The Pains Of Being Pure At Heart

Η μόνιμη επωδός αρκετών μουσικοκριτικών (και φίλων...) για ορισμένα καινούργια groups είναι ότι ο συγκεκριμένος ήχος έχει ακουστεί πολλάκις στο παρελθόν, μας θυμίζει καθαρά τους τάδε, δεν θα φτάσουν ποτέ στο επίπεδο των δείνα μπλα, μπλα, μπλα...
Κατ'αρχήν πρέπει να δεχτούμε ότι στη μουσική δεν υπάρχει παρθενογένεση (όπως λέει και ο Γιάννης Πετρίδης), αφού όλοι οι μουσικοί έχουν σίγουρα αγαπημένες μπάντες και μουσικές από το παρελθόν. Κατά συνέπεια, πλην ελάχιστων μουσικών ιδιοφυϊών, κάθε νέος δίσκος κάτι από το παρελθόν θα μας θυμίζει άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο. Πέρα από το αναμφισβήτητα ενδιαφέρον παιχνίδι των επιρροών, το ζητούμενο πρέπει πάντα να είναι η μουσική-αισθητική αξία κάθε δίσκου και μόνο αυτή.
Κάτω από αυτό το πρίσμα, πιστεύω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα καθαρό indiepop αριστούργημα. Οι The Pains Of Being Pure At Heart (να τους πούμε TPOBPAH για συντομία;) μας έρχονται από τη Νέα Υόρκη και ηχογραφούν στην συνεχώς ανερχόμενη Slumberland Records (που φιλοξενεί και τους Crystal Stilts), αν και θα ακουγόταν λογικότερο να είχαν γεννηθεί είκοσι χρονάκια νωρίτερα στη Γλασκώβη και να ηχογραφούν στη θρυλική Sarah Records.Ο ήχος τους είναι μία επιτομή των όσων αγαπήσαμε τα τελευταία είκοσι (και βάλε...) χρόνια: το κιθαριστικό fuzz των My Bloody Valentine και των Jesus and Mary Chain, τα boy-girl vocals των Pastels και των Vaselines, τις κιθαριστικές μελωδίες των Heavenly, Field Mice, Orchids και όλης της παλιοπαρέας της Sarah και τα refrain των Teenage Fanclub, των Belle & Sebastian και των Rocketship. Όλα τα παραπάνω φιλτραρισμένα ιδανικά ώστε να παράγεται ένας φρέσκος 00's ήχος που αν και δανείζεται πολλά από το παρελθόν έχει να δανείσει και αυτός με τη σειρά του στο μέλλον.
Δύσκολα θα ξεχώριζα κάποια κομμάτια, αλλά ακούστε το εναρκτήριο λάκτισμα του 'Contender', κομμάτι που σε κάνει να χαμογελάς και σε εισάγει μονομιάς στον ευτυχισμένο κόσμο των TPOBPAH, το κορυφαίο του δίσκου 'Young Adult Friction' που σε 4.06' σε παγιδεύει στα διπλά του φωνητικά και στο εξαιρετικό του μονόλεπτο φινάλε, αλλά και το 'The Tenure Itch' που μοιάζει να ξεπήδησε από το ράφι με τα βινύλια των Go-Betweens...
Όσο μας εντυπωσίασε το "Merriweather Post Pavillion" των Animal Collective με τον σοφιστικέ και απαιτητικό ήχο του, άλλο τόσο μας ενθουσίασε και η μελωδική αθωότητα των TPOBPAH. Ένας δίσκος για να (τον) ερωτευτείτε...
Με απόλυτο σεβασμό και δέος προς την ιστορία της indiepop, εξακολουθώ να ψάχνω έναν δίσκο της Sarah Records που να στέκεται με αξιώσεις δίπλα του...Εσείς;

http://www.myspace.com/thepainsofbeingpureatheart

The Kissaway Trail - '61'

Ας γυρίσουμε στα 2007 για να παρουσιάσουμε ένα πολύ όμορφο τραγουδάκι που μας χάρισαν οι Δανοί Kissaway Trail μιας και σε λίγο θα βγάλουν και δεύτερο δίσκο μετά το ομώνυμό τους ντεμπούτο. Οι όποιες ηχητικές ομοιότητες, στο συγκεκριμένο track, με τους Arcade Fire (btw μέσα στο 2009 και αυτοί με νέα δουλειά) μόνο σε καλό τους βγαίνει...

