Coca-Cola Soundwave vol. 3: Η γριά κότα έχει το ζουμί...

8 ευρώ. Ναι, καλά διαβάσατε, 8 ευρώ. Ολογράφως: οκτώ ευρώ. Δηλαδή, όσο κοστίζει ένα mojito σε ένα μέτριο αθηναικό bar. Όσο το εισιτήριο ενός σινεμά. Όσο μία πίτσα ζαμπόν, bacon, μανιτάρια. Όσο τέσσερα σουβλάκια. Το 1/3 του εισιτηρίου των Horrors. Θέλετε και άλλα; Νομίζω, καταλαβαινόμαστε. Είναι αδύνατον να πιστέψω ότι μία τέτοια συναυλία δεν έγινε sold-out από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας των εισιτηρίων σε μία χώρα που όλοι διαμαρτύρονται για τις ακριβές τιμές των συναυλιών (και όχι μόνο). Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Η πληθώρα των καλοκαιρινών συναυλιών δεν αποτελεί σίγουρα μία: η προτεραιότητα θα έπρεπε να είχε δοθεί στο Coca-Cola Soundwave, αφού το value for money είχε εκτοξευτεί πολύ ψηλά. Και πέρα από αυτό: το ίδιο το lineup δεν άφηνε κανένα περιθώριο απουσίας...Aπλά, υπενθυμίζω ότι ήταν η πρώτη εμφάνιση των Bloc Party σε ελληνικό έδαφος...Ας μην κλαιγόμαστε, λοιπόν, για την ακρίβεια όταν η απουσία μας από το συγκεκριμένο gig δίνει ακριβώς τα αντίθετα μηνύματα.
Έτσι, μία αρένα κατά τα 2/3 άδεια υποδέχτηκε τους Le Page, μία από τις πιο hyped ελληνικές μπάντες φέτος. Πιο ζωντανοί απ'ότι τους περιμέναμε, παρά την εικοσάλεπτη διάρκεια του set τους ήταν η ευχάριστη έκπληξη της ημέρας. Διασκεύασαν και το 'I'm A Believer' των Monkees. Και εις ανώτερα...
Σταθερή αξία και οι Flakes, οι οποίοι, όμως, μας αρέσανε πιο πολύ στο Gagarin ως support στους The Pains Of Being Pure At Heart. Ίσως και ο ήχος τους να επηρεάστηκε και από την (γενικότερα) κακή ακουστική του χώρου.
Πάμε, όμως, στο κυρίως πιάτο: με σαραντάλεπτη καθυστέρηση εμφανίστηκαν οι Primal Scream στη σκηνή προκαλόντας (ελαφριά) δυσφορία στο κοινό, η οποία εκφράστηκε και με μία ψυχρότητα στο ξεκίνημα του set τους. Η μπάντα προέρχεται από δύο μετριότατα LP, τα 'Riot City Blues' (2006) και 'Beautiful Future' (2008) (να βάλω και το 'Evil Heat' (2002), να τριτώσει το κακό;), γεγονός που μας ανησυχούσε ιδιαίτερα πριν την έναρξη. Πριν την έναρξη. Γιατί μετά, καταλάβαμε τι σημαίνει μεγάλη μπάντα. Ξεκίνημα-ζέσταμα με τα 'Can't Go Back', 'Miss Lucifer' και 'Country Girl'. Κάπου εκεί το κοινό ξεπάγωσε και άρχισε να συμμετέχει ενεργά στην παράσταση που έδινε ο κ. Gillespie και η παρέα του. Ο κύριος Bobby Gillespie: μία rock persona, που δείχνει να βρίσκεται στο φυσικό του χώρο όταν είναι στη σκηνή. Που ζητάει συγνώμη για το κομμάτι που ξεκίνησε λάθος με την άνεση που εμείς ζητάμε όταν πατήσουμε τον διπλανό μας στον κάλο. Τελικά, αυτό μας έλειψε πιο πολύ στα zeroes: όχι τόσο οι καλοί δίσκοι, όσο τύποι σαν το Bobby με την στόφα του ηγέτη-frontman που ξεσηκώνει το κοινό. Ο ρυθμός ανέβαινε σταδιακά βοηθούμενος και από ένα πολύ καλό playlist που
διέτρεχε σχεδόν όλη τη δισκογραφία τους (μόνο το 'Vanishing Point' μας έλειψε). Πολύ καλές οι live εκτελέσεις τόσο του αδιάφορου (στο δίσκο) 'Suicide Bombs', όσο και η πιο ρυθμική-dance εκδοχή του 'Movin' On Up'. Τι άλλο να πούμε; Αφού μας έπαιξαν και το 'Shoot Speed Kill Light'...

