The Pains Of Being Pure At Heart live! (Gagarin, 15-06-2009)

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι διαβάζοντας κριτικές συναυλιών, αν και νομίζουμε ότι ψάχνουμε να βρούμε μία ψυχρή και αντικειμενική άποψη για τα πράγματα, ουσιαστικά μας αρέσει να γινόμαστε όμηροι της υποκειμενικότητας του εκάστοτε συντάκτη. 'Οπως και να το κάνουμε, το προσωπικό στοιχείο είναι (και πρέπει να είναι) πάντοτε το ζητούμενο. Που θέλω να καταλήξω; Απλά, δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να σας περιγράψω τα του δευτεριάτικου live των The Pains Of Being Pure At Heart (TPOBPAH) στο Gagarin, γιατί δηλώνω ορκισμένος fan του ομώνυμου ντεμπούτου τους, δίσκος-ορόσημο για τη σύγχρονη indiepop. Με δύο λόγια, η μοναδική περίπτωση να έμενα δυσαρεστημένος από το live ήταν να εμφανιστούν οι Pains στο Gagarin με καουμπόικα καπέλα, μουστάκια και με συνοδεία banjo να ερμηνεύσουν παλιές country επιτυχίες...
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όμως: γύρω στις 22:00 (και για μισή ώρα) εμφανίστηκαν στη σκηνή του Gagarin οι Flakes, μία ενδιαφέρουσα περίπτωση της ελληνικής σκηνής με έναν από τους κορυφαίους δίσκους του 2008 στο ενεργητικό τους, το έξυπνα τιτλοφορημένο 'Lick Your Fingers If You Like It'. O χαρακτηριστικός indie ήχος τους, οδηγούμενος από τα female vocals της Yodashe μας ικανοποίησε απόλυτα, κυρίως με τα αγαπημένα 'Wish', 'The Secret Life Of Errol Brown' αλλά και το λέμε-χύμα-όλες-τις-επιρροές-μας 'K2X' (στο οποίο επαναλαμβάνουν τα ονόματα της Αγίας Τετράδας τους -Interpol, Blur, Arctic, Bloc Party). Αντίθετα, η τουλάχιστον 45' διάρκειας εμφάνιση των Common Sense κούρασε το κοινό, αν και ο downtempo ήχος τους δημιούργησε την τέλεια αντίθεση με αυτό που θα επακολουθούσε...
Η πενταμελής παρέα από τη NY, φρέσκια, κεφάτη και (σχεδόν) ντροπαλή έδειξε να εκπλήσσεται από το πολυάριθμο κοινό που είχε αποστηθίσει στίχους και μελωδίες του LP τους. Και τι περίμενες για ξεκίνημα από τα 20χρονα: ένα non-LP track, 'Doing All the Things That Wouldn't Make Your Parents Proud', αν και μάλλον το αντίθετο πιστεύουμε για την εκτίμηση που τους τρέφουν οι γονείς τους... Ξεσηκωτικοί, με όμορφη κιθαριστική παραμόρφωση και σχεδόν shoegazer σκηνική παρουσία, συνέχισαν με τα ' This Love Is Fucking Right' και το απόλυτο indiepop φετινό track 'Young Adult Friction': ένας ύμνος που μάλλον άργησε καμιά δεκαπενταριά χρόνια και δεν συμπεριλήφθηκε στο 'Sarah 100: There And Back Again Lane' την ιστορική συλλογή της Sarah Records που ανθολογούσε τα καλύτερα από τα πρώτα 100 singles του label. Μέσα στο playlist τους, δύο εξίσου καλά ακυκλοφόρητα tracks, το '103' και το 'Highway...' (δεν θυμόμαστε τον ακριβή τίτλο που μας αποκάλυψε ο κιθαρίστας του group μετά το live), δείγματα πολύ θετικά για την επόμενη δουλειά τους. Για φινάλε, το κομμάτι με το όνομα του group για τίτλο, όπου με νεανικό θράσος δηλώνουν : 'We are so sure, we will never die, no no we will never die, We are too pure, we will never die, no no we will never die'.
Ο ενθουσιασμός τους για το πλήθος αλλά και η ανταπόκριση του κοινού, οδήγησε την μπάντα σε δύο encore: το πρώτο (προφανώς) προσχεδιασμένο με τα 'Hey Paul' και 'Gentle Sons' και το δεύτερο με το 'A Teenager In Love', αν και προσωπικά περιμέναμε το 'Contender'..
Μετά από μία περίπου ώρα, ο Kip με το anorak του, ο Alex με το Ramones μπλουζάκι του, o Kurt και η Peggy, εγκατέλειψαν τη σκηνή τραγουδώντας από μέσα τους 'We Will Never Die, We Will Never Die'...

