Dignan Porch – 'Tendrils' (Captured Tracks, 2010)

Καλωσορίζουμε τον νέο συντάκτη του blog μας, Νίκο Rorschach, έναν super ήρωα της δισκοκριτικής, με ιδιαίτερη αδυναμία στο 1981...

Όταν συστήνεσαι για πρώτη φορά σε κάποιους αναγνώστες και πόσο μάλλον όταν το επιχειρείς με ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα, καταφεύγεις σε κάποια κλισέ και αρχικώς στις αναφορές- συγκρίσεις-παρηχήσεις. Έχουμε και λέμε λοιπόν: '01 - The Game We Made' αντιστοιχεί σε Galaxie 500, '02&03 - As You Were & Flowers In May” σε LA’s, '04 - Footsteps” Cure στην έναρξη και κατόπιν το γυρίζει σε My Bloody Valentine κ.ο.κ.

Κατόπιν μιλάς για την συνολική αίσθηση του δίσκου κι εδώ θα σας καταπλήξουμε λέγοντας ότι τελικώς μάλλον παραλαμβάνουν τη σκυτάλη από τους Blonde Redhead και το 'Misery Is A Butterfly' (κατά την υπερφίαλη άποψη μας, το απόλυτο αριστούργημα των 00's και μάλιστα με χαοτική διαφορά από το δεύτερο), αλλά δεν το πάνε κιόλας ακόμη κάπου συγκεκριμένα. Καλύτερα δηλαδή, μας κρατάνε σε εγρήγορση, και θα δηλώσουμε και αγωνία. Κλείνοντας με τα κλισέ, αν υπήρχε μόνο μια band to watch για φέτος, αυτή θα ήταν η επιλογή μας. Ασυζητητί.

Όπως ακριβώς και για την πρώτη κριτική μας.

Νίκος Rorschach

Crystal Stilts - 'In Love With Oblivion' (Slumberland, 2011)

Σίγουρα μία ιδιάζουσα περίπτωση.

Από την μία πατάνε στην garage rock παράδοση, δείχνουν περισσότερο παλαιομοδίτες και απο τους Fuzztones, έχουν σίγουρα στη δισκοθήκη τους κάτι από Elvis και λατρεύουν τις θεατρικές ερμηνείες του Morrison.

Από την άλλη ηχογραφούν στην λατρεμένη Slumberland (έδρα των Pains Of Being Pure At Heart, Weekend, Girl Names και άλλων εκλεκτών), προσκυνούν στον ήχο και στο attitude των Velvets και των Jesus και έχουν το μυαλουδάκι τους στραμμένο σε ότι καινούργιο προκύπτει από το Brooklyn.

Το αποτέλεσμα απλό: ένας ήχος που -σε πρώτη ακρόαση- μοιάζει παλαιομοδίτικος, αλλά αποδεικνύεται αρκούντως εθιστικός. Φτιάχνουν με απλά (απλούστατα!) υλικά ένα δίσκο που αποδεικνύεται το απόλυτο grower της χρονιάς: με το ακαταμάχητο single 'Half A Moon', με το riff του 'Precarious Stair' να γυρνάει στο μυαλό σου για μέρες, με την χαλαρότητα του 'Shake The Shackles' να σε διαλύει και με το φασαριόζικο φινάλε του 'Prometheus At Large' να σε στέλνει απευθείας στο repeat.

Δηλαδή στο 'Sycamore Tree'. Πλάτανος. Μου θυμίζει και Ελλάδα, ρε γαμώτο...

Νίκος Ζωητός

Weekend - 'Hazel'

Με μπάσο και εισαγωγή που θα ζήλευε και ο Peter Hook, κολλητικό refrain από αυτά που σκάρωνε ο Bob Mould με τους Sugar και μία συνθετική ανάπτυξη που πατάει γερά στα 90's, οι Weekend κάνουν τη θριαμβευτική επανεμφάνισή τους.



Weekend - Hazel by Slumberland Records

'Should - Like A Fire Without Sound' (Words On Music, 2011)

Μερικοί καλλιτέχνες είναι καταδικασμένοι να μένουν στην αφάνεια. Losers για πολλούς, χωρίς εμπορική απήχηση, hits και sold-out ακολουθούν τον προσωπικό τους δρόμο.