The Manhattan Love Suicides - 'Clusterfuck'

"For anyone who loves fuzzed up guitar assaults, feedback, hit and run gigs, female vocals, melodic pop, ear splitting minimalist noise and hates a hell of a lot of other things... "

Κάπως έτσι αυτοχαρακτηρίζεται αυτή η τετραμελής μπάντα από το Leeds και πως να περάσει απαρατήρητη, όταν ο δεύτερος τους δίσκος που βγήκε πρόσφατα με τίτλο 'Burnt Out Landscapes' είναι σκέτος δυναμίτης και κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελεί το αποτέλεσμα συνεργασίας των αδερφών Reid και του Lou Reed...
[My Space]

Our Aim Is To Satisfy Red Snapper !

Ένα αιώνιο στοίχημα πριν πας σε ένα live είναι το πόσος κόσμος θα βρίσκεται στο gig. Μερικές φορές η απόδοση του στοιχήματος είναι μικρή (βλέπε Tindersticks, Puressence, Nick Cave και λοιπά ελληνικά love stories) και η πρόβλεψη σίγουρη. Άλλες φορές, τρέχεις αγχωμένος να προλάβεις την "καλή θέση" (η οποία ανάλογα με τα γούστα μπορεί να είναι είτε κολλημένος στο μπροστινό κάγκελο της σκηνής λίγο πριν την ασφυξία, είτε καρφωμένος στο μπαρ παραγγέλνοντας το νιοστό ποτό) και τελικά βρίσκεσαι σε ένα soiree μεταξύ άλλων δεκαπέντε ατόμων που κοιτάζεστε καχύποπτα μεταξύ σας.
Στην περίπτωση των Red Snapper, έπεσα (για άλλη μια φορά) έξω: ποτέ δεν περίμενα ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί φίλοι των Red Snapper στην Αθήνα διατεθειμένοι μάλιστα να πληρώσουν τα 35 ευρώ του (αλμυρού - μην τα ξαναλέμε) εισιτηρίου Ίσως πάλι να δούλεψε το mouth to mouth: η εμφάνισή τους πριν αρκετά χρόνια είχε ενθουσιάσει το αθηναϊκό κοινό. Η μουσική των Red Snapper δεν μπαίνει δε κατηγορία, αποτελούν μία από μόνοι τους και είναι πιο πιθανό να εντοπίσεις followers του ήχου τους, παρά influences.
Το δελτίο τύπου της συναυλίας τους περιγράφει σαν acid jazz (άστοχο αφού μόνο σε λίγες στιγμές πιάνουν το συγκεκριμένο χορευτικό mood), electronica (έχουν μόνο λίγα στοιχεία) και trip-hop (έλεος!). Θα έλεγα λίγο από όλα, αλλά υπάρχουν στιγμές που θα έλεγα τον ήχο τους rave jazz (ή μάλλον το heavy metal της jazz), αφού όλα στηρίζονται σε μία κορυφαία γραμμή κοντραμπάσου-drums που είναι αδύνατον να σε αφήσει αδιάφορο. Έτσι, το Gagarin γέμισε, όχι ασφυκτικά, και όσο περνούσε η ώρα η προσμονή μεγάλωνε για την -όχι και τόσο εγγλέζικη ως προς τη συνέπειά της - μπάντα.
Στις 23.15 που εμφανίστηκαν τα Κόκκινα Λυθρίνια (σλουρπ!), οι εκπλήξεις για τον γράφοντα (και για όποιον δεν μπαίνει στο YouTube για να δει παλαιότερα video πριν πάει σε live) ήταν αρκετές: τα μέλη ήταν όλοι λευκοί (περίμενα τουλάχιστον έναν μαύρο, αφού ο ήχος τους παραπέμπει καθαρά σε "μαύρη" μουσική), συνολικά τέσσερα άτομα (στην προηγούμενη εμφάνιση τους στην Ελλάδα υπήρχε κοσμοσυρροή στη σκηνή) και (αντί για μπάσο) υπήρχε και ένα κοντραμπάσο μαζί με κιθάρα, σαξόφωνο και drums. Τελευταία έκπληξη: το ξεκίνημα με το "Keeping Pigs Together" κομμάτι που ανοίγει το δίσκο-ορόσημο "Our Aim Is To Satisfy Red Snapper" (2000), μάλλον το δικό μου all-time favourite του συγκροτήματος σε μία αρκετά πιο γρήγορη εκτέλεση. Ακολούθησαν αρκετά κομμάτια του τελευταίου τους δίσκου "Pale Blue Dot" (2008), με καλύτερο το "Brickred' και αναφορές στο παρελθόν όπως το "The Sleepless", "4 Dead Monks" και το "Bussing" (ακούστε και το εξαιρετικό "Making Bones" του 1998). Σχεδόν μιάμιση ώρα κράτησε το instrumental trip των Red Snapper, συνοδευόμενο από projections που παρέπεμπαν -συνήθως- σε φωτιά (ή μήπως τελετή?). Χαριστική βολή: ένα καταιγιστικό encore με ένα κομμάτι που ακόμα ψάχνω να βρω ποιο είναι (μάλλον μάταια, αφού τα κομμάτια στα live τους είναι πάντα μεταλλαγμένα-στείλτε κανένα post οι διαβασμένοι) και ένα "SuckerPunch" που -αν και χωρίς φωνητικά- ξεσήκωσε και τους πιο αδιάφορους θεατές.