Νίκος Ζωητός

Full Playlist:
Doing All the Things That Wouldn't Make Your Parents Proud
This Love Is Fucking Right!
Young Adult Friction
Highway... (new track)
Come Saturday
The Tenure Itch
Kurt Cobain's Cardigan
Stay Alive
103 (new track)
Everything With You
The Pains Of Being Pure At Heart

1st encore
Hey Paul
Gentle Sons

2nd encore
A Teenager In Love



Για περισότερα video από το live των Pains, πάτα εδώ

Synch Festival, Day 1 review

Το πρώτο μάθημα που πήραμε από το φετινό Synch δεν έχει να κάνει με οτιδήποτε μουσικό: απλά, δεν πρέπει να κανονίζεις ποδόσφαιρο 5*5 την προηγούμενη μέρα γιατί ένα (ελαφρό) διάστρεμμα μπορεί να περιορίσει τόσο τις μετακινήσεις σου από σκηνή σε σκηνή, όσο και τη γενικότερη διάθεσή σου. Άσε που αν το μαρκάρισμα ήταν λίγο πιο σκληρό, θα χάναμε και τους Pains Of Being Pure At Heart την Δευτέρα στο Gagarin! Γι'αυτό λοιπόν, δείξτε κατανόηση στο (λαβωμένο) συντάκτη του PlutoMusicMag που κουτσαίνοντας σύρθηκε μέχρι την Τεχνόπολη...
Η προσέλευση του κόσμου την πρώτη μέρα του Synch ήταν μικρότερη από την αντίστοιχη περσινή, γεγονός αρκετά προβλέψιμο αν γίνει η σύγκριση του φετινού και του περσινού line-up: πέρσι, η πολυναμενόμενη εμφάνιση των Holy Fuck, η παρουσία των εκλεκτών Yo La Tengo, αλλά και το εμπορικό εκτόπισμα των Happy Mondays (με δεδομένη την nostalgia τάση του ελληνικού κοινού, βλέπε James) γέρνουν την πλάστιγγα καθαρά προς το 2008. Πάντως, δεν υπήρχαν κενά στην 'αρένα' και η εικόνα και των δύο σκηνών ήταν ικανοποιητική από πλευράς κόσμου.
Το ξεκίνημα έγινε γύρω στις 20.30 με τη γερμανική κολλεκτίβα των Jazzanova που προσπάθησαν να κάνουν τον κόσμο να χορέψει μάλλον ανεπιτυχώς, αφού και η τελευταία τους δουλειά 'Of All The Things' του 2008 ήταν αδιάφορη και βαρετή.

Κατά τις 21.00, το indie κοινό ξεκίνησε να μαζεύεται στη μικρή σκηνή, αφού οι φήμες για την live παρουσία της Ebony Thomas (που ηχογραφεί ή μάλλον θα ηχογραφήσει την πρώτη της δουλειά σαν Ebony Bones) ήταν οι καλύτερες. Και δεν μας απογοήτευσε! Με το ιδιόρρυθμο -αλά M.I.A.- ντύσιμο (και τα ινδιάνικα φτερά που φορούσε μέλος της μπάντας) και παίξιμο (δεν είναι και ότι πιο συνηθισμένο να χρησιμοποιείται ένα μπουκάλι Jagermeister ως κρουστό!) ξεσήκωσαν το κοινό και έβαλαν την υποθήκη για μία solo χειμερινή εμφάνιση.

