Μπροστά σε καμιά πενηνταριά τυχερούς, που είχαν την inside πληροφόρηση, ο μεγαλύτερος indie (?) performer που διαθέτουμε στην Ελλάδα, έδωσε ένα από τα γνωστά του απολαυστικά show.
Ως ντουέτο, με συνοδεία σαξοφώνου και με ατμόσφαιρα σπιτική ερμήνευσε αρκετά από τα γνωστά τους κομμάτια ανά δύο (με το σχετικό διάλειμμα για ...κρασί) μαζί με διασκευές σε αγαπημένα κομμάτια ('Your Love Is King' της Sade, 'Wild Is The Wind' του Bowie και 'Real Wild Child' του Iggy).
Μία ακουστική συναυλία υπόδειγμα που χρήζει συγχαρητηρίων τόσο στους διοργανωτές όσο και στον καλλιτέχνη (για την οποία δεν υπήρξε καμία διαφήμιση, προκειμένου να διατηρηθούν ανθρώπινες οι συνθήκες μέσα στο μαγαζί).
Το αιώνιο ντέρμπι μας στέρησε τη δυνατότητα να χαρούμε τα νέα κομμάτια των συμπαθέστατων Le Page, η κολεκτίβα των wanna-be-Arcade-Fire Leon χάθηκε κάπου ανάμεσα στην κακή ηχοληψία και στις ασταμάτητες συζητήσεις του κοινού και η σκωτσέζικη εξάδα παρατάχθηκε επαγγελματικά στη σκηνή τoυ Gagarin με την Tracyanne να είναι το φυσικό όριο μεταξύ της heavy (δύο ογκώδεις μουσάτοι στο μπάσο και στην κιθάρα, o ένας με kilt (!) - οι τελευταίοι τύποι που περιμένεις να ασχολούνται με το άθλημα της indiepop στα Highlands) και της light (πλήκτρα-κρουστά) πλευράς της μπάντας.
Μπροστά σε ένα μισογεμάτο Gagarin (περίπου 400 άτομα), οι Σκωτσέζοι αρκέστηκαν σε μία στατική και επαγγελματική εμφάνιση που δεν συνεπήρε αλλά και δεν απογοήτευσε κανένα. Κύριος υπεύθυνος για αυτό το εξαίσιο ρεπερτόριο του group από μία δισκογραφία που ακολουθεί σαφώς σταθερά ανοδική πορεία. Στο αθηναϊκό τους εβδομηντάλεπτο, δεν έλειψε σχεδόν κανένα από τα γρήγορα pop tracks των τελευταίων δύο LP τους ('Lloyd,I'm Ready To Be Heartbroken', 'Let's Get Out Of This Country', 'French Navy', 'Honey In The Sun') διανθισμένα από τη σωστή δόση χαμηλότονων κομματιών που δεν δημιουργούσαν όμως, τη συνηθισμένη σε τέτοιες περιπτώσεις 'κοιλιά' και ένα εντυπωσιακό φινάλε του main set τους, με μία εκτέλεση του 'Razzle Dazzle Rose' που έρεπε προς το shoegaze.
Νίκος Ζωητός
Το (περίπου) setlist My Maudlin Career Swans Tears For Affairs Teenager Honey In The Sun The Sweetest Thing ? James French Navy Keep It Clean Lloyd,I'm Ready To Be Heartbroken If looks Could Kill Razzle Dazzle Rose (encore) Tears In My Eyes Let's Get Out Of This Country
Η φράση αυτή του frontman Johan Duncanson στην αρχή της βραδιάς μάλλον συμπυκνώνει το τι έγινε την Πέμπτη στην παρθενική εμφάνιση των Σουηδών επί ελληνικού εδάφους.
Ένα πολυαναμενόμενο gig, το οποίο μας προέκυψε στην bargain τιμή έκπληξη των 10 €, αν και πολλοί από εμάς θα έδιναν τα υπερτριπλάσια χρήματα για να δουν ένα όνομα-απωθημένο της indie φυλής των Αθηνών. Και καθόλου αδικαιολόγητα: οι Σουηδοί μας προσφέρουν εδώ και αρκετά χρόνια μία σειρά εξαιρετικών LP's, ξεχωριστή αισθητική στο artwork των κυκλοφοριών τους (έχουν άλλωστε το πάνω χέρι σε όλα από την παραγωγή μέχρι το εξώφυλλο), έναν ιδιαίτερο ήχο που αν και μας θυμίζει πολλά δυσκολευόμαστε να τον κατατάξουμε και πάνω από όλα μία δικιά τους προσέγγιση στα μουσικά (και όχι μόνο πράγματα).
