Crime & The City Solution' American Twilight' (Merge, 2013)

Παρασυρμένοι από τον οργασμό και ορυμαγδό μαζί που παρατηρείται αυτό το σωτήριο για τη ποπ μουσική παράδοση έτος της πλήρους αποενοχοποίησης (και επαναχρησιμοποίησης) όλων των κλισέ «δεκαετιών», της επανεμφάνισης όλων των περίεργων ειδών δεινοσαύρων που με αυτιστική προσήλωση μαθαίναμε στο Γυμνάσιο(από τους βροντόσαυρους Strokes μέχρι τον. t-rex Bowie και τους τρικεράτoπες Wire), της πλήρους ενοποίησης όλων των ταξινομικών συστημάτων της indie αλλά και «χλωμοί» στο να παρακολουθούμε με δημ(ι)οσιο-γραφική επιμέλεια τις εξελίξεις, θα είμαστε λακωνικοί: 'American Twilight' - Crime & the City Solution. Enough said.

 Νίκος Rorschach

Terry Malts - 'Killing Time' (Slumberland, 2012)

Ανακαλύψαμε και με ειλικρινή υπερηφάνεια σας παρουσιάζουμε τον δίσκο με τα χαμένα παιδιά δηλαδή τα ακυκλοφόρητα σινγκλάκια των Ramones. Σε όσους ευλόγως αναρωτηθούν: «έ, και τι έγινε;» απαντούμε, επίσης ειλικρινώς: απολύτως τίποτα. Μόνον που κολλήσαμε και σκοτώνουμε τον χρόνο μας ακούγοντας ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια 14 (ή, μήπως το εξής ένα;) τεμάχια αγνού, ατόφιου, απλού, αφοπλιστικού ροκ εν ρολ. Τέτοιας έντασης και πoιότητας που είχαμε να ακούσουμε από την εποχή των Strokes και να απολαύσουμε από την εποχή των καρντασίων Dread Astaire.

Με άλλα λόγια οι Terry Malts ΔΕΝ την ψάχνουν. Καθόλου. Υπάρχει ένα στοιχείο της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας που ελέγχεται γενετικά και ολοκληρώνεται στα δύο πρώτα έτη της ζωής μας που λέγεται “novelty seeking”. E, αυτοί δεν διαθέτουν τίποτα από αυτό. Ίσως πάλι ακριβώς το δικό μας υπερλειτουργόν “novelty seeking” να υπέστη πανωλεθρία με τον συγκεκριμένο δίσκο. Τελικώς, το πώς καταφέρνουν να υπενθυμίσουν στους ακροατές ακριβώς τα συναισθήματα απόλαυσης ενός δίχρονου παιδιού παραμένει ένα επιστημονικό μυστήριο. Άλυτο. Δεν μας ενδιαφέρει κιόλας. Μα τον… Πίτερ Παν, καθόλου, λέμε.

Νίκος Rorschach

Vaccines 'What Did You Expect From The Vaccines?' (Columbia Records, 2011)

Λοιπόν, τι περιμέναμε από τους Vaccines;

Από το όνομά τους και μόνο, κάναμε συνειρμούς που μας τραβήξανε στo surf-garage των 50's-60's (βλέπε Troggs, Kingsmen, Thrashmen).

Από το πρώτο single τους 'Wreckin' Bar', το μυαλό μας πήγε στην παρέα του Joe Strummer να ερμηνεύει το 'Janie Jones' σε κάποιο υπόγειο του Λονδίνου.

To blog τους, αναφέρει ξεδιάντροπα τις Phil Spector-ικές τους επιρροές, μαζί με τους ξεθωριασμένους ήρωες Beat Happening, ενώ στις συνεντεύξεις τους δηλώνουν το θαυμασμό τους προς την pop τελειότητα των indie απόκληρων Abba. Ωστόσο, αλληθωρίζουν και προς το άλλο άκρο του Ατλαντικού, ως fans των Wild Nothing και των Walkmen.

Προσπαθώντας να πετύχουν το 'perfection in less than 3 minutes', μάλλον το καταφέρνουν με το εξαιρετικό πρώτο τους LP, που ακούγεται μονοκόμματα, δικαιολογεί απόλυτα το hype του NME και αποστομώνει τους αμφισβητίες τους.

Με μία θανατηφόρα τριπλέτα singles που παραπέμπει σε μεγάλα LP's περασμένων δεκαετιών ('Wreckin' Bar', 'Blow It Up' και 'Post Break-Up Sex') μας προσφέρουν αυτό που οι αμετανόητοι περιμένανε από το 'Angles' των Strokes και οι αισιόδοξοι από το δεύτερο LP των Glasvegas.

Νίκος Ζωητός