Xaxakes secret gig @ Τσιν Τσιν bar21-3-2012

Μπροστά σε καμιά πενηνταριά τυχερούς, που είχαν την inside πληροφόρηση, ο μεγαλύτερος indie (?) performer που διαθέτουμε στην Ελλάδα, έδωσε ένα από τα γνωστά του απολαυστικά show.

Ως ντουέτο, με συνοδεία σαξοφώνου και με ατμόσφαιρα σπιτική ερμήνευσε αρκετά από τα γνωστά τους κομμάτια ανά δύο (με το σχετικό διάλειμμα για ...κρασί) μαζί με διασκευές σε αγαπημένα κομμάτια ('Your Love Is King' της Sade, 'Wild Is The Wind' του Bowie και 'Real Wild Child' του Iggy).

Μία ακουστική συναυλία υπόδειγμα που χρήζει συγχαρητηρίων τόσο στους διοργανωτές όσο και στον καλλιτέχνη (για την οποία δεν υπήρξε καμία διαφήμιση, προκειμένου να διατηρηθούν ανθρώπινες οι συνθήκες μέσα στο μαγαζί).

Prinzhorn Dance School - Clay Class(DFA, 2012)

Για να το ξαναπιάσουμε το θέμα εκεί που το είχαμε αφήσει με τους 2l8, ορίστε και το δεύτερο - πολυαναμενόμενο (στα όρια της… λήθης: ντεμπούτο το 2007) πλήρες αλλά πρώτο άμεσο, ατόφιο popular και συνάμα magnus δείγμα γραφής από τους Prinzhorn Dance School, βεβαίως ακριβώς από την ανάποδη. Σαν αντίδοτο, ένα πράμα. Δηλαδή εκεί που οι 2l8 δίνουν τα πάντα χωρίς καμία αίσθηση του μέτρου οι… ΨυχοΧοροΔιδάσκαλοι περιορίζονται στα απολύτως απαραίτητα: τύμπανα και μπασογραμμή που προκαλούν επιγαστραλγία, κιθάρες με κολλημένα ριφάκια και φωνητικά που γίνονται συνθήματα. Αυτά. Μόνον.

Δηλαδή, κι αυτοί με την σειρά τους ξαναπιάνουν το θέμα από εκεί που το είχαν αφήσει οι Wire και οι Gang of Four και μάλλον ξεχάσανε στην πορεία οι… Ting Tings και οι… Gang of Four. Και σε αντίθεση με την τάση της (γενικότερης) αποδόμησης των ημερών μας εκείνοι επιμένουν με ιερή προσήλωση στο ξεφόρτωμα καθετί περιττού, στον σχεδόν αιρετικό μινιμαλισμό. Αυτό περιλαμβάνει και τα ξεσπάσματα, τα ξαφνιάσματα οτιδήποτε φανταχτερό τέλος πάντων και με αυτά κι αυτά δεν το προχωρούν και πολύ το πράγμα. Δεν το ανακυκλώνουν κιόλας και προβλέπουμε ότι θα αποτελέσουν σημείο αναφοράς στον ορυμαγδό των καιρών κάτι σαν White Stripes της δεύτερης «δύσκολης» δεκαετίας.

Όχι ότι δεν το δικαιούνται. Για να το κατοχυρώσουν αρκεί να μην περιμένουν άλλα πέντε χρόνια για το επόμενο βήμα.

Νίκος Rorschach

Prinzhorn Dance School / Happy In Bits from DFA Records on Vimeo.

Pure X - Pleasure (Acéphale, 2011)

Οι Galaxie 500 βγάλανε 3 studio albums κατά τη (φαινομενικά) σύντομη καριέρα τους που διήρκεσε τρία -μόνο- χρόνια. Εξαφανίστηκαν (όσο και εμφανίστηκαν) τόσο απρόσμενα και αθόρυβα που οποιοσδήποτε περίμενε και τον επακόλουθο ενταφιασμό τους στις καλένδες των ξεχασμένων indie heroes παρέα με τους Feelies και τους Young Marble Giants.

