Shout Out Louds' Optica' (Merge, 2013)

Θεωρητικά οι καινούριοι Shout Out Louds δεν θα μπορούσαν να μας απασχολήσουν τόσο όσο να φιλοτιμηθούμε να τους… αναδείξουμε κιόλας από το «πλουτο-μαγκ». Κι αυτό επειδή είναι Σκανδιναβοί. Δηλαδή, πιο πολύ δεν γίνεται. Είναι αλάνθαστοι σε όλα: στα… αγγλικά, στην ενορχήστρωση, στις μελωδίες και κυρίως στην άνεση παλινδρόμησής τους στο μουσικό πεδίο μεταξύ Cure  και St. Etienne. Κι αν οι πρώτοι δεν μας χαλούν καθόλου ως επιρροή (κάποια στιγμή σκοπεύουμε να αποδείξουμε ότι οι Cure είναι η πιο επιδραστική μπάντα στην ιστορία της ευρωπαϊκής ποπ μετά τους Beatles) για τους δεύτερους είχαμε θέμα επειδή η οποιαδήποτε αναφορά σε δαύτους θα αδικούσε τους επίδοξους συνεχιστές τους. Με άλλα λόγια, οι Shout Out Louds μας έφερναν στο μυαλό το ιστορικό ανέκδοτο: στη δεκαετία του ’70 οι Σουηδοί εφάρμοσαν ένα πρόγραμμα προληπτικής οδοντιατρικής στα σχολεία. Δυο δεκαετίες μετά, όλοι οι Σουηδοί Οδοντίατροι μετανάστευσαν στην Αγγλία επειδή δεν υπήρχαν χαλασμένα δόντια να φτιάξουν στη χώρα τους!    

Εν τούτοις, και παρότι στο 'Optica' υπάρχει ένα τουλάχιστο τραγούδι- το  'Chasing The Sinking Sun' - που επιβεβαιώνει απόλυτα την παραπάνω θεωρία μας, ο δίσκος αποτέλεσε αληθινή έκπληξη για μας. Και όχι γιατί περιέχει ένα killer track, επιπέδου Raveonettes, το 'Hermila'. Απλώς, επειδή με αυτόν τον δίσκο οι Shout Out Louds αφήνουν τη συνολική αίσθηση ότι είναι τόσο σπουδαίοι ώστε μπορεί να θεωρηθεί ότι έχουν το δικό τους ήχο, καθώς είναι ο τέταρτος κατά σειρά κα-τα-πλη-κτι-κός δίσκος που υπογράφουν, τουλάχιστον για όσους μη κολλημένους, όπως εμείς, μπορούν ν ακούσουν πραγματικά μουσική στον παρόντα χρόνο. Κι αυτό δεν μπορείς να το κάνεις μόνον αν αντιγράφεις. Ίσα-ίσα, το ότι έφτασαν ως εδώ υπερπηδώντας ακριβώς την αρχική ώθηση που σού δίνει το ξεπατίκωμα- και που γίνεται δυσεπίλυτο πρόβλημα στη συνέχεια- τους καθιστά ακόμη πιο αξιοθαύμαστους. Όμως αυτά έχουν σημασία μόνον για τους κριτικούς και την υστεροφημία τους (της μπάντας και των… κριτικών). Το πραγματικά σπουδαίο με αυτό τον δίσκο είναι αυτό που προαναγγείλαμε περί ακρόασης μουσικής στον παρόντα χρόνο: Καλώς ή κακώς- κακώς, κατά την άποψή μας, αλλά αυτό είναι μια φιλοσοφική κουβέντα- η εποχή μας, με την σημασία που αποδίδει σε έννοιες όπως η αγάπη, η ευχαρίστηση, η ευτυχία, η… σημασία κοκ δεν επιτρέπει ένα 'Non- Stop Erotic Cabaret'. Αν το επέτρεπε, ίσως να ζούσαμε ευτυχισμένοι. Προς το παρόν, το 'Optica' αναδεικνύεται σε 'Non-Stop Erotic Cabaret' των καιρών μας. Οι υπαρξιστές έχουν ένα σόφισμα: πρώτα διαβάζετε αυτές τις γραμμές κι έπειτα σκέφτεσθε τους Soft Cell. Δηλαδή, πρώτα ζούμε το παρόν κι έπειτα το παρελθόν. Μακάριοι, λοιπόν, οι Shout Out Louds και οι θαυμαστές τους, ότι αυτοί παρακληθήσονται…

Νίκος Rorschach  

   

Girls Names' The New Life' (Tough Love Records, 2013)