Αντίθετα, δεν τα κατάφεραν πολύ καλά οι Bloc Party, παρά την διάθεση του Kele Okereke ο οποίος μάλλον έχει την κακή συνήθεια να ρωτάει 'Athens, are you OK?' κομμάτι παρά κομμάτι. Παρά το pogo των αρχικών σειρών, οι Bloc Party δεν κατάφεραν να κάνουν τη διαφορά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν κακοί. Μοιρασμένο και αυτό το setlist (ευτυχώς) ανάμεσα στα τρία albums, με έμφαση στο εξαιρετικό 'Silent Alarm' (2005) και ειδικότερα στα 'Positive Tension', 'Banquet', 'So Here We Are', 'This Modern Love' και το 'Helicopter' που έκλεισε το set τους. Παρά τα ουρλιαχτά του διπλανού μου, δεν έπαιξαν το 'Two More Years'.. Αυτά. Θα ήθελα να τους ξαναδώ. One more chance (όπως τιτλοφορείται και το νέο single τους) την αξίζουν. Έστω και αν μας στοιχίσει τρία mojitos...

Νίκος Ζωητός

Playlists (με μικρή επιφύλαξη...)

Primal Scream	Bloc Party
Can't Go Back	One Month Off
Miss Lucifer	Hunting For Witches
Country Girl	Positive Tension
Jailbird	Talons
Beautiful Future	Signs
Deep Hit Of Morning Sun	Waiting For The 7.18
Exterminator	Song For Clay
Suicide Bomb	Banquet
Shoot Speed Kill Light	So Here We Are
Swastika Eyes	One More Chance
Moving On Up	Mercury
Rocks	This Modern Love
Accelerator	The Prayer
	Flux
	Helicopter

The Pains Of Being Pure At Heart live! (Gagarin, 15-06-2009)