Και όμως! Καθώς τα χρόνια περάσανε, ο μοναδικός ήχος τους αναγνωρίστηκε ως κορυφαία επιρροή τόσο για όλο το shoegaze κίνημα (Slowdive, Chapterhouse), όσο και για μπάντες με αρκετά διαφορετικό ήχο, που όμως, πατάνε σταθερά στο ίδιο έδαφος (Yo La Tengo, Beach House, Should).

Και κάπου εδώ εμφανίζονται και οι εκλεκτοί Pure X (πρώην Pure Ecstasy), που αναλαμβάνουν να υπερασπίσουν όλην αυτήν την παράδοση, χωρίς δικαιολογητικά, παρερμηνείες και -κυρίως- μεταλλάξεις.

Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί το 'Ecstasy', είναι ένα ανεπιτήδευτο tribute στον ήχο των Galaxie 500, φτιαγμένο με αγάπη και λατρεία, χωρίς μελλοντικές προβολές και προσαρμογές, χωρίς μεταφορές στον σημερινό ήχο και -κυρίως- χωρίς κανένα υπαινιγμό ότι η πρωτότυπη ύλη δεν ήταν (πολλάκις) καλύτερη.

Με τα μυαλά αυτά, οικοδομείται ένας από τους καλύτερους δίσκους του 2011 (διαλύοντας τις λίστες μας για το περασμένο έτος), που μας στέλνει να ξανακούσουμε ευλαβικά τις επιροές του, να τις ξαναεκτιμήσουμε και να αναρωτηθούμε για ποιο λόγο μας διέφυγαν όταν έπρεπε.

Δεν είναι η ψυχεδελική εισαγωγή του 'Heavy Air', η (σχεδόν) απλοϊκή μελωδία του 'Dream Over', οι απόηχοι των Jesus & Mary Chain στο 'Easy' και η μοναδική ευθύτητα του 'Voices' που μας κάνουν να αισθανόμαστε μειονεκτικά: είναι η απόλυτη ανεπάρκειά μας να εκτιμήσουμε (όταν έπρεπε) τη μεγάλη μουσική που προέκυψε στα τέλη των καταραμένων 80's και που επιστρέφει σαν ένα εχθρικό boomerang στα κεφάλια μας για να μας θυμίσει ότι η αγάπη μας για τη μουσική μπορεί και να πορευθεί και προς καλύτερη κατεύθυνση: προς τα πίσω.

Νίκος Ζωητός

Magazine - ' No Thyself ' (Wire-Sound, 2011)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα συγκρότημα όπου είχαν στριμωχθεί ο Φραντς Κάφκα στους στίχους, ο Larry Bird στο μπάσο, ο Zinedine Zidane στην κιθάρα, ο Garry Kasparov στα πλήκτρα, ο Björn Borg στα ντραμς, ο John McGeoch (!) στο σαξόφωνο και ο Howard Devoto (επίσης, αυτοπροσώπως) στα φωνητικά. Κυκλοφόρησε τέσσερις «κανονικούς» και αριστουργηματικούς δίσκους όμως, λόγω, εν πολλοίς, της μέτριας εμπορικής τύχης διαλύθηκε ήσυχα. Ορισμένοι από δαύτους, στη συνέχεια, κάνανε μεγαλύτερες καριέρες σε άλλα σχήματα, solo ή σε άλλα αθλήματα. Αυτή είναι, επιγραμματικώς, η ιστορία της πληρέστερης και σπουδαιότερης μπάντας στην ποπ ιστορία.

