Minks - 'By the Hedge' (Captured Tracks,2011)

Πως γίνεται κάποιος να μην γουστάρει τους Minks?

Με την κλασσική indie καταγωγή (Brooklyn), ηχογραφούν στην Captured Tracks (όπως όλοι που λατρεύουμε), φλερτάρουν όμορφα με την pop των συνοδοιπόρων τους Wild Nothing ('Kusmi'), την dark ρυθμολογία των Cure ('Funeral Song'), νοσταλγούν την οργανική απλότητα των Felt ('Indian Song'), κοπιάρουν αριστουργηματικά τους Radio Dept. ('Our Ritual'), σκαρώνουν υποδόρεια το hit τους ('Juniper') και μας κοιτούν χαμογελώντας από κάπου ψηλά.

Νίκος Ζωητός

Future Islands - 'On The Water' (Thrill Jockey, 2011)

Τους Future Islands τους γνωρίσαμε ως hit’n’run «απευθείας» τρίο που αφήνει ξοπίσω του πιστούς και επανέρχεται να δρέψει λίγες δάφνες δόξας και να προσφέρει πλήρη μέθεξη. Οι “New Order με τον Joe Cocker στα φωνητικά” όπως αυτοπροσδιορίζονται- με την Tina Turner στο mic, όπως τούς προσδιορίζουμε εμείς- επανέρχονται για το τρίτο καθοριστικό album, το magnus opus όπως διατείνονταν και άλλες χαριτωμενιές.

Για να μην παρατείνουμε την αγωνία, τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι. Δηλαδή, ούτε οι μελωδίες είναι αυτή τη φορά καλύτερες ή χειρότερες, ούτε αυτοί γίνανε καλύτεροι ή χειρότεροι μουσικοί κοκ. Το μόνο που χρειαζόταν ν’ αλλάξει ήταν η παραγωγή και μην φανταστείτε τίποτα ακριβά πράματα. Να, απλώς ο κονσολιέρης, ο τύπος που θα έκανε τα arrangements ν’ ανεβάσει (πολύ) την ένταση στο mic, να «ξεράνει» λίγο το μπάσο με την πένα, να «ξεμπουκώσει» τα μπλιμπλίκια. Αυτό έγινε, επιτέλους, στο ακέραιο και σ’ αυτόν τον τύπο πρέπει να αποδοθούν τα, λιγοστά, εύσημα.

Οι Future Islands ούτε μ αυτόν τον δίσκο πιθανότατα δεν θα κερδίσουν μια θέση στις στήλες του allmusic.com ή του Uncut. Αν αυτό γινόταν βέβαια, επίσης ασφαλώς, θα χάνανε την θέση που με την αξία τους έχουν κερδίσει στην μυθολογία της ροκενρόλης. Ακούμε το 'Grease' (video εδώ), ήδη η μουσική, κι αυτή με την σειρά της, έχει πάρει ως αφορμή την θέση που τής αξίζει στη ζωή του καθενός. Μόλις, μ’ άλλα λόγια, απονείμαμε την ύψιστη μουσική μας διάκριση. Και για του λόγου το αληθές στα περί παραγωγής, ακούστε αυτό που ακολουθεί.

Νίκος Rorschach

Το καλύτερο ένα λεπτό του 2011

Δεν ξέρω στα πλαίσια της λιστομανίας του τέλους του έτους έχει θεσμοθετηθεί και η κατηγορία του καλύτερου λεπτού σε track. Πάντως, αν υπήρχε, μία σοβαρή υποψηφιότητα θα ήταν η St. Vincent και το τελευταίο λεπτό του 'Northern Lights'. Ένας μονόλεπτος ηλεκτρονικός οργασμός που εκτοξεύει το -ούτως ή άλλως- εξαιρετικό track.

Νίκος Ζωητός

Dignan Porch – 'Tendrils' (Captured Tracks, 2010)

Καλωσορίζουμε τον νέο συντάκτη του blog μας, Νίκο Rorschach, έναν super ήρωα της δισκοκριτικής, με ιδιαίτερη αδυναμία στο 1981...

Όταν συστήνεσαι για πρώτη φορά σε κάποιους αναγνώστες και πόσο μάλλον όταν το επιχειρείς με ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα, καταφεύγεις σε κάποια κλισέ και αρχικώς στις αναφορές- συγκρίσεις-παρηχήσεις. Έχουμε και λέμε λοιπόν: '01 - The Game We Made' αντιστοιχεί σε Galaxie 500, '02&03 - As You Were & Flowers In May” σε LA’s, '04 - Footsteps” Cure στην έναρξη και κατόπιν το γυρίζει σε My Bloody Valentine κ.ο.κ.

