Δέκα χρόνια στο κουρμπέτι και έχουμε και λέμε: 4 Albums, 3 EPs, 13 Singles, 1 Live DVD και 2 solo δουλειές από την εκπληκτική παύλα εκρηκτική Emily Haines και την παρέα της...Προσθέστε ότι είναι και μία νυν Broken Social Scenester όπως και ο κιθαρίστας James Shaw, χωρίς να λείπουν και οι συνεργασίες της με τους Stars(co-founder), KC Accidental της φοβερής και τρομερής Καναδικής Arts & Crafts Records. Όπως και να το κάνουμε η Emily - κόρη του ποιητή Paul Haines - αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο της σύγχρονης Καναδικής indie σκηνής. Το βιογραφικό είναι ατελείωτο οπότε για περισσότερες πληροφορίες ανατρέξτε εδώ. Το 'Fantasies' αποτελεί μάλλον την κορυφαία στιγμή των Metric και το εισιτήριό τους για ευρεία αποδοχή και εκτός Αμερικής. To 'Help I'm Alive' και 'Gimme Sympathy', τα δύο πρώτα singles που κυκλοφόρησαν στις αρχές του χρόνου μας έδωσαν το στίγμα του τι να περιμένουμε. Καλοστημένη κιθαριστική ποπ, χορευτική διάθεση που πλαισιώνουν αρμονικά τις ερμηνευτικές ικανότητες της Emily. Το 'Front Row' μας θυμίζει τους αγαπημένους Lush και το 'Stadium Love' είναι στην ουσία αυτό που θέλουν να καταφέρουν οι Metric ύστερα από τα αμέτρητα gigs που έχουν δώσει (ακόμα αναρωτιέμαι γιατί είμασταν με το ζόρι 150 άτομα στο Gagarin πριν από τρία χρόνια...). Και όπως λένε και στο 'Sick Muse' το οποίο προκρίνεται απευθείας στο Top 5 της χρονιάς, "Everybody just wanna fall in love, everybody just wanna play the lead", φαίνεται ότι το καταφέρνουν και με το παραπάνω...
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το Pluto Music Mag συνεχίζει την εκπομπή ' Trip Me Up! ' (καταλαβαίνετε από που εμπνευστήκαμε τον τίτλο, αν όχι δείτε εδώ...) στην φιλόξενη έδρα του Trip Radio (www.tripradio.gr).
Κάθε Τρίτη από τις 18.00-20.00, νέες κυκλοφορίες, 90's anthems, live reviews και διασκευές μπαίνουν στο mixer και εκπέμπονται στον κυβερνοχώρο προς πάσα κατεύθυνση.
Πάρτε μία ιδέα από το tracklist της πρώτης μας φετινής εκπομπής στις 15/9/2009:
Use Somebody (Kings of Leon Cover) - Bat For Lashes Hit The Heartbrakes - Black Kids Summer - Buffalo Tom I Wanna Kill - Crocodiles Vox Celeste 5 - Deerhunter This Time (Live) - Th' Faith Healers Beyond - Info Cradle - The Joy Formidable Unwind - Julian Plenti Splitting The Atom - Massive Attack Time To Pretend - Mgmt Supermassive - Black Hole Muse Good Lies - Notwist Halo Ηalo - Palov & Mishkin 1901 - Phoenix Eet - Regina Spektor Demon Days - Robert Forster I'm Lost Without You Here - Rocketship Nearly Lost You - Screaming Trees Can't Seem To Make You Mine - Seeds A Thread Cut With A Carving Knife - Stars Prom Zombie - Stellastarr* Tokyo Sky - Stellastarr* Let's Go - Summer Cats Higher Than The Stars - The Pains Of Being Pure At Heart The Airport Line - The Week That Was The Blue Route - Walkmen Ponan ta xeilh moy (Geia!) - Xaxakes Avalon Or Someone Very Similar - Yo La Tengo Nothing To Hide - Yo La Tengo
Ένα τέταρτο του αιώνα καριέρα κλείνουν φέτος οι Yo La Tengo και μόλις κυκλοφόρησαν το δωδέκατο (μετράμε καλά;) LP τους με τίτλο 'Popular Songs'. Popular Songs; Το γνωστό αυτοσαρκαστικό τους χιούμορ...Εκτός εάν θεωρείται εμπορικός ένας δίσκος που τελειώνει με τρία (υπερ)δεκάλεπτα τζαμαρίσματα, τα οποία αθροιζόμενα διαρκούν όσο καιτα πρώτα εννιά tracks του album!