Βέβαια, η εμφανής ντροπαλότητα τους καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και τις live εμφανίσεις τους. Ανήκουν καθαρά, στην κατηγορία των μουσικών που αρκούνται στο να παρουσιάσουν το έργο τους χωρίς αλληλεπίδραση με το κοινό και δίχως να μεταλλάσσουν τα τραγούδια τους αισθητά.
Όσοι λοιπόν περιμέναν stage-diving, 'kalispera Athina!' και τις γνωστές κολακείες του αθάνατου ελληνικού κοινού, μάλλον απογοητεύθηκαν. Εμείς οι υπόλοιποι, αρκεστήκαμε στο να θαυμάσουμε από κοντά το 50-λεπτο set τους (που απλώθηκε και στα τρία lp τους, με ορισμένες εμφανείς ελλείψεις όπως τα 'Keen On Boys' και 'Where Damage Isn't Already Done'), να απογοητευτούμε από τον κακό ήχο του Gagarin (αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι δεν είναι η ευκολότερη μπάντα για τον ηχολήπτη), να ενθουσιαστούμε με το encore-αστραπή του 'Why Won't You Talk About It?' και να περιμένουμε να τους ξαναδούμε σε ένα μικρότερο συναυλιακό χώρο που πηγαίνει καλύτερα σε κάτι τέτοιους ντροπαλούς Σουηδούς.
Νίκος Ζωητός
Setlist This Time Around Domestic Scene Heaven's On Fire Lost And Found Freddie And The Trojan Horse I Don't Like It Like This I Wanted You To Feel The Same Pulling Our Weight 1995 The Worst Taste in Music Never Follow Suit Encore Why Won't You Talk About It?
Σε ένα δίκαιο κόσμο, οι Au Revoir Simone θα ήταν οι απόλυτες stars. Θα είχαν 3 κομμάτια να σκαρφαλώνουν στο Νο1 των charts και οι δίσκοι τους θα ήταν πλατινένιοι. Σε όλα τα dj sets, θα περιλαμβάνονταν tracks τους, τόσο στα indie όσο και στα mainstream bars. Το 'Still Night, Still Light' (2009) θα είχε ξεχωρίσει στα best of zeroes LP's, και οι διαφημιστικές θα κάνανε ουρά για να αποκτήσουν τα δικαιώματα για spots. Τα παιδάκια θα σφυρίζανε πηγαίνοντας σχολείο το 'Sad Song' και όταν γυρνούσαν σπίτι θα ακούγανε τη μαμά τους να σιγοτραγουδάει το 'Dark Halls', πλένοντας πιάτα.
Ο κόσμος μας, όμως, ως γνωστόν, δεν είναι δίκαιος.
Και σε αυτόν τον κόσμο, τα τρία κορίτσια εμφανίστηκαν σε έναν χώρο (Bios) που έκανε μεγάλη προσπάθεια να καταστρέψει τον γλυκύτατο πληκτρο-ήχο τους. Φοβάμαι να σκεφθώ την ποιότητα του ήχου που θα υπήρχε εάν έπαιζε μία πιο πολυσύνθετη ηχητικά μπάντα και όχι απλά ένα keyboards τρίο... Ωστόσο, τα κορίτσια στάθηκαν καλά: ήταν ζεστά και χαμογελαστά, ακόμα και όταν μας ζητούσαν να μην καπνίζουμε ή και όταν κάνανε τα εκτελεστικά λαθάκια τους. Στάθηκαν κυρίως στον τελευταίο τους δίσκο ('Sad Song', Another Likely Story', 'Anywhere You Looked'), χωρίς να περιοριστούν μόνο σε αυτό και τελείωσαν με μία (πανέμορφη) κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους διασκευή του 'Boys Of Summer' του Don Henley.
Η απεργία όλων των μεταφορικών μέσων (πλην ταξί) δεν φάνηκε ικανή να κρατήσει τους Αθηναίους μακριά από τους Xaxakes και την πρώτη εμφάνισή τους μετά από πολλά χρόνια στην πρωτεύουσα. Οι προειδοποιητικές βολές είχαν πέσει στο party της Athens Voice (το review μας, εδώ) τρεις μήνες πριν, όπου οι Xaxakes είχαν προσφέρει στο αθηναϊκό κοινό μία συμπυκνωμένη αλλά εντυπωσιακή εμφάνιση στηριγμένη κυρίως στο περσινό τους δίσκο 'Το Valse Των Ελαφιών'.
Ωστόσο, το γεμάτο (στα όρια του sold out) Fuzz Club ήταν μία ευχάριστη έκπληξη που θα ήταν λάθος να πιστώσουμε στη (για τα ντόπια ήθη) χαμηλή τιμή των 15 ευρώ, αλλά στη φύση και τη συνέπεια της μπάντας: η πρόσφατη έκρηξη δημιουργίας νέων ελληνικών συγκροτημάτων έδειξε ότι πλέον έχουμε πολλές μπάντες που μπορούν να κοπιάρουν τους Bloc Party, αλλά καμία που να πλησιάζει την απόλυτη pop αθωότητα που προσφέρουν οι Θεσσαλονικείς. Και το σημαντικότερο: ακόμα δεν έχει γεννηθεί ο διάδοχος του Γιάννη Νάστα...