Κατόπιν μιλάς για την συνολική αίσθηση του δίσκου κι εδώ θα σας καταπλήξουμε λέγοντας ότι τελικώς μάλλον παραλαμβάνουν τη σκυτάλη από τους Blonde Redhead και το 'Misery Is A Butterfly' (κατά την υπερφίαλη άποψη μας, το απόλυτο αριστούργημα των 00's και μάλιστα με χαοτική διαφορά από το δεύτερο), αλλά δεν το πάνε κιόλας ακόμη κάπου συγκεκριμένα. Καλύτερα δηλαδή, μας κρατάνε σε εγρήγορση, και θα δηλώσουμε και αγωνία. Κλείνοντας με τα κλισέ, αν υπήρχε μόνο μια band to watch για φέτος, αυτή θα ήταν η επιλογή μας. Ασυζητητί.

Όπως ακριβώς και για την πρώτη κριτική μας.

Νίκος Rorschach

Crystal Stilts - 'In Love With Oblivion' (Slumberland, 2011)

Σίγουρα μία ιδιάζουσα περίπτωση.

Από την μία πατάνε στην garage rock παράδοση, δείχνουν περισσότερο παλαιομοδίτες και απο τους Fuzztones, έχουν σίγουρα στη δισκοθήκη τους κάτι από Elvis και λατρεύουν τις θεατρικές ερμηνείες του Morrison.

Από την άλλη ηχογραφούν στην λατρεμένη Slumberland (έδρα των Pains Of Being Pure At Heart, Weekend, Girl Names και άλλων εκλεκτών), προσκυνούν στον ήχο και στο attitude των Velvets και των Jesus και έχουν το μυαλουδάκι τους στραμμένο σε ότι καινούργιο προκύπτει από το Brooklyn.

Το αποτέλεσμα απλό: ένας ήχος που -σε πρώτη ακρόαση- μοιάζει παλαιομοδίτικος, αλλά αποδεικνύεται αρκούντως εθιστικός. Φτιάχνουν με απλά (απλούστατα!) υλικά ένα δίσκο που αποδεικνύεται το απόλυτο grower της χρονιάς: με το ακαταμάχητο single 'Half A Moon', με το riff του 'Precarious Stair' να γυρνάει στο μυαλό σου για μέρες, με την χαλαρότητα του 'Shake The Shackles' να σε διαλύει και με το φασαριόζικο φινάλε του 'Prometheus At Large' να σε στέλνει απευθείας στο repeat.

Δηλαδή στο 'Sycamore Tree'. Πλάτανος. Μου θυμίζει και Ελλάδα, ρε γαμώτο...

Νίκος Ζωητός

Weekend - 'Hazel'

Με μπάσο και εισαγωγή που θα ζήλευε και ο Peter Hook, κολλητικό refrain από αυτά που σκάρωνε ο Bob Mould με τους Sugar και μία συνθετική ανάπτυξη που πατάει γερά στα 90's, οι Weekend κάνουν τη θριαμβευτική επανεμφάνισή τους.



Weekend - Hazel by Slumberland Records

'Should - Like A Fire Without Sound' (Words On Music, 2011)

Μερικοί καλλιτέχνες είναι καταδικασμένοι να μένουν στην αφάνεια. Losers για πολλούς, χωρίς εμπορική απήχηση, hits και sold-out ακολουθούν τον προσωπικό τους δρόμο.

Οι Should από τη Βαλτιμόρη, με δισκογραφική παρουσία αραιότερη και από τους πλεονασματικούς προυπολογισμούς της Ελλάδας (αριθμούν ένα LP και ένα EP σε δεκαπέντε χρόνια παρουσίας) δεν μπορούσαν να περιμένουν και κάτι καλύτερο: και μόνο αυτή η (μη) παρουσία τους αρκεί για να αναρωτιέται κανείς αν υπάρχουν σαν μπάντα ή αν ηχογραφούν ανα δεκαετία εν μέσω διαφόρων άλλων επαγγελματικών ή οικογενειακών υποχρεώσεων.

Δεκαπέντε χρόνια μετά την (πρώτη και) τελευταία τους κυκλοφορία, επανεμφανίζονται φέτος με το αριστουργηματικό 'Like A Fire Without A Sound', δίσκος εξαιρετικής ευαισθησίας, χαμηλής έντασης και υψηλής αισθητικής. Φανερά στα χνάρια των Galaxie 500, με αρκετές αναφορές στην lo-fi πλευρά των Yo La Tengo και στην ευρύτερη παραδοσιακή Αμερικάνικη τραγουδοποιΐα, μας χαρίζουν ένα από τα καταπληκτικότερα ξεκινήματα δίσκου ever ('Glasshouse'), το απόλυτο double vocals κομμάτι της χρονιάς ('Turned Tables'), το σπαρακτικό 'Broken', και διδάσκουν απλότητα με το instrumental 'Always Returning'.

'We are on the other side' επαναλαμβάνουν στο τελευταίο track οι Should. Βρίσκονται εκεί, στη σκοτεινή πλευρά, ελλείψει προβολέων.

Και καλό θα είναι να μείνουν εκεί.

Στα διαμάντια δεν ταιριάζουν τα φώτα.

Νίκος Ζωητός