε προμηθεύσει το συγκρότημα; Τέλος, ποιος θα στοιχημάτιζε ότι το 1999 θα έκαναν μία στροφή 180 μοιρών που θα τους οδηγούσε στο αξεπέραστο –μέχρι σήμερα- αριστούργημά τους ‘The Soft Bulletin’;
Κάπως έτσι (και μετά το πολύ καλό ‘Yoshimi Battles The Pink Robots’ του 2002), ερχόμαστε στο ‘At War With The Mystics’, album το οποίο κλείνει (;) την τριλογία που ξεκίνησε με το ‘Soft Bulletin’. Ηχητικά (και γραφιστικά), ο δίσκος βρίσκεται πολύ κοντά στο ‘Yoshimi…’, δηλαδή στην γνωστή ψυχεδελίζουσα pop τους, γεμάτη από όμορφες μελωδίες, εναλλαγές ρυθμών και μαεστρικά κόλπα του (μόνιμου) παραγωγού τους Dave Fridmann, μπασίστα του αδερφού συγκροτήματος Mercury Rev. Καταιγιστικό ξεκίνημα με το ‘The Yeah Yeah Yeah Song’ με ευθείες φωνητικές αναφορές στους Beach Boys και άλλο ένα wanna-be hit που δεν ακούστηκε όσο έπρεπε (αν και ήταν το highest chart entry τους στην Βρετανία, #16 ). Στο ‘Free Radicals’ , ακούμε για πρώτη φορά τον Wayne Coyne να μας τραγουδάει falsetto για τη σύγχρονη σύγκρουση των πολιτισμών, παίζοντας έξυπνα με την ομοιοκαταληξία radical-fanatical (ριζοσπάστης-φανατικός). Στο επτάλεπτο ‘The Sound Of Failure’, οι Lips μας προσφέρουν απλόχερα άλλη μία μεγάλη στιγμή τους, θυμίζοντας το κλίμα του ‘Soft Bulletin’ με το μακρόσυρτο φινάλε. Οι κοσμικές ανησυχίες τους επανέρχονται με το σπαρακτικό ‘Vein Of Stars’, ενώ το ‘It Overtakes Me’ μας παρασύρει με το upbeat πιασάρικο μπάσο του. Ξεχάσαμε τίποτα; Βεβαίως…Τις τελευταίες αμφιβολίες για την αξία του ‘At War..’ έρχεται να διαλύσει το εκπληκτικό ‘Pompeii Am Gotterdammerung’ , ένας τετράλεπτος Pink Floyd-ικός καταιγισμός αναφερόμενος στην αυτοκτονία ενός ερωτευμένου ζευγαριού που θέλει να πέσει μέσα στη λάβα ενός ηφαιστείου. Αναμένουμε –με κομμένη την ανάσα- τη συνέχεια