Το κενό που μεσολαβούσε μέχρι την εμφάνιση των Fujiya & Miyagi ήταν λογικό να οδηγήσει σχεδόν όλους στη μεγάλη σκηνή, όπου η Florence & The Machine, ένα από τα μεγάλα NME hypes, ξεκίναγε το set της, με το μαύρο μακρύ φόρεμα να δεσπόζει (και να εντυπωσιάζει το αντρικό κοινό). Φωνητικά, μας θύμισε πολύ την Bat For Lashes και -με μισή καρδιά- φύγαμε μετά το hit της 'Dog Days Are Over' για να προλάβουμε όλο το set των Fujiya & Miyagi στη μικρή σκηνή. Παρά το γεγονός ότι και τα δύο albums τους μας έχουν αφήσει μάλλον αδιάφορους, η μπάντα έχει κάτι πολύ ελκυστικό και τα singles τους, από την πρώτη ακρόαση κιόλας, στροβιλίζουν στον εγκέφαλό σου για καιρό. Είναι έξυπνα παιδιά οι Fujiya! Έχουν καταφέρει να κάνουν μία zeroes αναβίωση του kraut rock (Can, Neu, Kraftwerk κτλ.) χωρίς να ακούγονται, όμως αναχρονιστές, αφού εμπλουτίζουν τον ήχο τους με σύγχρονα electro Hot Chip-ικά στοιχεία, αλλά και με τα όμορφα χαμηλότονα pop φωνητικά του David Best. Ήταν μία καλοστημένη εμφάνιση στην οποία ξεχωριστή θέση είχαν τα projections πίσω από τη μπάντα που σχημάτιζαν διάφορα σχέδια (από Pac-Man έως φιγούρες τενιστριών!) με τη βοήθεια πολλών ζαριών-pixels (ότι καταλάβατε, καταλάβατε!) και επέτειναν τη -περιρέουσα 80's ατμόσφαιρα του live. Ήταν αδύνατο να μην ξεσηκωθούμε με το τραγούδι-ορόσημο για την μπάντα 'Ankle Injuries', αλλά και το εξαιρετικό single του 'Lightbulbs', 'Knickerbocker'. Και μάλλον όλοι το ίδιο με εμάς περίμεναν. Αξιοσημείωτο και το kraut-rockίζον τζαμάρισμα στο φινάλε, όπου εμβόλιμα ξανακούστηκε μέρος του 'Ankle Injuries' (πρέπει να λατρεύουν να προφέρουν το όνομά τους μάλλον!).


Το πλήθος μαζεύτηκε από κάθε γωνιά της Τεχνόπολης για την πολυαναμενόμενη των headliners Tortoise, συγκρότημα που δύσκολα χαρακτηρίζεται μουσικά και έχει μία γκάμα οπαδών από όλα σχεδόν τα είδη της σύγχρονης μουσικής. Για μένα, οι Tortoise είναι αρκετά υπερτιμημένοι και ανήκουν στις 'μπάντες των κριτικών', χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι λίγοι και χωρίς να παραγνωρίζουμε ορισμένες αριστουργηματικές στιγμές που μας έχουν προσφέρει τα προηγούμενα χρόνια. ('Gamera', 'TNT', 'Jetty' και αρκετά άλλα). Τι να κάνω όμως που τα 'It's all around you' (2004) και το φετινό 'Beacons Of Ancerstorship' ήταν απόλυτα βαρετά; Και όποιος ισχυρίζεται ότι κάποιο από αυτά τα δύο LP, έπαιξε στο στερεοφωνικό του πάνω από 2-3 φορές σίγουρα ψεύδεται. Η ύπαρξη τοτέμ δεν βοήθησε ποτέ και τίποτα, πόσο μάλλον τη σύγχρονη ηλεκτρική μουσική. Πάντως, το κοινό δεν έδειξε όση ώρα ήμουν εκεί να ενθουσιάζεται, αν εξαιρέσεις το (όντως) ενδιαφέρον εγχείρημα των δύο drummers. Και ένα τελευταίο: δεν γίνεται να τρελαίνεται κάποιος για τους Totroise και να μην ακούει σύγχρονη jazz....