Οι ΒορειοΙρλανδοί Girls Νames μας είχαν αφήσει αποσβολωμένους με το ντεμπούτο δίσκο τους  'Dead To Μe' και έκτοτε, σε αναμονή που φάνταζε ατελείωτη για το σόφομορ, καταφύγαμε στα εξής σοφίσματα:  μάθαμε τους Sea Pinks, τους Documenta, ψάξαμε πόσες φορές  έχει παίξει ο… Rory Gallagher στο Μπέλφαστ κι αν ήταν κανείς από τους… γονείς τους στο κοινό και κυρίως… ξανακούγαμε το 'Dead to Me'.  Οι συνειρμοί για το Rory δεν είναι τόσο ψυχωτικοί όσο ακούγονται. Οι κιθάρες στο 'Dead to Me' «σερφάρουν» κατ'εξακολούθηση (στην βάση της Σχολής του μοναδικού ισάξιου του Rory, Dick Dale) κι εμείς ποτέ δεν καταλάβαμε για ποιο λόγο οι Last Drive το «γυρίσανε» μετά τους δυο πρώτους δίσκους, προσπέρασαν τη Μισιρλού και, πάντως, ποτέ δεν τους ξεπεράσανε- τους δύο πρώτους δίσκους- στο μικρόκοσμό μας, τουλάχιστον.  Με αυτά και με αυτά όποτε ακούμε surf rock (και Rory) βιώνουμε το αίσθημα ανημποριάς και παντοδυναμίας ταυτόχρονα ενός μικρού παιδιού και αυτό θα κρατήσει για πάντα και δεν συγκρίνεται με όλες τις  «ψαγμενιές» του κόσμου αυτού…

Το  'New Life' δεν έχει ούτε ένα surf ριφάκι! Εν τούτοις, αυτό είναι το μόνο που μας στράβωσε. Γιατί  γενικώς είναι σπουδαίος δίσκος. Υπάρχουν όλα αυτά που αγαπήσαμε στην indie pop και κυρίως, κακά τα ψέματα, η… φωνή. Δεν θα πούμε άλλα, για να μην σας πάρουν τα ζουμιά. Κατά τα λοιπά, παρατηρείται μια καταπληκτική ισορροπία μεταξύ των συγχορδιών-μετρημάτων-μπλιμπλικίων. Κυρίως είναι διαδραστικός: Τον βάζεις στις καλές σου κι ακούς Cure (εντάξει, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας, για indie pop πρόκειται) και τον ξανακούς στις μαύρες σου και νομίζεις ότι ανέστησαν του Joy Division.  Και το αντίθετο, τον ακούς και «σου σταθεροποιεί τη διάθεση». Μόλις συνοψίσαμε όλη την ιστορία της ανεξάρτητης βρετανικής σκηνής. Μεταξύ των πολλών φαντασμάτων που πλανώνται, μάλλον υπερίπταται εκείνο των Εcho & the Bunnymen (είπαμε, βρετανικής). Το ζήτημα της αντιγραφής μας το έχουν λύσει ο… Πικάσο (« το να αντιγράφεις τους άλλους είναι απαραίτητο, το να αντιγράφεις τον εαυτό σου είναι τραγικό») και ο… administrator του μπλογκ στο review των The Pains Of Being Pure At Heart και απομένει μόνον το ζήτημα του δικαίου. Αυτό δεν θα μας το λύσουν οι Girls Names. Ή, μήπως…

Νίκος Rorschach 

Minks - 'By the Hedge' (Captured Tracks,2011)

Πως γίνεται κάποιος να μην γουστάρει τους Minks?

Με την κλασσική indie καταγωγή (Brooklyn), ηχογραφούν στην Captured Tracks (όπως όλοι που λατρεύουμε), φλερτάρουν όμορφα με την pop των συνοδοιπόρων τους Wild Nothing ('Kusmi'), την dark ρυθμολογία των Cure ('Funeral Song'), νοσταλγούν την οργανική απλότητα των Felt ('Indian Song'), κοπιάρουν αριστουργηματικά τους Radio Dept. ('Our Ritual'), σκαρώνουν υποδόρεια το hit τους ('Juniper') και μας κοιτούν χαμογελώντας από κάπου ψηλά.

Νίκος Ζωητός

Minks - 'By the Hedge' (Captured Tracks,2011)

Πως γίνεται κάποιος να μην γουστάρει τους Minks?

Με την κλασσική indie καταγωγή (Brooklyn), ηχογραφούν στην Captured Tracks (όπως όλοι που λατρεύουμε), φλερτάρουν όμορφα με την pop των συνοδοιπόρων τους Wild Nothing ('Kusmi'), την dark ρυθμολογία των Cure ('Funeral Song'), νοσταλγούν την οργανική απλότητα των Felt ('Indian Song'), κοπιάρουν αριστουργηματικά τους Radio Dept. ('Our Ritual'), σκαρώνουν υποδόρεια το hit τους ('Juniper') και μας κοιτούν χαμογελώντας από κάπου ψηλά.

Νίκος Ζωητός