The Horrors - 'Who Can Say'

Tώρα που συμβαίνει (και δεν συμβαίνει κάτι και με τους Strokes προς το παρόν...) το δεύτερο single τους από το δεύτερο album τους Primary Colours. Not bad...
[MySpace]

Sonic Youth - 'Sacred Trickster'

Το πρώτο single από τον επερχόμενο δίσκο τους 'The Eternal", που κυκλοφορεί από τη Matador στις 9 Ιουνίου είναι γεγονός. Ήχος που μας παραπέμπει σε δουλειές τους από τις αρχές των 90's και πιο παλιά με την Kim Gordon στα φωνητικά και με αρκετή δόση ενέργειας έτσι όπως τους αγαπήσαμε....αναμένουμε λοιπόν.

Sonic Youth - Sacred Trickster

Glasgow vs Edinburgh (In any case, Scotland all the way....)

Ξεκινάμε με τους νέους δυναμίτες από Γλασκώβη που ακούνε στο όνομα Dananananakroyd (tribute στον ηθοποιό dan aykroyd) και το Pink Sabbath, για να γυρίσουμε στα 2001 και στο Εδιμβούργο όταν οι Ballboy κυκλοφορούσαν το 'I Hate Scotland' ένα κομμάτι που γράφτηκε για να μείνει (αν και δεν συμμεριζόμαστε τον τίτλο...) δεν είναι τυχαίο που τους κυνήγαγε άρων άρων ο John Peel να τους βάλει σε στούντιο....Καλή ακρόαση.

The Pains Of Being Pure At Heart

Η μόνιμη επωδός αρκετών μουσικοκριτικών (και φίλων...) για ορισμένα καινούργια groups είναι ότι ο συγκεκριμένος ήχος έχει ακουστεί πολλάκις στο παρελθόν, μας θυμίζει καθαρά τους τάδε, δεν θα φτάσουν ποτέ στο επίπεδο των δείνα μπλα, μπλα, μπλα...
Κατ'αρχήν πρέπει να δεχτούμε ότι στη μουσική δεν υπάρχει παρθενογένεση (όπως λέει και ο Γιάννης Πετρίδης), αφού όλοι οι μουσικοί έχουν σίγουρα αγαπημένες μπάντες και μουσικές από το παρελθόν. Κατά συνέπεια, πλην ελάχιστων μουσικών ιδιοφυϊών, κάθε νέος δίσκος κάτι από το παρελθόν θα μας θυμίζει άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο. Πέρα από το αναμφισβήτητα ενδιαφέρον παιχνίδι των επιρροών, το ζητούμενο πρέπει πάντα να είναι η μουσική-αισθητική αξία κάθε δίσκου και μόνο αυτή.
Κάτω από αυτό το πρίσμα, πιστεύω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα καθαρό indiepop αριστούργημα. Οι The Pains Of Being Pure At Heart (να τους πούμε TPOBPAH για συντομία;) μας έρχονται από τη Νέα Υόρκη και ηχογραφούν στην συνεχώς ανερχόμενη Slumberland Records (που φιλοξενεί και τους Crystal Stilts), αν και θα ακουγόταν λογικότερο να είχαν γεννηθεί είκοσι χρονάκια νωρίτερα στη Γλασκώβη και να ηχογραφούν στη θρυλική Sarah Records.Ο ήχος τους είναι μία επιτομή των όσων αγαπήσαμε τα τελευταία είκοσι (και βάλε...) χρόνια: το κιθαριστικό fuzz των My Bloody Valentine και των Jesus and Mary Chain, τα boy-girl vocals των Pastels και των Vaselines, τις κιθαριστικές μελωδίες των Heavenly, Field Mice, Orchids και όλης της παλιοπαρέας της Sarah και τα refrain των Teenage Fanclub, των Belle & Sebastian και των Rocketship. Όλα τα παραπάνω φιλτραρισμένα ιδανικά ώστε να παράγεται ένας φρέσκος 00's ήχος που αν και δανείζεται πολλά από το παρελθόν έχει να δανείσει και αυτός με τη σειρά του στο μέλλον.
Δύσκολα θα ξεχώριζα κάποια κομμάτια, αλλά ακούστε το εναρκτήριο λάκτισμα του 'Contender', κομμάτι που σε κάνει να χαμογελάς και σε εισάγει μονομιάς στον ευτυχισμένο κόσμο των TPOBPAH, το κορυφαίο του δίσκου 'Young Adult Friction' που σε 4.06' σε παγιδεύει στα διπλά του φωνητικά και στο εξαιρετικό του μονόλεπτο φινάλε, αλλά και το 'The Tenure Itch' που μοιάζει να ξεπήδησε από το ράφι με τα βινύλια των Go-Betweens...
Όσο μας εντυπωσίασε το "Merriweather Post Pavillion" των Animal Collective με τον σοφιστικέ και απαιτητικό ήχο του, άλλο τόσο μας ενθουσίασε και η μελωδική αθωότητα των TPOBPAH. Ένας δίσκος για να (τον) ερωτευτείτε...
Με απόλυτο σεβασμό και δέος προς την ιστορία της indiepop, εξακολουθώ να ψάχνω έναν δίσκο της Sarah Records που να στέκεται με αξιώσεις δίπλα του...Εσείς;

http://www.myspace.com/thepainsofbeingpureatheart

The Kissaway Trail - '61'

Ας γυρίσουμε στα 2007 για να παρουσιάσουμε ένα πολύ όμορφο τραγουδάκι που μας χάρισαν οι Δανοί Kissaway Trail μιας και σε λίγο θα βγάλουν και δεύτερο δίσκο μετά το ομώνυμό τους ντεμπούτο. Οι όποιες ηχητικές ομοιότητες, στο συγκεκριμένο track, με τους Arcade Fire (btw μέσα στο 2009 και αυτοί με νέα δουλειά) μόνο σε καλό τους βγαίνει...

