Headbanging με τον κύριο Tricky επί σκηνής

SHARE YOUR ACE!

Ευχαριστούμε τον slyeurochild για την παραχώρηση του video

Camera Obscura live in Athens

Το αιώνιο ντέρμπι μας στέρησε τη δυνατότητα να χαρούμε τα νέα κομμάτια των συμπαθέστατων Le Page, η κολεκτίβα των wanna-be-Arcade-Fire Leon χάθηκε κάπου ανάμεσα στην κακή ηχοληψία και στις ασταμάτητες συζητήσεις του κοινού και η σκωτσέζικη εξάδα παρατάχθηκε επαγγελματικά στη σκηνή τoυ Gagarin με την Tracyanne να είναι το φυσικό όριο μεταξύ της heavy (δύο ογκώδεις μουσάτοι στο μπάσο και στην κιθάρα, o ένας με kilt (!) - οι τελευταίοι τύποι που περιμένεις να ασχολούνται με το άθλημα της indiepop στα Highlands) και της light (πλήκτρα-κρουστά) πλευράς της μπάντας.

Μπροστά σε ένα μισογεμάτο Gagarin (περίπου 400 άτομα), οι Σκωτσέζοι αρκέστηκαν σε μία στατική και επαγγελματική εμφάνιση που δεν συνεπήρε αλλά και δεν απογοήτευσε κανένα. Κύριος υπεύθυνος για αυτό το εξαίσιο ρεπερτόριο του group από μία δισκογραφία που ακολουθεί σαφώς σταθερά ανοδική πορεία. Στο αθηναϊκό τους εβδομηντάλεπτο, δεν έλειψε σχεδόν κανένα από τα γρήγορα pop tracks των τελευταίων δύο LP τους ('Lloyd,I'm Ready To Be Heartbroken', 'Let's Get Out Of This Country', 'French Navy', 'Honey In The Sun') διανθισμένα από τη σωστή δόση χαμηλότονων κομματιών που δεν δημιουργούσαν όμως, τη συνηθισμένη σε τέτοιες περιπτώσεις 'κοιλιά' και ένα εντυπωσιακό φινάλε του main set τους, με μία εκτέλεση του 'Razzle Dazzle Rose' που έρεπε προς το shoegaze.

Νίκος Ζωητός

Το (περίπου) setlist
My Maudlin Career
Swans
Tears For Affairs
Teenager
Honey In The Sun
The Sweetest Thing
?
James
French Navy
Keep It Clean
Lloyd,I'm Ready To Be Heartbroken
If looks Could Kill
Razzle Dazzle Rose
(encore)
Tears In My Eyes
Let's Get Out Of This Country

Radio Dept live in Athens 'We are shy people, sorry about that..'

'We are shy people, sorry about that..'

Η φράση αυτή του frontman Johan Duncanson στην αρχή της βραδιάς μάλλον συμπυκνώνει το τι έγινε την Πέμπτη στην παρθενική εμφάνιση των Σουηδών επί ελληνικού εδάφους.

Ένα πολυαναμενόμενο gig, το οποίο μας προέκυψε στην bargain τιμή έκπληξη των 10 €, αν και πολλοί από εμάς θα έδιναν τα υπερτριπλάσια χρήματα για να δουν ένα όνομα-απωθημένο της indie φυλής των Αθηνών. Και καθόλου αδικαιολόγητα: οι Σουηδοί μας προσφέρουν εδώ και αρκετά χρόνια μία σειρά εξαιρετικών LP's, ξεχωριστή αισθητική στο artwork των κυκλοφοριών τους (έχουν άλλωστε το πάνω χέρι σε όλα από την παραγωγή μέχρι το εξώφυλλο), έναν ιδιαίτερο ήχο που αν και μας θυμίζει πολλά δυσκολευόμαστε να τον κατατάξουμε και πάνω από όλα μία δικιά τους προσέγγιση στα μουσικά (και όχι μόνο πράγματα).

Βέβαια, η εμφανής ντροπαλότητα τους καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και τις live εμφανίσεις τους. Ανήκουν καθαρά, στην κατηγορία των μουσικών που αρκούνται στο να παρουσιάσουν το έργο τους χωρίς αλληλεπίδραση με το κοινό και δίχως να μεταλλάσσουν τα τραγούδια τους αισθητά.

Όσοι λοιπόν περιμέναν stage-diving, 'kalispera Athina!' και τις γνωστές κολακείες του αθάνατου ελληνικού κοινού, μάλλον απογοητεύθηκαν. Εμείς οι υπόλοιποι, αρκεστήκαμε στο να θαυμάσουμε από κοντά το 50-λεπτο set τους (που απλώθηκε και στα τρία lp τους, με ορισμένες εμφανείς ελλείψεις όπως τα 'Keen On Boys' και 'Where Damage Isn't Already Done'), να απογοητευτούμε από τον κακό ήχο του Gagarin (αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι δεν είναι η ευκολότερη μπάντα για τον ηχολήπτη), να ενθουσιαστούμε με το encore-αστραπή του 'Why Won't You Talk About It?' και να περιμένουμε να τους ξαναδούμε σε ένα μικρότερο συναυλιακό χώρο που πηγαίνει καλύτερα σε κάτι τέτοιους ντροπαλούς Σουηδούς.

Νίκος Ζωητός

Setlist
This Time Around
Domestic Scene
Heaven's On Fire
Lost And Found
Freddie And The Trojan Horse
I Don't Like It Like This
I Wanted You To Feel The Same
Pulling Our Weight
1995
The Worst Taste in Music
Never Follow Suit
Encore
Why Won't You Talk About It?

Silversun Pickups live: Cherub Rock !

Δεν μπορώ να το ξεπεράσω! Το προσπάθησα αρκετά, αλλά συγχωρέστε με: απλά δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Μην με ρωτάτε ποιο γιατί είμαι σίγουρος ότι όλοι το βλέπετε και απλά είτε κάνετε ότι δεν το βλέπετε είτε δεν θέλετε να το ομολογήσετε...Μιλάω, φυσικά, για την υπερβολική ομοιότητα των Silversun Pickups με τους Smashing Pumpkins. Να υποθέσουμε ότι απλά συνέπεσε η χροιά της φωνής του Brian Aubert να μοιάζει διαβολικά με αυτήν του Billy Corgan; Δεκτόν, συμβαίνουν αυτά. Να δεχτούμε ότι είναι σύμπτωση ότι οι δύο μπάντες έχουν τα ίδια αρχικά; ΟΚ. Το γεγονός ότι και οι δύο έχουν γυναίκα μπασίστρια; Τυχαίο. Ότι έχουν στη σύνθεσή τους και μία γιαπωνεζόφατσα (James Iha για τους Pumpkins και Chris Guanlao για τους Pickups); Έ όχι, γιατρέ! Τα βλέπω όλα διπλά !
Πέρα απο την συνωμοσιολογία, οι Silversun Pickups είναι μία αξιόλογη μπάντα και ήταν μία σπάνια ευκαιρία για την ελληνική indie κοινότητα να απολαύσει ένα φρέσκο όνομα στη χώρα μας: τα συγχαρητήριά μας στους promoters και στο Gagarin, το οποίο έκανε ένα αξιομνημόνευτο χατ-τρικ μαζί με τους Horrors και τους Pains Of Being Pure At Heart τον Ιούνιο. Συγχαρητήρια όμως και στους Έλληνες Gardenbox, που ξεκίνησαν τη βραδιά με τον post rock (και όχι μόνο) ήχο τους. Πολύ καλύτεροι από διάφορους post rock Μεσσίες που μας επισκέπτονται κατά καιρούς και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν μπολιάζουν τον ήχο τους με περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία και γυναικεία φωνητικά, όπως στο τελευταίο καθηλωτικό κομμάτι του set τους. Δείτε και μόνοι σας:





Οι Silversun Pickups φαίνεται να έχουν πολλούς περισσότερους οπαδούς στην Ελλάδα απ'ότι περιμέναμε: δεν ήταν τόσο το πλήθος (μισογεμάτο το Gagarin) όσο το πάθος και το επίπεδο γνώσης των στίχων-κομματιών που μας εντυπωσίασε. Για μιάμιση ώρα, η μπάντα ικανοποίησε πλήρως, ξεκινώντας με το αδύναμο 'Growing Old Is Getting Old' και 'Well Thought Out Twinkles'. Ιδιαίτερα κεφάτοι και κινητικοί στη σκηνή, με το χάρισμα της live μπάντας που διψάει για αναγνώριση-καταξίωση: ένας χαρισματικός frontman (εμφανώς επηρεασμένος και από το ...ούζο που κατέβασε live), ένας λυσσασμένος drummer (με ένα πιατίνι τοποθετημένο σε ύψος... Κοκολάκη) , μία ντίβα στο μπάσο και ένας κιμπορντίστας με I-Love-Grateful-Dead-and-the-whole-fuckin'-60's look. Ένα set μοιρασμένο ανάμεσα στο εξαιρετικό 'Carnavas' (2006) και στο μέτριο Swoon (2009), με highlights τα 'Panic On', ' There's No Secrets This Year' και 'Lazy Eye' και ένα δυναμικότατο encore με κορύφωμα-φινάλε το 'Common Reactor'. ¨Ενας αρχετυπικά indie ήχος. Το ροκ των Χερουβήμ, όπως είχαν πει και το 1993 οι ...πως τους είπαμε να δεις...; Ά ναι, οι Smashing Pumpkins...

Νίκος Ζωητός

The Pains Of Being Pure At Heart live! (Gagarin, 15-06-2009)

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι διαβάζοντας κριτικές συναυλιών, αν και νομίζουμε ότι ψάχνουμε να βρούμε μία ψυχρή και αντικειμενική άποψη για τα πράγματα, ουσιαστικά μας αρέσει να γινόμαστε όμηροι της υποκειμενικότητας του εκάστοτε συντάκτη. 'Οπως και να το κάνουμε, το προσωπικό στοιχείο είναι (και πρέπει να είναι) πάντοτε το ζητούμενο. Που θέλω να καταλήξω; Απλά, δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να σας περιγράψω τα του δευτεριάτικου live των The Pains Of Being Pure At Heart (TPOBPAH) στο Gagarin, γιατί δηλώνω ορκισμένος fan του ομώνυμου ντεμπούτου τους, δίσκος-ορόσημο για τη σύγχρονη indiepop. Με δύο λόγια, η μοναδική περίπτωση να έμενα δυσαρεστημένος από το live ήταν να εμφανιστούν οι Pains στο Gagarin με καουμπόικα καπέλα, μουστάκια και με συνοδεία banjo να ερμηνεύσουν παλιές country επιτυχίες...
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όμως: γύρω στις 22:00 (και για μισή ώρα) εμφανίστηκαν στη σκηνή του Gagarin οι Flakes, μία ενδιαφέρουσα περίπτωση της ελληνικής σκηνής με έναν από τους κορυφαίους δίσκους του 2008 στο ενεργητικό τους, το έξυπνα τιτλοφορημένο 'Lick Your Fingers If You Like It'. O χαρακτηριστικός indie ήχος τους, οδηγούμενος από τα female vocals της Yodashe μας ικανοποίησε απόλυτα, κυρίως με τα αγαπημένα 'Wish', 'The Secret Life Of Errol Brown' αλλά και το λέμε-χύμα-όλες-τις-επιρροές-μας 'K2X' (στο οποίο επαναλαμβάνουν τα ονόματα της Αγίας Τετράδας τους -Interpol, Blur, Arctic, Bloc Party). Αντίθετα, η τουλάχιστον 45' διάρκειας εμφάνιση των Common Sense κούρασε το κοινό, αν και ο downtempo ήχος τους δημιούργησε την τέλεια αντίθεση με αυτό που θα επακολουθούσε...
Η πενταμελής παρέα από τη NY, φρέσκια, κεφάτη και (σχεδόν) ντροπαλή έδειξε να εκπλήσσεται από το πολυάριθμο κοινό που είχε αποστηθίσει στίχους και μελωδίες του LP τους. Και τι περίμενες για ξεκίνημα από τα 20χρονα: ένα non-LP track, 'Doing All the Things That Wouldn't Make Your Parents Proud', αν και μάλλον το αντίθετο πιστεύουμε για την εκτίμηση που τους τρέφουν οι γονείς τους... Ξεσηκωτικοί, με όμορφη κιθαριστική παραμόρφωση και σχεδόν shoegazer σκηνική παρουσία, συνέχισαν με τα ' This Love Is Fucking Right' και το απόλυτο indiepop φετινό track 'Young Adult Friction': ένας ύμνος που μάλλον άργησε καμιά δεκαπενταριά χρόνια και δεν συμπεριλήφθηκε στο 'Sarah 100: There And Back Again Lane' την ιστορική συλλογή της Sarah Records που ανθολογούσε τα καλύτερα από τα πρώτα 100 singles του label. Μέσα στο playlist τους, δύο εξίσου καλά ακυκλοφόρητα tracks, το '103' και το 'Highway...' (δεν θυμόμαστε τον ακριβή τίτλο που μας αποκάλυψε ο κιθαρίστας του group μετά το live), δείγματα πολύ θετικά για την επόμενη δουλειά τους. Για φινάλε, το κομμάτι με το όνομα του group για τίτλο, όπου με νεανικό θράσος δηλώνουν : 'We are so sure, we will never die, no no we will never die, We are too pure, we will never die, no no we will never die'.
Ο ενθουσιασμός τους για το πλήθος αλλά και η ανταπόκριση του κοινού, οδήγησε την μπάντα σε δύο encore: το πρώτο (προφανώς) προσχεδιασμένο με τα 'Hey Paul' και 'Gentle Sons' και το δεύτερο με το 'A Teenager In Love', αν και προσωπικά περιμέναμε το 'Contender'..
Μετά από μία περίπου ώρα, ο Kip με το anorak του, ο Alex με το Ramones μπλουζάκι του, o Kurt και η Peggy, εγκατέλειψαν τη σκηνή τραγουδώντας από μέσα τους 'We Will Never Die, We Will Never Die'...

Νίκος Ζωητός

Full Playlist:
Doing All the Things That Wouldn't Make Your Parents Proud
This Love Is Fucking Right!
Young Adult Friction
Highway... (new track)
Come Saturday
The Tenure Itch
Kurt Cobain's Cardigan
Stay Alive
103 (new track)
Everything With You
The Pains Of Being Pure At Heart

1st encore
Hey Paul
Gentle Sons

2nd encore
A Teenager In Love



Για περισότερα video από το live των Pains, πάτα εδώ

Horrors live in Athens (10-06-2009)

Ο πιο γεμάτος συναυλιακά Ιούνιος των τελευταίων ετών ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο χθές, με τη συναυλία των Βρετανών Horrors στο Gagarin. Η αγαπημένη του NME μπάντα ήρθε στην Ελλάδα στην κορυφή της καριέρας της, δηλαδή μετά τη φετινή κυκλοφορία του εξαιρετικού 'Primary Colours", δίσκος που σηματοδότησε μία μεγάλη αλλαγή στον ήχο τους και -επιτρέψτε μου- στο μέγεθος του συγκροτήματος. Αναμφισβήτητα, το 'Primary Colours' παίρνει άνετα μία θέση στο φετινό top-5 με τα best albums της χρονιάς και διεκδικεί με αξιώσεις την υψηλότερη.Αν το ντεμπούτο τους "Strange House" του 2007 μας σύστησε άλλη μία garage-punk θορυβοποιό νεανική μπάντα, η φετινή δουλειά τους (σαν να πέρασαν πολλά χρόνια και ακόμα περισσότερα νέα ακούσματα-επιρροές) είναι ένα ώριμο αριστούργημα που σίγουρα συγκινεί όσους αγάπησαν τους Jesus & Mary Chain, τους Spiritualized, τους My Bloody Valentine, τους σκοτεινούς Sound και Joy Division αλλά και το kraut rock των '70's.
Η σύντομη και περιεκτική (60', με ένα encore) εμφάνισή τους, ήταν βασισμένη μουσικά στο τελευταίο τους δίσκο και οπτικά στην υπερκινητικότητα του frontman Faris Badwan, ο οποίος με εξέπληξε όταν προς το τέλος του set τους έβαλε το πέτσινο μπουφάν του (!) διατρέχοντας σοβαρό κίνδυνο θερμοπληξίας. To main set του group ήταν σχεδόν όλο το 'Primary Colours' (πλην του ομώνυμου και της πιο αδύναμης στιγμής του, 'I Only Think Of You'), ενώ στο
encore μας θύμισαν για λίγο (ευτυχώς!) το παλιό τους garage πρόσωπο.
Και λίγα λόγια για τα support: οι Exposed By Observers είναι δυναμικοί και ξεσηκωτικοί (είναι και θέμα ηλικίας!), αλλά δεν νομίζω ότι αυτό που λείπει από την εγχώρια σκηνή είναι η ελληνική έκδοση των Rage Against The Machine, μπάντα που προφανώς αντιγράφουν. Από την άλλη μεριά, οι Phoenix Catscratch, κατάφεραν σε μισή ώρα να μας εκνευρίσουν τόσο με το άτοπο electro-punk τους, όσο και με το ύφος της τραγουδίστριας που δεν είπε το παραμικρό ανάμεσα στα κομμάτια προτιμώντας να κοιτάει το ταβάνι του Gagarin με γουρλωμένα μάτια (προφανώς αναλογιζόμενη την λαμπρή πορεία που έρχεται για το συγκρότημα!). Κάποιοι, προφανώς έχουν μπλέξει το styling με τη μουσική ή νομίζουν ότι η μουσική είναι συμπληρωματική του στυλ. Και όσοι κράζουν το NME, ας αναλογιστούν μήπως ο (όποιος) ελληνικός μουσικός τύπος έχει πέσει σε πολύ χειρότερα παραπτώματα hype, ένα από τα οποία σίγουρα είναι και οι Phoenix Catscratch!
Ορίστε και η playlist της βραδιάς (thanx, Θάλεια!)

Νίκος Ζωητός

Our Aim Is To Satisfy Red Snapper !