Mε την Georgia να κλέβει την παράσταση στα φωνητικά ('Avalon Or Someone Very Similar', 'By Two's'), το trio από το Hoboken κινείται σε χαμηλούς (κυρίως) τόνους και ποιοτικά μας προσφέρει άλλη μία εντυπωσιακή δουλειά, ελάχιστα κατώτερη από το πολυσυλλεκτικό ' I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass' του 2006. Φλερτάρουν ακόμα μια φορά με το funk ('Periodically Τriple Or Double'), ψυχεδελίζουν έντονα στο πρώτο single 'Here To Fall', διδάσκουν απλή pop στο 'All Your Secrets' και συνθέτουν σε dt το απόλυτο φθινοπωρινό hit ('Nothing To Hide'). Long Live Yo La Tengo!
Τρίτος κατά σειρά δίσκος για τους Νεοϋορκέζους indie rockers που ποτέ δεν έκρυψαν την αγάπη τους για το new wave και το post punk. Η μοναδική φωνητική ικανότητα του τραγουδιστή Shawn Christensen κυριαρχεί και εδώ - είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι το ιδιο άτομο ερμηνεύει όλα τα tracks του δίσκου - παρόλο που αυτό του στοίχισε κάποια προβλήματα υγείας στο λαιμό του. Το 'Civilized' είναι σίγουρα συνολικά πιο γρήγορο και πιο "επιθετικό" από τα προηγούμενά τους lps'Harmonies For The Haunted' (2005) και 'Stellastarr*' (2003), αλλά με εξίσου πιασάρικα ριφάκια και μελωδίες. Το ξεκίνημα γίνεται με το "spacy and catchy" 'Robot' ένα από τα τρία καλύτερα tracks του δίσκου κατά τη γνώμη μας, με μια μπασογραμμή που ξεπήδησε από το 'The Forest' των Cure. Στις κορυφαίες στιγμές του ανήκει και το ‘Tokyo Sky’ αλλά και το 'Prom Zombie' που σχεδόν φτάνει στα χορευτικά επίπεδα του 'My Coco'. Σίγουρα ένας δίσκος καθόλου αδιάφορος όπως και οι προηγούμενοί τους εξάλλου, που όσο τον ακούς τόσο σε κερδίζει...
Με διάχυτο τον κίνδυνο να γίνουμε παπιά από τη βροχή, πήραμε το δρόμο προς την Τεχνόπολη μαζί με πολλούς φρεσκογυρισμένους Αθηναίους. Η άφιξη των MGMT σήμανε (με συναγερμό) το ξεκίνημα της συναυλιακής σεζόν μετά από τον έναν πληθωρικότατο (συναυλιακά) Ιούνιο και μάλιστα, με ένα τώρα-που-συμβαίνει όνομα: oι MGMT, υπεύθυνοι για τους δύο pop ύμνους του 2008 ('Time To Pretend' και 'Kids') και για το LP 'Oracular Spectacular', καλύτερος δίσκος του 2008 κατά το NME (στα όρια του μέτριου κατά τη γνώμη μου). Το ντουέτο από το Brooklyn (που γίνεται ...πεντάδα επί σκηνής) ξεκίνησε την -χλιαρή του- εμφάνιση με το 'The Youth' και ερμήνευσε σχεδόν όλο το 'Oracular Spectacular', πλην των 'Future Reflections' και του αγαπημένου 'Pieces Of What'. Αρκετά στάσιμοι επί σκηνής δεν κατάφεραν να μεταδώσουν την ενεργητικότητα που περιμέναμε από μία νέα (και ηλικιακά) μπάντα. Στα θετικά στοιχεία, πάντως τα δύο (?) νέα κομμάτια από το επερχόμενο μέσα στο 2010 'Congratulations' και η ξεσηκωτική εκτέλεση του 'Kids' με τον κιθαρίστα να σολάρει αλά Eddie Van Halen λίγο πριν το φινάλε... Μία μέτρια εμφάνιση που δεν ξέρω αν θα πρέπει να μας ανησυχήσει για το μέλλον της μπάντας. Ή μήπως όχι; Έτσι και αλλιώς ακόμα kids είναι...