Με αυτές τις σκέψεις αποχωρήσαμε πρόωρα για να προλάβουμε την εμφάνιση των Friendly Fires, ο δίσκος των οποίων μας άφησε πολύ καλές εντυπώσεις πέρυσι, αν και για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν το περιμέναμε. Πολύ ζωντανή η μπάντα στη σκηνή ξεσήκωσε το κοινό παρά την μεγάλη ομοιότητα των φωνητικών τους με τους Bloc Party. Ξεχωρίσαμε τους συνήθεις υπόπτους 'Jump In The Pool' και' Skeleton Boy', την προσωπική μου αδυναμία 'Strobe', αλλά και το 'On Board' που ήταν η πιο δυνατή στιγμή του live. Και μια που το θυμήθηκα: στο φινάλε ο κιθαρίστας έφερε βόλτα ανάμεσα στο κοινό ή πρέπει να κόψω την υπερκατανάλωση αλκοόλ...

Με ένα σύντομο πέρασμα από τους Evripidis και τις Τραγωδίες του στο κατάμεστο αμφιθέατρο (που έδειχναν να ενθουσιάζουν τους παρευρισκόμενους) αποχωρήσαμε κουτσαίνοντας...

Νίκος Ζωητός

Horrors live in Athens (10-06-2009)

Ο πιο γεμάτος συναυλιακά Ιούνιος των τελευταίων ετών ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο χθές, με τη συναυλία των Βρετανών Horrors στο Gagarin. Η αγαπημένη του NME μπάντα ήρθε στην Ελλάδα στην κορυφή της καριέρας της, δηλαδή μετά τη φετινή κυκλοφορία του εξαιρετικού 'Primary Colours", δίσκος που σηματοδότησε μία μεγάλη αλλαγή στον ήχο τους και -επιτρέψτε μου- στο μέγεθος του συγκροτήματος. Αναμφισβήτητα, το 'Primary Colours' παίρνει άνετα μία θέση στο φετινό top-5 με τα best albums της χρονιάς και διεκδικεί με αξιώσεις την υψηλότερη.Αν το ντεμπούτο τους "Strange House" του 2007 μας σύστησε άλλη μία garage-punk θορυβοποιό νεανική μπάντα, η φετινή δουλειά τους (σαν να πέρασαν πολλά χρόνια και ακόμα περισσότερα νέα ακούσματα-επιρροές) είναι ένα ώριμο αριστούργημα που σίγουρα συγκινεί όσους αγάπησαν τους Jesus & Mary Chain, τους Spiritualized, τους My Bloody Valentine, τους σκοτεινούς Sound και Joy Division αλλά και το kraut rock των '70's.
Η σύντομη και περιεκτική (60', με ένα encore) εμφάνισή τους, ήταν βασισμένη μουσικά στο τελευταίο τους δίσκο και οπτικά στην υπερκινητικότητα του frontman Faris Badwan, ο οποίος με εξέπληξε όταν προς το τέλος του set τους έβαλε το πέτσινο μπουφάν του (!) διατρέχοντας σοβαρό κίνδυνο θερμοπληξίας. To main set του group ήταν σχεδόν όλο το 'Primary Colours' (πλην του ομώνυμου και της πιο αδύναμης στιγμής του, 'I Only Think Of You'), ενώ στο
encore μας θύμισαν για λίγο (ευτυχώς!) το παλιό τους garage πρόσωπο.
Και λίγα λόγια για τα support: οι Exposed By Observers είναι δυναμικοί και ξεσηκωτικοί (είναι και θέμα ηλικίας!), αλλά δεν νομίζω ότι αυτό που λείπει από την εγχώρια σκηνή είναι η ελληνική έκδοση των Rage Against The Machine, μπάντα που προφανώς αντιγράφουν. Από την άλλη μεριά, οι Phoenix Catscratch, κατάφεραν σε μισή ώρα να μας εκνευρίσουν τόσο με το άτοπο electro-punk τους, όσο και με το ύφος της τραγουδίστριας που δεν είπε το παραμικρό ανάμεσα στα κομμάτια προτιμώντας να κοιτάει το ταβάνι του Gagarin με γουρλωμένα μάτια (προφανώς αναλογιζόμενη την λαμπρή πορεία που έρχεται για το συγκρότημα!). Κάποιοι, προφανώς έχουν μπλέξει το styling με τη μουσική ή νομίζουν ότι η μουσική είναι συμπληρωματική του στυλ. Και όσοι κράζουν το NME, ας αναλογιστούν μήπως ο (όποιος) ελληνικός μουσικός τύπος έχει πέσει σε πολύ χειρότερα παραπτώματα hype, ένα από τα οποία σίγουρα είναι και οι Phoenix Catscratch!
Ορίστε και η playlist της βραδιάς (thanx, Θάλεια!)