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι διαβάζοντας κριτικές συναυλιών, αν και νομίζουμε ότι ψάχνουμε να βρούμε μία ψυχρή και αντικειμενική άποψη για τα πράγματα, ουσιαστικά μας αρέσει να γινόμαστε όμηροι της υποκειμενικότητας του εκάστοτε συντάκτη. 'Οπως και να το κάνουμε, το προσωπικό στοιχείο είναι (και πρέπει να είναι) πάντοτε το ζητούμενο. Που θέλω να καταλήξω; Απλά, δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να σας περιγράψω τα του δευτεριάτικου live των The Pains Of Being Pure At Heart (TPOBPAH) στο Gagarin, γιατί δηλώνω ορκισμένος fan του ομώνυμου ντεμπούτου τους, δίσκος-ορόσημο για τη σύγχρονη indiepop. Με δύο λόγια, η μοναδική περίπτωση να έμενα δυσαρεστημένος από το live ήταν να εμφανιστούν οι Pains στο Gagarin με καουμπόικα καπέλα, μουστάκια και με συνοδεία banjo να ερμηνεύσουν παλιές country επιτυχίες...
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όμως: γύρω στις 22:00 (και για μισή ώρα) εμφανίστηκαν στη σκηνή του Gagarin οι Flakes, μία ενδιαφέρουσα περίπτωση της ελληνικής σκηνής με έναν από τους κορυφαίους δίσκους του 2008 στο ενεργητικό τους, το έξυπνα τιτλοφορημένο 'Lick Your Fingers If You Like It'. O χαρακτηριστικός indie ήχος τους, οδηγούμενος από τα female vocals της Yodashe μας ικανοποίησε απόλυτα, κυρίως με τα αγαπημένα 'Wish', 'The Secret Life Of Errol Brown' αλλά και το λέμε-χύμα-όλες-τις-επιρροές-μας 'K2X' (στο οποίο επαναλαμβάνουν τα ονόματα της Αγίας Τετράδας τους -Interpol, Blur, Arctic, Bloc Party). Αντίθετα, η τουλάχιστον 45' διάρκειας εμφάνιση των Common Sense κούρασε το κοινό, αν και ο downtempo ήχος τους δημιούργησε την τέλεια αντίθεση με αυτό που θα επακολουθούσε...
Η πενταμελής παρέα από τη NY, φρέσκια, κεφάτη και (σχεδόν) ντροπαλή έδειξε να εκπλήσσεται από το πολυάριθμο κοινό που είχε αποστηθίσει στίχους και μελωδίες του LP τους. Και τι περίμενες για ξεκίνημα από τα 20χρονα: ένα non-LP track, 'Doing All the Things That Wouldn't Make Your Parents Proud', αν και μάλλον το αντίθετο πιστεύουμε για την εκτίμηση που τους τρέφουν οι γονείς τους... Ξεσηκωτικοί, με όμορφη κιθαριστική παραμόρφωση και σχεδόν shoegazer σκηνική παρουσία, συνέχισαν με τα ' This Love Is Fucking Right' και το απόλυτο indiepop φετινό track 'Young Adult Friction': ένας ύμνος που μάλλον άργησε καμιά δεκαπενταριά χρόνια και δεν συμπεριλήφθηκε στο 'Sarah 100: There And Back Again Lane' την ιστορική συλλογή της Sarah Records που ανθολογούσε τα καλύτερα από τα πρώτα 100 singles του label. Μέσα στο playlist τους, δύο εξίσου καλά ακυκλοφόρητα tracks, το '103' και το 'Highway...' (δεν θυμόμαστε τον ακριβή τίτλο που μας αποκάλυψε ο κιθαρίστας του group μετά το live), δείγματα πολύ θετικά για την επόμενη δουλειά τους. Για φινάλε, το κομμάτι με το όνομα του group για τίτλο, όπου με νεανικό θράσος δηλώνουν : 'We are so sure, we will never die, no no we will never die, We are too pure, we will never die, no no we will never die'.
Ο ενθουσιασμός τους για το πλήθος αλλά και η ανταπόκριση του κοινού, οδήγησε την μπάντα σε δύο encore: το πρώτο (προφανώς) προσχεδιασμένο με τα 'Hey Paul' και 'Gentle Sons' και το δεύτερο με το 'A Teenager In Love', αν και προσωπικά περιμέναμε το 'Contender'..
Μετά από μία περίπου ώρα, ο Kip με το anorak του, ο Alex με το Ramones μπλουζάκι του, o Kurt και η Peggy, εγκατέλειψαν τη σκηνή τραγουδώντας από μέσα τους 'We Will Never Die, We Will Never Die'...

Νίκος Ζωητός

Full Playlist:
Doing All the Things That Wouldn't Make Your Parents Proud
This Love Is Fucking Right!
Young Adult Friction
Highway... (new track)
Come Saturday
The Tenure Itch
Kurt Cobain's Cardigan
Stay Alive
103 (new track)
Everything With You
The Pains Of Being Pure At Heart

1st encore
Hey Paul
Gentle Sons

2nd encore
A Teenager In Love



Για περισότερα video από το live των Pains, πάτα εδώ