Οι Should από τη Βαλτιμόρη, με δισκογραφική παρουσία αραιότερη και από τους πλεονασματικούς προυπολογισμούς της Ελλάδας (αριθμούν ένα LP και ένα EP σε δεκαπέντε χρόνια παρουσίας) δεν μπορούσαν να περιμένουν και κάτι καλύτερο: και μόνο αυτή η (μη) παρουσία τους αρκεί για να αναρωτιέται κανείς αν υπάρχουν σαν μπάντα ή αν ηχογραφούν ανα δεκαετία εν μέσω διαφόρων άλλων επαγγελματικών ή οικογενειακών υποχρεώσεων.

Δεκαπέντε χρόνια μετά την (πρώτη και) τελευταία τους κυκλοφορία, επανεμφανίζονται φέτος με το αριστουργηματικό 'Like A Fire Without A Sound', δίσκος εξαιρετικής ευαισθησίας, χαμηλής έντασης και υψηλής αισθητικής. Φανερά στα χνάρια των Galaxie 500, με αρκετές αναφορές στην lo-fi πλευρά των Yo La Tengo και στην ευρύτερη παραδοσιακή Αμερικάνικη τραγουδοποιΐα, μας χαρίζουν ένα από τα καταπληκτικότερα ξεκινήματα δίσκου ever ('Glasshouse'), το απόλυτο double vocals κομμάτι της χρονιάς ('Turned Tables'), το σπαρακτικό 'Broken', και διδάσκουν απλότητα με το instrumental 'Always Returning'.

'We are on the other side' επαναλαμβάνουν στο τελευταίο track οι Should. Βρίσκονται εκεί, στη σκοτεινή πλευρά, ελλείψει προβολέων.

Και καλό θα είναι να μείνουν εκεί.

Στα διαμάντια δεν ταιριάζουν τα φώτα.

Νίκος Ζωητός

Καλό Καλοκαίρι !(...μην ξεχνάτε ότι πάντα υπάρχει ο ήλιος)

Egg Hell live supporting Wooden Wand

Glasvegas - 'Euphoric ///Heartbreak \\\' (Columbia Records, 2011)

Η σκωτσέζικη προφορά δημιουργεί πολλούς εχθρούς και ελάχιστους φίλους, μάλλον γιατί για όλους εμάς τους ετερόγλωσσους εκλαμβάνεται σαν μία βλάχικη version της Αγγλικής. Πάντως, οι περισσότεροι από τους φίλους μας τους Σκωτσέζους δείχνουν να το έχουν καταλάβει και προσανατολιζόμενοι σε ένα ευρύτερο κοινό, προσπαθούν να καμουφλαριστούν και να φανούν πιο 'Αγγλοι' (βλέπε Teenage Fanclub, Franz Ferdinand και Belle & Sebastian).

Από την άλλη μεριά, υπάρχουν και μπάντες που δεν διστάζουν να θέσουν σε πρώτο πλάνο το ιδιαίτερο στοιχείο της προφοράς τους και να στηρίξουν σε αυτό όλη τη διαφορετικότητά τους. Στην κατηγορία αυτή, σίγουρα ανήκουν οι Arab Strap. Και δυστυχώς και οι Glasvegas...

Τρία χρόνια μετά το εξαιρετικό ομώνυμο ντεμπούτο τους, ηχογραφούν στο L.A. με παραγωγό τον πολύ Flood (U2, Smashing Pumpkins, Depeche Mode) το ' Euphoric /// Heartbreak\\' με το βλέμμα τους εμφανώς στραμμενο στον επικό (και εμπορικό) ήχο των Killers και αποτυγχάνουν διακριτικά. Πραγματικά, αν ξεπεράσουμε το ξεκίνημα με το αχρείαστο 'Pain Pain, Never Again' και το πομπώδες (και καρα-σκωτσέζικο, τι λέγαμε πριν;) ΄The World Is Yours', που συνδυαζόμενα αποτελούν ένα από τα χειρότερα ξεκινήματα LP ever, θα εκτιμήσουμε το κολλητικό 'You', την σταδιακή κορύφωση του 'Lots Sometimes' και την fuzz 'Geraldine' μελαγχολία του εξαιρετικού 'I Feel Wrong'.

Ένα μικρό βηματάκι προς τα πίσω για τους Glasvegas, όχι παραπάνω.

Νίκος Ζωητός