Crystal Stilts - 'In Love With Oblivion' (Slumberland, 2011)

Σίγουρα μία ιδιάζουσα περίπτωση.

Από την μία πατάνε στην garage rock παράδοση, δείχνουν περισσότερο παλαιομοδίτες και απο τους Fuzztones, έχουν σίγουρα στη δισκοθήκη τους κάτι από Elvis και λατρεύουν τις θεατρικές ερμηνείες του Morrison.

Από την άλλη ηχογραφούν στην λατρεμένη Slumberland (έδρα των Pains Of Being Pure At Heart, Weekend, Girl Names και άλλων εκλεκτών), προσκυνούν στον ήχο και στο attitude των Velvets και των Jesus και έχουν το μυαλουδάκι τους στραμμένο σε ότι καινούργιο προκύπτει από το Brooklyn.

Το αποτέλεσμα απλό: ένας ήχος που -σε πρώτη ακρόαση- μοιάζει παλαιομοδίτικος, αλλά αποδεικνύεται αρκούντως εθιστικός. Φτιάχνουν με απλά (απλούστατα!) υλικά ένα δίσκο που αποδεικνύεται το απόλυτο grower της χρονιάς: με το ακαταμάχητο single 'Half A Moon', με το riff του 'Precarious Stair' να γυρνάει στο μυαλό σου για μέρες, με την χαλαρότητα του 'Shake The Shackles' να σε διαλύει και με το φασαριόζικο φινάλε του 'Prometheus At Large' να σε στέλνει απευθείας στο repeat.

Δηλαδή στο 'Sycamore Tree'. Πλάτανος. Μου θυμίζει και Ελλάδα, ρε γαμώτο...

Νίκος Ζωητός

Weekend - 'Hazel'

Με μπάσο και εισαγωγή που θα ζήλευε και ο Peter Hook, κολλητικό refrain από αυτά που σκάρωνε ο Bob Mould με τους Sugar και μία συνθετική ανάπτυξη που πατάει γερά στα 90's, οι Weekend κάνουν τη θριαμβευτική επανεμφάνισή τους.



Weekend - Hazel by Slumberland Records

'Should - Like A Fire Without Sound' (Words On Music, 2011)

Μερικοί καλλιτέχνες είναι καταδικασμένοι να μένουν στην αφάνεια. Losers για πολλούς, χωρίς εμπορική απήχηση, hits και sold-out ακολουθούν τον προσωπικό τους δρόμο.

Οι Should από τη Βαλτιμόρη, με δισκογραφική παρουσία αραιότερη και από τους πλεονασματικούς προυπολογισμούς της Ελλάδας (αριθμούν ένα LP και ένα EP σε δεκαπέντε χρόνια παρουσίας) δεν μπορούσαν να περιμένουν και κάτι καλύτερο: και μόνο αυτή η (μη) παρουσία τους αρκεί για να αναρωτιέται κανείς αν υπάρχουν σαν μπάντα ή αν ηχογραφούν ανα δεκαετία εν μέσω διαφόρων άλλων επαγγελματικών ή οικογενειακών υποχρεώσεων.

Δεκαπέντε χρόνια μετά την (πρώτη και) τελευταία τους κυκλοφορία, επανεμφανίζονται φέτος με το αριστουργηματικό 'Like A Fire Without A Sound', δίσκος εξαιρετικής ευαισθησίας, χαμηλής έντασης και υψηλής αισθητικής. Φανερά στα χνάρια των Galaxie 500, με αρκετές αναφορές στην lo-fi πλευρά των Yo La Tengo και στην ευρύτερη παραδοσιακή Αμερικάνικη τραγουδοποιΐα, μας χαρίζουν ένα από τα καταπληκτικότερα ξεκινήματα δίσκου ever ('Glasshouse'), το απόλυτο double vocals κομμάτι της χρονιάς ('Turned Tables'), το σπαρακτικό 'Broken', και διδάσκουν απλότητα με το instrumental 'Always Returning'.

'We are on the other side' επαναλαμβάνουν στο τελευταίο track οι Should. Βρίσκονται εκεί, στη σκοτεινή πλευρά, ελλείψει προβολέων.

Και καλό θα είναι να μείνουν εκεί.

Στα διαμάντια δεν ταιριάζουν τα φώτα.