8 ευρώ. Ναι, καλά διαβάσατε, 8 ευρώ. Ολογράφως: οκτώ ευρώ. Δηλαδή, όσο κοστίζει ένα mojito σε ένα μέτριο αθηναικό bar. Όσο το εισιτήριο ενός σινεμά. Όσο μία πίτσα ζαμπόν, bacon, μανιτάρια. Όσο τέσσερα σουβλάκια. Το 1/3 του εισιτηρίου των Horrors. Θέλετε και άλλα; Νομίζω, καταλαβαινόμαστε. Είναι αδύνατον να πιστέψω ότι μία τέτοια συναυλία δεν έγινε sold-out από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας των εισιτηρίων σε μία χώρα που όλοι διαμαρτύρονται για τις ακριβές τιμές των συναυλιών (και όχι μόνο). Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Η πληθώρα των καλοκαιρινών συναυλιών δεν αποτελεί σίγουρα μία: η προτεραιότητα θα έπρεπε να είχε δοθεί στο Coca-Cola Soundwave, αφού το value for money είχε εκτοξευτεί πολύ ψηλά. Και πέρα από αυτό: το ίδιο το lineup δεν άφηνε κανένα περιθώριο απουσίας...Aπλά, υπενθυμίζω ότι ήταν η πρώτη εμφάνιση των Bloc Party σε ελληνικό έδαφος...Ας μην κλαιγόμαστε, λοιπόν, για την ακρίβεια όταν η απουσία μας από το συγκεκριμένο gig δίνει ακριβώς τα αντίθετα μηνύματα. Έτσι, μία αρένα κατά τα 2/3 άδεια υποδέχτηκε τους Le Page, μία από τις πιο hyped ελληνικές μπάντες φέτος. Πιο ζωντανοί απ'ότι τους περιμέναμε, παρά την εικοσάλεπτη διάρκεια του set τους ήταν η ευχάριστη έκπληξη της ημέρας. Διασκεύασαν και το 'I'm A Believer' των Monkees. Και εις ανώτερα... Σταθερή αξία και οι Flakes, οι οποίοι, όμως, μας αρέσανε πιο πολύ στο Gagarin ως support στους The Pains Of Being Pure At Heart. Ίσως και ο ήχος τους να επηρεάστηκε και από την (γενικότερα) κακή ακουστική του χώρου. Πάμε, όμως, στο κυρίως πιάτο: με σαραντάλεπτη καθυστέρηση εμφανίστηκαν οι Primal Scream στη σκηνή προκαλόντας (ελαφριά) δυσφορία στο κοινό, η οποία εκφράστηκε και με μία ψυχρότητα στο ξεκίνημα του set τους. Η μπάντα προέρχεται από δύο μετριότατα LP, τα 'Riot City Blues' (2006) και 'Beautiful Future' (2008) (να βάλω και το 'Evil Heat' (2002), να τριτώσει το κακό;), γεγονός που μας ανησυχούσε ιδιαίτερα πριν την έναρξη. Πριν την έναρξη. Γιατί μετά, καταλάβαμε τι σημαίνει μεγάλη μπάντα. Ξεκίνημα-ζέσταμα με τα 'Can't Go Back', 'Miss Lucifer' και 'Country Girl'. Κάπου εκεί το κοινό ξεπάγωσε και άρχισε να συμμετέχει ενεργά στην παράσταση που έδινε ο κ. Gillespie και η παρέα του. Ο κύριος Bobby Gillespie: μία rock persona, που δείχνει να βρίσκεται στο φυσικό του χώρο όταν είναι στη σκηνή. Που ζητάει συγνώμη για το κομμάτι που ξεκίνησε λάθος με την άνεση που εμείς ζητάμε όταν πατήσουμε τον διπλανό μας στον κάλο. Τελικά, αυτό μας έλειψε πιο πολύ στα zeroes: όχι τόσο οι καλοί δίσκοι, όσο τύποι σαν το Bobby με την στόφα του ηγέτη-frontman που ξεσηκώνει το κοινό. Ο ρυθμός ανέβαινε σταδιακά βοηθούμενος και από ένα πολύ καλό playlist που διέτρεχε σχεδόν όλη τη δισκογραφία τους (μόνο το 'Vanishing Point' μας έλειψε). Πολύ καλές οι live εκτελέσεις τόσο του αδιάφορου (στο δίσκο) 'Suicide Bombs', όσο και η πιο ρυθμική-dance εκδοχή του 'Movin' On Up'. Τι άλλο να πούμε; Αφού μας έπαιξαν και το 'Shoot Speed Kill Light'...
Αντίθετα, δεν τα κατάφεραν πολύ καλά οι Bloc Party, παρά την διάθεση του Kele Okereke ο οποίος μάλλον έχει την κακή συνήθεια να ρωτάει 'Athens, are you OK?' κομμάτι παρά κομμάτι. Παρά το pogo των αρχικών σειρών, οι Bloc Party δεν κατάφεραν να κάνουν τη διαφορά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν κακοί. Μοιρασμένο και αυτό το setlist (ευτυχώς) ανάμεσα στα τρία albums, με έμφαση στο εξαιρετικό 'Silent Alarm' (2005) και ειδικότερα στα 'Positive Tension', 'Banquet', 'So Here We Are', 'This Modern Love' και το 'Helicopter' που έκλεισε το set τους. Παρά τα ουρλιαχτά του διπλανού μου, δεν έπαιξαν το 'Two More Years'.. Αυτά. Θα ήθελα να τους ξαναδώ. One more chance (όπως τιτλοφορείται και το νέο single τους) την αξίζουν. Έστω και αν μας στοιχίσει τρία mojitos...