Μετά από κάτι λιγότερο από τριάντα χρόνια κάποιοι από αυτούς ξανάσμιξαν, πραγματοποίησαν μερικές συναυλίες και, τελικώς, κυκλοφόρησαν και νέο δίσκο. Το (κλισέ) ερώτημα είναι: έχει να προσθέσει κάτι αυτός ο δίσκος στην ιστορία (τους); Η απάντηση είναι κατηγορηματική: δυστυχώς, όχι. Όχι ότι ο δίσκος δεν είναι (πολύ) σπουδαίος. Απλώς, νομίζουμε ότι έπεσαν (με τα μούτρα) στην παγίδα της προσκόλλησης (με την έννοια της επίτευξης αλλά και με εκείνη της αφοσίωσης) στον ήχο που βγάζανε τότε. Κάτι που πέτυχαν σε απόλυτο βαθμό, αλλά χάσανε το δάσος. Που εν προκειμένω, όταν άκουγε κανείς Magazine μπορεί να ήταν ότι έμενε αποσβολωμένος και με έναν αβάσταχτο κόμπο στο λαιμό. Ό,τι πλησιέστερο στην ευτυχία δηλαδή.

Συμπληρώνουμε ακόμη, όσο κι αν ακούγεται ιερόσυλο, την απουσία κάποιου “funky tune” στο όλο «πρότσες» που, οι προσεκτικοί ακροατές, θα έχουν παρατηρήσει ότι δεν έλειπε από καμιά, μέχρι τώρα, δημιουργία τους. Ακόμη πιο κακεντρεχώς θα σημειώναμε ότι γίνεται εμφανής μια προσπάθεια να αποδειχθεί ότι όλη η ουσία των Magazine είναι ο κ. Devoto, κάτι που βρίσκεται πολύ κοντά στην α-λήθεια, αλλά- όπως είπαμε και στην αρχή- δεν είναι ολόκληρη. Οι νέοι John Doyle ('Shadow and Light' (Compass Records - 2011) ) και Barry Adamson βρίσκονται μάλλον πιο μέσα στον «ΜαγκαζίνοΓαλαξία». Μήπως, μάλιστα, άδικα ψάχνουμε καλλιτέχνες τόση ώρα κι αυτός ο τελευταίος θα ήταν τελικά η αναγκαία και ικανή συνθήκη;

Νίκος Rorschach

Bokomolech - ' Talk About Fires '

H πρώτη γεύση από το ολόφρεσκο "Mass Vulture" των Boko μόνο γλυκιά μπορεί να είναι....

Bokomolech - Talk About Fires by Mixtape.gr

2L8 - 'New Battles Or Without Honor And Humanity' (PledgeMusic release, 2011)

Δεν θέλαμε να γράψουμε κάτι γι’ αυτόν τον δίσκο ως τώρα κυρίως για να μην κατηγορηθούμε για… παραγοντισμό. Ακόμη, σε όσους παραξενεύτηκαν με την επιλογή μας να τον τοποθετήσουμε μόλις στη θέση 10 με τα καλυτερότερα του 2011, εξηγούμε ότι αφενός τον τοποθετήσαμε με τις πρώτες ακροάσεις στην τιμητική πρώτη δεκάδα, αφετέρου υπάρχει «ρεζερβέ» και η θέση 1 για το… 2012, τουλάχιστον στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου μας θεωρούμε απίθανο να ξεπερασθεί φέτος.

Επίσης δεν είναι στις προθέσεις μας να σας μυήσουμε σε θεωρίες συνομωσίας. Ούτε να απαντήσουμε σε- εύλογα- ερωτήματα όπως: είναι το 'ΟΚ Computer' της ελληνικής ποπ (sic) παράδοσης ή με πόσες δισκογραφίες ολόκληρες «μεγάλων ξένων» μπορεί να μπει στην ίδια ζυγαριά (και να μην μπατάρουν οι δισκογραφίες) ή πόσα σινγκλάκια του και για πόσον καιρό θα γεμίζανε τις λίστες παγκοσμίως αν ο δίσκος ήταν αγγλοσαξωνικός ή πόσες «κορυφώσεις/αδειογεμίσματα/ κρεσεντοαξελεράτο» μπορεί να αντέξει ένας ακροατής σε ένα μόνον τραγούδι ή ποιος ειδικός μπορεί να εντάξει αυτή τη μουσική σε κάποιο είδος, κι αν όχι μήπως είναι μια κατηγορία μόνος του ή τι θα έκανε ο …Bowie αν άκουγε αυτόν τον δίσκο:

α) θα παρατούσε την λίμνη του στην Ελβετία και θα ξανάμπαινε στο studio,
β) θα φώναζε τον Βοζίκη σπίτι του να παίζουνε ασταμάτητα μαζί μέχρι να… χρεοκοπήσει η
Ελλάδα,
γ) θα περιόδευε μαζί με τους 2l8 ως Ziggy στον… Άρη κ.ο.κ.