Νίκος Ζωητός

Καλό Καλοκαίρι !(...μην ξεχνάτε ότι πάντα υπάρχει ο ήλιος)

Egg Hell live supporting Wooden Wand

Glasvegas - 'Euphoric ///Heartbreak \\\' (Columbia Records, 2011)

Η σκωτσέζικη προφορά δημιουργεί πολλούς εχθρούς και ελάχιστους φίλους, μάλλον γιατί για όλους εμάς τους ετερόγλωσσους εκλαμβάνεται σαν μία βλάχικη version της Αγγλικής. Πάντως, οι περισσότεροι από τους φίλους μας τους Σκωτσέζους δείχνουν να το έχουν καταλάβει και προσανατολιζόμενοι σε ένα ευρύτερο κοινό, προσπαθούν να καμουφλαριστούν και να φανούν πιο 'Αγγλοι' (βλέπε Teenage Fanclub, Franz Ferdinand και Belle & Sebastian).

Από την άλλη μεριά, υπάρχουν και μπάντες που δεν διστάζουν να θέσουν σε πρώτο πλάνο το ιδιαίτερο στοιχείο της προφοράς τους και να στηρίξουν σε αυτό όλη τη διαφορετικότητά τους. Στην κατηγορία αυτή, σίγουρα ανήκουν οι Arab Strap. Και δυστυχώς και οι Glasvegas...

Τρία χρόνια μετά το εξαιρετικό ομώνυμο ντεμπούτο τους, ηχογραφούν στο L.A. με παραγωγό τον πολύ Flood (U2, Smashing Pumpkins, Depeche Mode) το ' Euphoric /// Heartbreak\\' με το βλέμμα τους εμφανώς στραμμενο στον επικό (και εμπορικό) ήχο των Killers και αποτυγχάνουν διακριτικά. Πραγματικά, αν ξεπεράσουμε το ξεκίνημα με το αχρείαστο 'Pain Pain, Never Again' και το πομπώδες (και καρα-σκωτσέζικο, τι λέγαμε πριν;) ΄The World Is Yours', που συνδυαζόμενα αποτελούν ένα από τα χειρότερα ξεκινήματα LP ever, θα εκτιμήσουμε το κολλητικό 'You', την σταδιακή κορύφωση του 'Lots Sometimes' και την fuzz 'Geraldine' μελαγχολία του εξαιρετικού 'I Feel Wrong'.

Ένα μικρό βηματάκι προς τα πίσω για τους Glasvegas, όχι παραπάνω.

Νίκος Ζωητός

Vaccines 'What Did You Expect From The Vaccines?' (Columbia Records, 2011)

Λοιπόν, τι περιμέναμε από τους Vaccines;

Από το όνομά τους και μόνο, κάναμε συνειρμούς που μας τραβήξανε στo surf-garage των 50's-60's (βλέπε Troggs, Kingsmen, Thrashmen).

Από το πρώτο single τους 'Wreckin' Bar', το μυαλό μας πήγε στην παρέα του Joe Strummer να ερμηνεύει το 'Janie Jones' σε κάποιο υπόγειο του Λονδίνου.

To blog τους, αναφέρει ξεδιάντροπα τις Phil Spector-ικές τους επιρροές, μαζί με τους ξεθωριασμένους ήρωες Beat Happening, ενώ στις συνεντεύξεις τους δηλώνουν το θαυμασμό τους προς την pop τελειότητα των indie απόκληρων Abba. Ωστόσο, αλληθωρίζουν και προς το άλλο άκρο του Ατλαντικού, ως fans των Wild Nothing και των Walkmen.

Προσπαθώντας να πετύχουν το 'perfection in less than 3 minutes', μάλλον το καταφέρνουν με το εξαιρετικό πρώτο τους LP, που ακούγεται μονοκόμματα, δικαιολογεί απόλυτα το hype του NME και αποστομώνει τους αμφισβητίες τους.

Με μία θανατηφόρα τριπλέτα singles που παραπέμπει σε μεγάλα LP's περασμένων δεκαετιών ('Wreckin' Bar', 'Blow It Up' και 'Post Break-Up Sex') μας προσφέρουν αυτό που οι αμετανόητοι περιμένανε από το 'Angles' των Strokes και οι αισιόδοξοι από το δεύτερο LP των Glasvegas.

Νίκος Ζωητός