Νίκος Ζωητός

PRIMAVERA SOUND FESTIVAL 2009

Ολοκληρώθηκε και το φετινό Primavera Sound Festival στη Βαρκελώνη, μέσα σε μια εορταστική ατμόσφαιρα λόγω της Barca, που τα κατάφερε στη Ρώμη, με πάρα πολύ κόσμο και πολλές καλές εμφανίσεις. Παραθέτουμε τα top-5 acts όπως τα επιλέξαμε ανά ημέρα:
Thursday 28/5

YO LA TENGO (*****): Καταιγιστικό το τρίο από το New Jersey, ξεκίνημα με δεκάλεπτο τζαμάρισμα, πριν περάσουν στο "Autumn Sweater" και τις υπόλοιπες επιτυχίες τους, με νέο τραγούδι στις αποσκευές τους από τον επερχόμενο δίσκο τους τον Σεπτέμβρη και μία φοβερή εκτέλεση του "Blue Line Swinger" διάρκειας δεκαπέντε λεπτών για το κλείσιμο.
THE VASELINES (****): Είκοσι χρόνια μετά τη διάλυσή τους η μπάντα από τη Γλασκώβη επανήλθε για το δεύτερο live της outdoors, όπως είπε για να μας αποδείξουν ότι ήταν και αυτοί στους πρωτομάστορες της indie pop σκηνής με κομμάτια όπως το "Molly's Lips" και το "Son Of A Gun".
SPECTRUM (****): Είχε πολύ δόση space rock το φεστιβάλ και ο Peter Kember μας το έδωσε για καλά να το καταλάβουμε.
THE HORRORS (***): Η μπάντα ήθελε άλλα ο ήχος στη σκηνή που παίζανε δεν τους το επέτρεπε....πάραυτα το "Who Can Say" και το Sea Within A Sea" με τα οποία κλείσανε μας κάνουν να το σκεφτόμαστε σοβαρά να τους δούμε και στην Αθήνα.
MY BLOODY VALENTINE (***): Οι ωτοασπίδες που μας δώσανε δεν επαρκούσαν για να αποφύγουμε την ολική κώφωση από τις fuzz κιθάρες του Kevin Shields και της παρέας του... Πάντως το φινάλε του "Soon" μας αποζημίωσε για τα καλά.

Friday 29/5

THE PAINS OF BEING PURE AT HEART (*****): Μισή ώρα παίξανε αλλά ήταν όλα τα λεφτά. Άρτιος ήχος, full set χωρίς διακοπές και είναι σίγουρο πως θα τους ξαναδούμε με το καλό στο Gagarin...Για κάποιο λόγο μας θύμισαν και αρκετά τους Ash τότε που ήταν στα φόρτε τους με το "1977".
JARVIS COCKER (****): O άνθρωπος είναι γεννημένος performer, αν μας έπαιζε και κάποιο τραγούδι τους, θα ήταν σαν να βρισκόμασταν σε συναυλία των Pulp, σαν να μην πέρασε καθόλου ο καιρός από τότε, όποιοι είστε διστακτικοί σχετικά με την επικείμενη εμφάνισή του στην Αθήνα, καλύτερα να αναθεωρήσετε. Το "Further Complications" είναι τελικά συμπαθέστατο.
BAT FOR LASHES (****): H Natasha Khan εκτός από πολύ γοητευτική έχει και φωνάρα! Μας θύμιζε αρκετά Heather Nova αλλά και Bjork και οι εκτελέσεις των κομματιών δεν σε άφηναν να φύγεις από τη σκηνή με αποτέλεσμα να χάσουμε τη μισή και βάλε συναυλία των Vivian (sorry) Girls...
THROWING MUSES (****): H Kristin Hersh έδωσε τα ρέστα της πάνω στη σκηνή, αν και ελπίζαμε να δούμε και την Tanya Donelly...To "Bright Yellow Gun" ξεχώρισε.
DAN DEACON (***): O Dan προσπαθούσε αλλά το κοινό δεν καταλάβαινε ή την είχε ακούσει... "Βρε παιδιά κάντε δέκα βήματα πίσω να καταίβουμε να παίξουμε μαζί σας..." αλλά το χαβά τους αυτοί. Πάντως ό,τι προλάβαμε κι ακούσαμε ήταν super. Το "Build Voice" ύμνος.
BLOC PARTY (***): Πως να το κάνουμε, τους ταιριάζει καλύτερα το Silent Alarm, τι θέλουν και μπλέκουν τώρα με μπιμπλίκια...πάντως το "This Modern Love" και το "Like Eating Glass" μας κάνει να τους περιμένουμε και στην Αθήνα.

