Ought 'More Than Any Other Day' (2014, Constellation)

Οι OUGHT πιθανώς  προέρχονται από την «κάτω» πλατεία του Μόντρεαλ που έδρασε το 2012 σε   απάντηση στη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης. Μπορεί όμως να είναι κι ένα επιστημονικό πείραμα του πανεπιστημίου McGill για το πόση τέχνη μπορεί να περιέχει ένας δίσκος κλασσικής  μουσικής στις μέρες μας ή πόσα διαφορετικά μουσικά ερεθίσματα μπορεί να επεξεργασθεί το  μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου ταυτόχρονα ή πάλι να κάνανε καμιά κλωνοποίηση του David Byrne και να τον βάλανε τον κλώνο στο studio με τους Heads, επειδή ο κανονικός δεν τούς μιλάει. Εξετάζεται και το σενάριο οι Pavement μετά την επανένωση του 2010 να πολιτογραφήθηκαν Καναδοί και να ξανακυκλοφορούν δίσκο με ψευδώνυμο για να μην διακοπούν οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Ή, πάλι, κάτι παρόμοιο να κάνανε κι οι Sonic Youth (και, για ξεκάρφωμα, η Kim Gordon τραγουδάει με ανδρική φωνή). Μπορεί ακόμη ο Lou Reed να ξαναβρήκε τη Nico στον Άδη και να αποφάσισαν να επικοινωνήσουν τηλεπαθητικώς με  τον John Cale για να φτιάξουν την πρώτη «μπανάνα» του 21ου αιώνα.  Τέλος λέγεται ότι απλώς εφευρέθηκαν καινούριες νότες και οι πολυεθνικές αποφάσισαν να τις στείλουν στην μικρή Constellation για να μετρήσουν στις αντιδράσεις του κοινού. Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν επιβεβαιώνεται από τα ιστορικά δεδομένα. Απλώς, οι «στενές επαφές τρίτου τύπου» συνέβησαν στην πραγματικότητα το 1977. Το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης ανθρώπων και εξωγήινων εκείνης της μέρας μπορεί επιτέλους να αποκαλυφθεί στις μάζες. Είναι το ομότιτλο 'More Than Any Other Day'.  

Νίκος Rorschach        

Xaxakes live at Fuzz (05-03-2010) Ασταμάτητα Νέοι...

Η απεργία όλων των μεταφορικών μέσων (πλην ταξί) δεν φάνηκε ικανή να κρατήσει τους Αθηναίους μακριά από τους Xaxakes και την πρώτη εμφάνισή τους μετά από πολλά χρόνια στην πρωτεύουσα. Οι προειδοποιητικές βολές είχαν πέσει στο party της Athens Voice (το review μας, εδώ) τρεις μήνες πριν, όπου οι Xaxakes είχαν προσφέρει στο αθηναϊκό κοινό μία συμπυκνωμένη αλλά εντυπωσιακή εμφάνιση στηριγμένη κυρίως στο περσινό τους δίσκο 'Το Valse Των Ελαφιών'.

Ωστόσο, το γεμάτο (στα όρια του sold out) Fuzz Club ήταν μία ευχάριστη έκπληξη που θα ήταν λάθος να πιστώσουμε στη (για τα ντόπια ήθη) χαμηλή τιμή των 15 ευρώ, αλλά στη φύση και τη συνέπεια της μπάντας: η πρόσφατη έκρηξη δημιουργίας νέων ελληνικών συγκροτημάτων έδειξε ότι πλέον έχουμε πολλές μπάντες που μπορούν να κοπιάρουν τους Bloc Party, αλλά καμία που να πλησιάζει την απόλυτη pop αθωότητα που προσφέρουν οι Θεσσαλονικείς. Και το σημαντικότερο: ακόμα δεν έχει γεννηθεί ο διάδοχος του Γιάννη Νάστα...

Οι Xaxakes δεν ήταν ποτέ group των LPs: τόσο το 'Casanova' (2000) όσο και το περσινό 'To Valse των ελαφιών' παραμένουν εξαιρετικά άνισα LP που μας άφησαν ανικανοποίητους. Ήταν πάντα όμως ένα group των singles και των live, κάτι που το απέδειξαν και χθές στο Fuzz.

Το εναρκτήριο 'My Way' στιχουργικά αποτελεί την καλύτερη περίληψη της κοσμοθεωρίας τους: κάνουν κάτι πρωτότυπο με το δικό τους τρόπο ('And more, much more than this I did it my way'). Σημειολογικά, είναι ένα track που έχει ερμηνευθεί από τον Elvis και τον Frank Sinatra μέχρι τους Sex Pistols, όλοι τους επιρροές και εμμονές του group. Αλλά φόρος τιμής στους ήρωές τους αποτελούσε και καθεμία από τις (τουλάχιστον) τέσσερις συνολικά διασκευές τους: το glam rock του Marc Bolan και των T-Rex του ('20th Century Boy'), τη διάνοια του David Bowie, ('Heroes') και της αυτοκαταστροφικότητας του Lou Reed ('Walk On The Wild Side') με το τελευταίο να εφάπτεται απόλυτα στο μουσικό τους στυλ σε μία full-σαξόφωνο εκτέλεση.

Αλλά και ποιος μπόρεσε να αντισταθεί στα δικά τους hits: την ερωτική απογείωση του 'Fly', τον (γατίσιο) σουρεαλισμό του 'Στα Ξαφνικά', το γκάζωμα του 'Βασιληά', την γλύκα του 'Γεια', την υπέροχη εκτέλεση του μεταμορφωμένου 'Monte Carlo' και το (όλοι-το-περιμέναμε-πως-και-πως) 'Ασταμάτητα Νέοι'.

Από την άλλη, στα πιο χαλαρά τους κομμάτια υπήρξε μία κοιλιά υπογραμμισμένη και από το αρκετά ξενέρωτο αθηναϊκό κοινό, γεγονός αναμενόμενο αφού η διάρκεια του σετ ξεπέρασε τις δύο ώρες με δύο encore. Δεν ξεκόλλαγαν από το Fuzz οι εκλεκτοί κυριοι Xaxakes απολαμβάνοντας το θρίαμβό τους, μέχρι που πρόσφεραν για δεύτερη φορά τα 'Monte Carlo' και 'Γεια'.

Ασταμάτητα Νέοι, κύριε Νάστα...
Και στα δικά μας...

Νίκος Ζωητός

To playlist