Οι Xaxakes δεν ήταν ποτέ group των LPs: τόσο το 'Casanova' (2000) όσο και το περσινό 'To Valse των ελαφιών' παραμένουν εξαιρετικά άνισα LP που μας άφησαν ανικανοποίητους. Ήταν πάντα όμως ένα group των singles και των live, κάτι που το απέδειξαν και χθές στο Fuzz.
Το εναρκτήριο 'My Way' στιχουργικά αποτελεί την καλύτερη περίληψη της κοσμοθεωρίας τους: κάνουν κάτι πρωτότυπο με το δικό τους τρόπο ('And more, much more than this I did it my way'). Σημειολογικά, είναι ένα track που έχει ερμηνευθεί από τον Elvis και τον Frank Sinatra μέχρι τους Sex Pistols, όλοι τους επιρροές και εμμονές του group. Αλλά φόρος τιμής στους ήρωές τους αποτελούσε και καθεμία από τις (τουλάχιστον) τέσσερις συνολικά διασκευές τους: το glam rock του Marc Bolan και των T-Rex του ('20th Century Boy'), τη διάνοια του David Bowie, ('Heroes') και της αυτοκαταστροφικότητας του Lou Reed ('Walk On The Wild Side') με το τελευταίο να εφάπτεται απόλυτα στο μουσικό τους στυλ σε μία full-σαξόφωνο εκτέλεση.
Αλλά και ποιος μπόρεσε να αντισταθεί στα δικά τους hits: την ερωτική απογείωση του 'Fly', τον (γατίσιο) σουρεαλισμό του 'Στα Ξαφνικά', το γκάζωμα του 'Βασιληά', την γλύκα του 'Γεια', την υπέροχη εκτέλεση του μεταμορφωμένου 'Monte Carlo' και το (όλοι-το-περιμέναμε-πως-και-πως) 'Ασταμάτητα Νέοι'.
Από την άλλη, στα πιο χαλαρά τους κομμάτια υπήρξε μία κοιλιά υπογραμμισμένη και από το αρκετά ξενέρωτο αθηναϊκό κοινό, γεγονός αναμενόμενο αφού η διάρκεια του σετ ξεπέρασε τις δύο ώρες με δύο encore. Δεν ξεκόλλαγαν από το Fuzz οι εκλεκτοί κυριοι Xaxakes απολαμβάνοντας το θρίαμβό τους, μέχρι που πρόσφεραν για δεύτερη φορά τα 'Monte Carlo' και 'Γεια'.
Ασταμάτητα Νέοι, κύριε Νάστα... Και στα δικά μας...
Με διάχυτο τον κίνδυνο να γίνουμε παπιά από τη βροχή, πήραμε το δρόμο προς την Τεχνόπολη μαζί με πολλούς φρεσκογυρισμένους Αθηναίους. Η άφιξη των MGMT σήμανε (με συναγερμό) το ξεκίνημα της συναυλιακής σεζόν μετά από τον έναν πληθωρικότατο (συναυλιακά) Ιούνιο και μάλιστα, με ένα τώρα-που-συμβαίνει όνομα: oι MGMT, υπεύθυνοι για τους δύο pop ύμνους του 2008 ('Time To Pretend' και 'Kids') και για το LP 'Oracular Spectacular', καλύτερος δίσκος του 2008 κατά το NME (στα όρια του μέτριου κατά τη γνώμη μου). Το ντουέτο από το Brooklyn (που γίνεται ...πεντάδα επί σκηνής) ξεκίνησε την -χλιαρή του- εμφάνιση με το 'The Youth' και ερμήνευσε σχεδόν όλο το 'Oracular Spectacular', πλην των 'Future Reflections' και του αγαπημένου 'Pieces Of What'. Αρκετά στάσιμοι επί σκηνής δεν κατάφεραν να μεταδώσουν την ενεργητικότητα που περιμέναμε από μία νέα (και ηλικιακά) μπάντα. Στα θετικά στοιχεία, πάντως τα δύο (?) νέα κομμάτια από το επερχόμενο μέσα στο 2010 'Congratulations' και η ξεσηκωτική εκτέλεση του 'Kids' με τον κιθαρίστα να σολάρει αλά Eddie Van Halen λίγο πριν το φινάλε... Μία μέτρια εμφάνιση που δεν ξέρω αν θα πρέπει να μας ανησυχήσει για το μέλλον της μπάντας. Ή μήπως όχι; Έτσι και αλλιώς ακόμα kids είναι...