The Manhattan Love Suicides - 'Clusterfuck'

"For anyone who loves fuzzed up guitar assaults, feedback, hit and run gigs, female vocals, melodic pop, ear splitting minimalist noise and hates a hell of a lot of other things... "

Κάπως έτσι αυτοχαρακτηρίζεται αυτή η τετραμελής μπάντα από το Leeds και πως να περάσει απαρατήρητη, όταν ο δεύτερος τους δίσκος που βγήκε πρόσφατα με τίτλο 'Burnt Out Landscapes' είναι σκέτος δυναμίτης και κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελεί το αποτέλεσμα συνεργασίας των αδερφών Reid και του Lou Reed...
[My Space]

Our Aim Is To Satisfy Red Snapper !

Ένα αιώνιο στοίχημα πριν πας σε ένα live είναι το πόσος κόσμος θα βρίσκεται στο gig. Μερικές φορές η απόδοση του στοιχήματος είναι μικρή (βλέπε Tindersticks, Puressence, Nick Cave και λοιπά ελληνικά love stories) και η πρόβλεψη σίγουρη. Άλλες φορές, τρέχεις αγχωμένος να προλάβεις την "καλή θέση" (η οποία ανάλογα με τα γούστα μπορεί να είναι είτε κολλημένος στο μπροστινό κάγκελο της σκηνής λίγο πριν την ασφυξία, είτε καρφωμένος στο μπαρ παραγγέλνοντας το νιοστό ποτό) και τελικά βρίσκεσαι σε ένα soiree μεταξύ άλλων δεκαπέντε ατόμων που κοιτάζεστε καχύποπτα μεταξύ σας.
Στην περίπτωση των Red Snapper, έπεσα (για άλλη μια φορά) έξω: ποτέ δεν περίμενα ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί φίλοι των Red Snapper στην Αθήνα διατεθειμένοι μάλιστα να πληρώσουν τα 35 ευρώ του (αλμυρού - μην τα ξαναλέμε) εισιτηρίου Ίσως πάλι να δούλεψε το mouth to mouth: η εμφάνισή τους πριν αρκετά χρόνια είχε ενθουσιάσει το αθηναϊκό κοινό. Η μουσική των Red Snapper δεν μπαίνει δε κατηγορία, αποτελούν μία από μόνοι τους και είναι πιο πιθανό να εντοπίσεις followers του ήχου τους, παρά influences.
Το δελτίο τύπου της συναυλίας τους περιγράφει σαν acid jazz (άστοχο αφού μόνο σε λίγες στιγμές πιάνουν το συγκεκριμένο χορευτικό mood), electronica (έχουν μόνο λίγα στοιχεία) και trip-hop (έλεος!). Θα έλεγα λίγο από όλα, αλλά υπάρχουν στιγμές που θα έλεγα τον ήχο τους rave jazz (ή μάλλον το heavy metal της jazz), αφού όλα στηρίζονται σε μία κορυφαία γραμμή κοντραμπάσου-drums που είναι αδύνατον να σε αφήσει αδιάφορο. Έτσι, το Gagarin γέμισε, όχι ασφυκτικά, και όσο περνούσε η ώρα η προσμονή μεγάλωνε για την -όχι και τόσο εγγλέζικη ως προς τη συνέπειά της - μπάντα.
Στις 23.15 που εμφανίστηκαν τα Κόκκινα Λυθρίνια (σλουρπ!), οι εκπλήξεις για τον γράφοντα (και για όποιον δεν μπαίνει στο YouTube για να δει παλαιότερα video πριν πάει σε live) ήταν αρκετές: τα μέλη ήταν όλοι λευκοί (περίμενα τουλάχιστον έναν μαύρο, αφού ο ήχος τους παραπέμπει καθαρά σε "μαύρη" μουσική), συνολικά τέσσερα άτομα (στην προηγούμενη εμφάνιση τους στην Ελλάδα υπήρχε κοσμοσυρροή στη σκηνή) και (αντί για μπάσο) υπήρχε και ένα κοντραμπάσο μαζί με κιθάρα, σαξόφωνο και drums. Τελευταία έκπληξη: το ξεκίνημα με το "Keeping Pigs Together" κομμάτι που ανοίγει το δίσκο-ορόσημο "Our Aim Is To Satisfy Red Snapper" (2000), μάλλον το δικό μου all-time favourite του συγκροτήματος σε μία αρκετά πιο γρήγορη εκτέλεση. Ακολούθησαν αρκετά κομμάτια του τελευταίου τους δίσκου "Pale Blue Dot" (2008), με καλύτερο το "Brickred' και αναφορές στο παρελθόν όπως το "The Sleepless", "4 Dead Monks" και το "Bussing" (ακούστε και το εξαιρετικό "Making Bones" του 1998). Σχεδόν μιάμιση ώρα κράτησε το instrumental trip των Red Snapper, συνοδευόμενο από projections που παρέπεμπαν -συνήθως- σε φωτιά (ή μήπως τελετή?). Χαριστική βολή: ένα καταιγιστικό encore με ένα κομμάτι που ακόμα ψάχνω να βρω ποιο είναι (μάλλον μάταια, αφού τα κομμάτια στα live τους είναι πάντα μεταλλαγμένα-στείλτε κανένα post οι διαβασμένοι) και ένα "SuckerPunch" που -αν και χωρίς φωνητικά- ξεσήκωσε και τους πιο αδιάφορους θεατές.

4 Dead Monks:


Lagos Creepers: