Delphic - 'Counterpoint'

Από το Manchester, debut single, θα μπορούσε να ήταν και Orbital (μία εναλλακτική εκδοχή του 'Belfast'...) Αν μη τι άλλο πολύ καλοκαιρινό και ανεβαστικό. Καλούς χορούς!
[MySpace]

Camera Obscura - 'My Maudlin Career'

Σταθερή αξία αποδεικνύονται οι Σκωτσέζοι Camera Obscura στην τέταρτη δισκογραφική τους δουλειά που μόλις κυκλοφόρησε. Το "My Maudlin Career", ηχογραφημένο στην 4AD, ακολουθεί τα μονοπάτια του προηγούμενού τους LP "Let's Get Out Of This Country", τόσο σε ήχο όσο και σε ποιότητα. Γλυκιά pop, με κλεφτές ματιές στα 60's και στην Motown βασισμένη στη φωνή της Tracyanne Campbell, τραγουδίστριας του group. Η εξαμελής μπάντα (χωρίς να βγάζει τον αριστουργηματικό δίσκο) δικαιώνει (μετά θάνατο) τον John Peel που το 2001 τους είχε ανακηρύξει σαν την "πιο υποσχόμενη νέα μπάντα" με κομμάτια όπως το πρώτο single "French Navy" αλλά και τα "The Sweetest Thing", "Swans" και "Honey In The Sun".

The Big Pink - 'Velvet'

Ντουέτο από Λονδίνο που ανοίγει αυτή την περίοδο τις συναυλίες των TV On The Radio, γράφει στη 4AD και μας θυμίζει πολύ τη Manchester σκηνή των 90's. Take a look...

The Horrors - 'Who Can Say'

Tώρα που συμβαίνει (και δεν συμβαίνει κάτι και με τους Strokes προς το παρόν...) το δεύτερο single τους από το δεύτερο album τους Primary Colours. Not bad...
[MySpace]

Sonic Youth - 'Sacred Trickster'

Το πρώτο single από τον επερχόμενο δίσκο τους 'The Eternal", που κυκλοφορεί από τη Matador στις 9 Ιουνίου είναι γεγονός. Ήχος που μας παραπέμπει σε δουλειές τους από τις αρχές των 90's και πιο παλιά με την Kim Gordon στα φωνητικά και με αρκετή δόση ενέργειας έτσι όπως τους αγαπήσαμε....αναμένουμε λοιπόν.

Sonic Youth - Sacred Trickster

Glasgow vs Edinburgh (In any case, Scotland all the way....)

Ξεκινάμε με τους νέους δυναμίτες από Γλασκώβη που ακούνε στο όνομα Dananananakroyd (tribute στον ηθοποιό dan aykroyd) και το Pink Sabbath, για να γυρίσουμε στα 2001 και στο Εδιμβούργο όταν οι Ballboy κυκλοφορούσαν το 'I Hate Scotland' ένα κομμάτι που γράφτηκε για να μείνει (αν και δεν συμμεριζόμαστε τον τίτλο...) δεν είναι τυχαίο που τους κυνήγαγε άρων άρων ο John Peel να τους βάλει σε στούντιο....Καλή ακρόαση.

The Pains Of Being Pure At Heart

Η μόνιμη επωδός αρκετών μουσικοκριτικών (και φίλων...) για ορισμένα καινούργια groups είναι ότι ο συγκεκριμένος ήχος έχει ακουστεί πολλάκις στο παρελθόν, μας θυμίζει καθαρά τους τάδε, δεν θα φτάσουν ποτέ στο επίπεδο των δείνα μπλα, μπλα, μπλα...
Κατ'αρχήν πρέπει να δεχτούμε ότι στη μουσική δεν υπάρχει παρθενογένεση (όπως λέει και ο Γιάννης Πετρίδης), αφού όλοι οι μουσικοί έχουν σίγουρα αγαπημένες μπάντες και μουσικές από το παρελθόν. Κατά συνέπεια, πλην ελάχιστων μουσικών ιδιοφυϊών, κάθε νέος δίσκος κάτι από το παρελθόν θα μας θυμίζει άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο. Πέρα από το αναμφισβήτητα ενδιαφέρον παιχνίδι των επιρροών, το ζητούμενο πρέπει πάντα να είναι η μουσική-αισθητική αξία κάθε δίσκου και μόνο αυτή.
Κάτω από αυτό το πρίσμα, πιστεύω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα καθαρό indiepop αριστούργημα. Οι The Pains Of Being Pure At Heart (να τους πούμε TPOBPAH για συντομία;) μας έρχονται από τη Νέα Υόρκη και ηχογραφούν στην συνεχώς ανερχόμενη Slumberland Records (που φιλοξενεί και τους Crystal Stilts), αν και θα ακουγόταν λογικότερο να είχαν γεννηθεί είκοσι χρονάκια νωρίτερα στη Γλασκώβη και να ηχογραφούν στη θρυλική Sarah Records.Ο ήχος τους είναι μία επιτομή των όσων αγαπήσαμε τα τελευταία είκοσι (και βάλε...) χρόνια: το κιθαριστικό fuzz των My Bloody Valentine και των Jesus and Mary Chain, τα boy-girl vocals των Pastels και των Vaselines, τις κιθαριστικές μελωδίες των Heavenly, Field Mice, Orchids και όλης της παλιοπαρέας της Sarah και τα refrain των Teenage Fanclub, των Belle & Sebastian και των Rocketship. Όλα τα παραπάνω φιλτραρισμένα ιδανικά ώστε να παράγεται ένας φρέσκος 00's ήχος που αν και δανείζεται πολλά από το παρελθόν έχει να δανείσει και αυτός με τη σειρά του στο μέλλον.
Δύσκολα θα ξεχώριζα κάποια κομμάτια, αλλά ακούστε το εναρκτήριο λάκτισμα του 'Contender', κομμάτι που σε κάνει να χαμογελάς και σε εισάγει μονομιάς στον ευτυχισμένο κόσμο των TPOBPAH, το κορυφαίο του δίσκου 'Young Adult Friction' που σε 4.06' σε παγιδεύει στα διπλά του φωνητικά και στο εξαιρετικό του μονόλεπτο φινάλε, αλλά και το 'The Tenure Itch' που μοιάζει να ξεπήδησε από το ράφι με τα βινύλια των Go-Betweens...
Όσο μας εντυπωσίασε το "Merriweather Post Pavillion" των Animal Collective με τον σοφιστικέ και απαιτητικό ήχο του, άλλο τόσο μας ενθουσίασε και η μελωδική αθωότητα των TPOBPAH. Ένας δίσκος για να (τον) ερωτευτείτε...
Με απόλυτο σεβασμό και δέος προς την ιστορία της indiepop, εξακολουθώ να ψάχνω έναν δίσκο της Sarah Records που να στέκεται με αξιώσεις δίπλα του...Εσείς;

http://www.myspace.com/thepainsofbeingpureatheart