Saturday 30/5

DEERHUNTER (*****): Μάλλον η καλύτερη εμφάνιση του φεστιβάλ. Ο ιδιοφυής Bradford Cox τα κατάφερε για άλλη μια χρονιά να παραληρήσει το κοινό. Δεν ξέρω άλλα κάτι μου λέει ότι αυτή η μπάντα παίζει να γίνουν και οι νέοι Radiohead. Το μόνο κακό ότι δεν μας έπαιξαν το αγαπημένο Strange Lights, αλλά τίποτα δεν είναι τέλειο.
SONIC YOUTH (****): Όταν η Kim Gordon πιάνει το μικρόφωνο γίνεται να μην σου σηκωθεί η τρίχα; Τα λόγια είναι περιττά στις συναυλίες των Sonic Youth...ασφαλώς και δεν περιμένεις να ακούσεις χιτάκια τους πλην εξαιρέσεων (πχ "Bull in the heather") αλλά ένα ηχητικό όργιο που θα σε παρασύρει, θες δεν θες. Φαίνεται φοβερός και ο τελευταίος δίσκος τους.
ONEIDA (***): H μπάντα που μας πήρε τα αφτιά με το κολλητικό ριφ του διάρκειας περίπου είκοσι λεπτών τζαμαρίσματος, αλλά και με πιο post rock χροιά αυτή τη φορά.
TH' FAITH HEALERS (****): Άλλη μία αποκάλυψη του φεστιβάλ. Το noisy rock των Βρετανών αγαπημένων του John Peel αλλά και του Cobain μας εξέπληξε ευχάριστα. Τραγούδια σαν το "Reptile Smile" δεν γράφονται κάθε μέρα. Όλα τα λεφτά το κιθαριστικό κρεσέντο στο τέλος που μας αποτελείωσε...
Αυτά εν ολίγοις από το φετινό Primavera. Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ.

Delphic - 'Counterpoint'

Από το Manchester, debut single, θα μπορούσε να ήταν και Orbital (μία εναλλακτική εκδοχή του 'Belfast'...) Αν μη τι άλλο πολύ καλοκαιρινό και ανεβαστικό. Καλούς χορούς!
[MySpace]

Camera Obscura - 'My Maudlin Career'

Σταθερή αξία αποδεικνύονται οι Σκωτσέζοι Camera Obscura στην τέταρτη δισκογραφική τους δουλειά που μόλις κυκλοφόρησε. Το "My Maudlin Career", ηχογραφημένο στην 4AD, ακολουθεί τα μονοπάτια του προηγούμενού τους LP "Let's Get Out Of This Country", τόσο σε ήχο όσο και σε ποιότητα. Γλυκιά pop, με κλεφτές ματιές στα 60's και στην Motown βασισμένη στη φωνή της Tracyanne Campbell, τραγουδίστριας του group. Η εξαμελής μπάντα (χωρίς να βγάζει τον αριστουργηματικό δίσκο) δικαιώνει (μετά θάνατο) τον John Peel που το 2001 τους είχε ανακηρύξει σαν την "πιο υποσχόμενη νέα μπάντα" με κομμάτια όπως το πρώτο single "French Navy" αλλά και τα "The Sweetest Thing", "Swans" και "Honey In The Sun".

The Big Pink - 'Velvet'

Ντουέτο από Λονδίνο που ανοίγει αυτή την περίοδο τις συναυλίες των TV On The Radio, γράφει στη 4AD και μας θυμίζει πολύ τη Manchester σκηνή των 90's. Take a look...