Ένα αιώνιο στοίχημα πριν πας σε ένα live είναι το πόσος κόσμος θα βρίσκεται στο gig. Μερικές φορές η απόδοση του στοιχήματος είναι μικρή (βλέπε Tindersticks, Puressence, Nick Cave και λοιπά ελληνικά love stories) και η πρόβλεψη σίγουρη. Άλλες φορές, τρέχεις αγχωμένος να προλάβεις την "καλή θέση" (η οποία ανάλογα με τα γούστα μπορεί να είναι είτε κολλημένος στο μπροστινό κάγκελο της σκηνής λίγο πριν την ασφυξία, είτε καρφωμένος στο μπαρ παραγγέλνοντας το νιοστό ποτό) και τελικά βρίσκεσαι σε ένα soiree μεταξύ άλλων δεκαπέντε ατόμων που κοιτάζεστε καχύποπτα μεταξύ σας.
Στην περίπτωση των Red Snapper, έπεσα (για άλλη μια φορά) έξω: ποτέ δεν περίμενα ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί φίλοι των Red Snapper στην Αθήνα διατεθειμένοι μάλιστα να πληρώσουν τα 35 ευρώ του (αλμυρού - μην τα ξαναλέμε) εισιτηρίου Ίσως πάλι να δούλεψε το mouth to mouth: η εμφάνισή τους πριν αρκετά χρόνια είχε ενθουσιάσει το αθηναϊκό κοινό. Η μουσική των Red Snapper δεν μπαίνει δε κατηγορία, αποτελούν μία από μόνοι τους και είναι πιο πιθανό να εντοπίσεις followers του ήχου τους, παρά influences.
Το δελτίο τύπου της συναυλίας τους περιγράφει σαν acid jazz (άστοχο αφού μόνο σε λίγες στιγμές πιάνουν το συγκεκριμένο χορευτικό mood), electronica (έχουν μόνο λίγα στοιχεία) και trip-hop (έλεος!). Θα έλεγα λίγο από όλα, αλλά υπάρχουν στιγμές που θα έλεγα τον ήχο τους rave jazz (ή μάλλον το heavy metal της jazz), αφού όλα στηρίζονται σε μία κορυφαία γραμμή κοντραμπάσου-drums που είναι αδύνατον να σε αφήσει αδιάφορο. Έτσι, το Gagarin γέμισε, όχι ασφυκτικά, και όσο περνούσε η ώρα η προσμονή μεγάλωνε για την -όχι και τόσο εγγλέζικη ως προς τη συνέπειά της - μπάντα.
Στις 23.15 που εμφανίστηκαν τα Κόκκινα Λυθρίνια (σλουρπ!), οι εκπλήξεις για τον γράφοντα (και για όποιον δεν μπαίνει στο YouTube για να δει παλαιότερα video πριν πάει σε live) ήταν αρκετές: τα μέλη ήταν όλοι λευκοί (περίμενα τουλάχιστον έναν μαύρο, αφού ο ήχος τους παραπέμπει καθαρά σε "μαύρη" μουσική), συνολικά τέσσερα άτομα (στην προηγούμενη εμφάνιση τους στην Ελλάδα υπήρχε κοσμοσυρροή στη σκηνή) και (αντί για μπάσο) υπήρχε και ένα κοντραμπάσο μαζί με κιθάρα, σαξόφωνο και drums. Τελευταία έκπληξη: το ξεκίνημα με το "Keeping Pigs Together" κομμάτι που ανοίγει το δίσκο-ορόσημο "Our Aim Is To Satisfy Red Snapper" (2000), μάλλον το δικό μου all-time favourite του συγκροτήματος σε μία αρκετά πιο γρήγορη εκτέλεση. Ακολούθησαν αρκετά κομμάτια του τελευταίου τους δίσκου "Pale Blue Dot" (2008), με καλύτερο το "Brickred' και αναφορές στο παρελθόν όπως το "The Sleepless", "4 Dead Monks" και το "Bussing" (ακούστε και το εξαιρετικό "Making Bones" του 1998). Σχεδόν μιάμιση ώρα κράτησε το instrumental trip των Red Snapper, συνοδευόμενο από projections που παρέπεμπαν -συνήθως- σε φωτιά (ή μήπως τελετή?). Χαριστική βολή: ένα καταιγιστικό encore με ένα κομμάτι που ακόμα ψάχνω να βρω ποιο είναι (μάλλον μάταια, αφού τα κομμάτια στα live τους είναι πάντα μεταλλαγμένα-στείλτε κανένα post οι διαβασμένοι) και ένα "SuckerPunch" που -αν και χωρίς φωνητικά- ξεσήκωσε και τους πιο αδιάφορους θεατές.

4 Dead Monks:


Lagos Creepers:

M83's Space Trip in Gagarin (4/10/2008)

Σε ένα σχεδόν γεμάτο Gagarin, οι M83 μας προσέφεραν ένα από τα γνωστά τους αστρικά ταξίδια. Ο Anthony Gonzalez συνοδευόμενος από τριμελή μπάντα (κιθάρα, drums και πλήκτρα) έπαιξε για μιάμιση περίπου ώρα, δίνοντας έμφαση στον τελευταίο τους δίσκο ‘Saturdays=Youth’, χωρίς όμως να ξεχάσει το αξεπέραστο ‘Till The Dawn Heals Us’, όπου μας απογείωσε με τα ‘Moonchild’, ‘Teen Angst’ και ‘Don’t Save Us From The Flames’. Εξαιρετική και η α λα Cocteau Twins φωνή της Morgan Kibby, τραγουδίστρια των Romanovs από το L.A. που έκλεψε την παράσταση με την ερμηνεία του ‘Skin Of The Night’