Απλώς θέλαμε να πούμε ότι είναι ένας δίσκος που υπερβαίνει την μουσική. Ο πρώτος δίσκος που τυχαίνει να έχουμε ακούσει που κοιτάει κατάματα την ζωή.

Αυτά. Πάμε τώρα να στηθούμε στην ουρά για τους Peppers. Λίγο πιο δίπλα εκεί στην Πανεπιστημίου, κάποτε κι ο Άσιμος πουλούσε τις κασέτες του.

Νίκος Rorschach

Top 60 Tracks of 2011

Μετά από άπειρες προσθαφαιρέσεις, αρκετές ανακατάταξεις και ένα-δύο εγκλήματα (τουλάχιστον), αυτά είναι τα εξήντα αγαπημένα μας tracks της χρονιάς (τα τελευταία 40 χωρίς αξιολογική σειρά):

1. British Sea Power - Living Is So Easy
2. I Break Horses - Hearts
3. Yuck - The Wall
4. Asobi Seksu - Trails
5. Raveonettes - Recharge & Revolt
6. Death in Vegas - Your Loft My Acid
7. John Maus - Believer
8. Vaccines - If You Wanna
9. Weekend - Hazel
   
10. Minks - Funeral Song
11. Crystal Stilts - Half a Moon
12. Clap Your Hands And Say Yeah - Into Your Alien Arms
13. Foster The People - Pumped Up Kicks
14. Horrors - Still Life
15. M83 - Raconte-Moi Une Histoire
16. Should - Broken
17. Vaccines - Post Break-Up Sex
18. St Vincent - Northern Lights
19. Feist - The Bad In Each Other
20. Noah And The Whale - L.I.F.E.G.O.E.S.O.N.
    
    (τα υπόλοιπα σε αλφαβητική σειρά)
    
    
21. Acid House Kings - Under Water
22. Anne Calvi - Desire
23. Apparat - Ash Black Veil
24. Arctic Monkeys - That's Where You're Wrong
25. Codes in the Clouds - Look Back Look Up
26. Cold Cave - The Great Pan Is Dead
27. Comet Gain - The Weekend Dreams
28. Cornershop - Topknot
29. Cults - Go Outside
30. D_R_U_G_S - Love (Love_Lust)
31. Destroyer - Blue Eyes
32. DJ Shadow - Redeemed
33. Drums - Hard To Love
34. Dum Dum Girls - Bedroom Eyes
35. Eddie The Wheel - Nearsayerfive
36. Elbow - Jesus Is A Rochdale Girl
37. Eleanor Friedberger - My Mistakes
38. EMA - California
39. Friendly Fires - Hawaiian Air
40. Fucked Up - Queen Of Hearts
41. Ghostpoet - Liiines
42. Girls Names - I Lose
43. Grouplove - Colours
44. Kills - Baby Says
45. Little Dragon - Ritual Union
46. M83 - Midnight City
47. Male Bonding - Bones
48. Minks - Juniper
49. Mirrors - Into The Heart
50. Mogwai - White Noise
51. Opus Orange - Crystal Clear
52. Planningtorock - The Breaks
53. S.C.U.M. - Whitechapel
54. Seapony - Dreaming
55. The War on Drugs - Baby Missiles
56. Times New Viking - Ever Falling In Love
57. Trust - Candy Walls
58. Unouomedude - Frequency
59. Washed Out - Amor Fati
60. Zammuto - Yay