4 Dead Monks:


Lagos Creepers:

Best 50 singles of 2008

Με τις ευχές μας για ότι καλύτερο στη νέα χρονιά, σας παρουσιάζουμε τα 50 καλύτερα singles του 2008 όπως τα είδε αυτό το blog, χωρίς αξιολογική σειρά αν εξαιρέσουμε το top 5 μας (ή top 6 για την ακρίβεια μιας και φέτος προέκυψε ισοψηφία για το No 1…).

• Collapsing At Your Doorstep - Air France

"So like a Dream- No , Better", επαναλαμβάνουν οι Air France, αναμιγνύοντας με το μοναδικό τους τρόπο την pop με την electronica. Τόσο ήλιο έχει στη Σουηδία;

• I'm Not Gonna Teach Your Boyfriend How To Dance With You - Black Kids

Κατάφεραν να συνδυάσουν με τον καλύτερο τρόπο στοιχεία από ποπ 50’s, glam 70’s και να κάνουν φίλους ακόμα και new wavers…

• Halo - Bloc Party

O 3ος δίσκος τους συνολικά δεν μας έπεισε, εδώ όμως μας γυρνάνε στον ήχο του Silent Alarm και δεν μας χαλάει καθόλου.

• Waving Flags - British Sea Power

Ένα από τα καλύτερα singles που έγραψαν ποτέ ίσως μέσα στον καλύτερό τους δίσκο και στην παραγωγή ο Howard Bilerman (ο drummer στο Funeral των Arcade Fire & Thee Silver Mt. Zion…) που του προσθέτει στοιχεία που τα συναντούμε σε κυκλοφορίες της Constellation Records…

• When I Come Around - Club 8

Οι Σουηδοί εξελίσσονται σε μέντορες της indie pop και η Labrador records άξια διάδοχος της Sarah….

• I Heard Wonders - David Holmes

Ευχάριστη έκπληξη από τον Ιρλανδό σε ένα track-έκπληξη που θα μπορούσε να ανήκει και στις καλύτερες στιγμές των Primal Scream.

• Agoraphobia - Deerhunter

O Bradford Cox έχει όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε μεγάλη indie περσόνα με τους ιδιαίτερους πειραματισμούς του, εδώ μας οδηγεί σε μονοπάτια των early Pavement…

• Oh Your God – dEUS

H πιο δυνατή στιγμή του Vantage Point από τους Βέλγους φίλους μας

• On a Day Like This – Elbow

Επάξια ή όχι το φετινό Mercury Prize το πήραν πάντως και ας είχαν μπροστά τους τον ογκόλιθο των Radiohead…

• We Should Fight - Ezra Furman & The Harpoons

Μαθήματα απλού Rock’n’Roll από τη Βοστώνη μέσω Chicago και παθιασμένα φωνητικά από την μόλις 20 χρονών Ezra, μάλλον έπεται και συνέχεια…

• Big Big Love (Fig. 2) – Foals

Το Antidotes άλλοι το χαρακτηρίζουν minimal pop και άλλοι dance rock εμείς στέλνουμε ένα big big love στην κιθάρα του Γιάννη Φιλιππάκη…

• Bright Tomorrow - Fuck Buttons

Οι ηχητικοί τρομοκράτες από το Bristol σε ένα από τα πιο θορυβώδη και ξεχωριστά albums της χρονιάς. Πέρασαν και από το Αν, κάνοντάς μας να ψάχνουμε ωτοασπίδες.

• Knickerbocker - Fujiya & Miyagi

Πέρσι, οι Βρετανοί krautrockers μας έκαναν να τραγουδάμε το όνομα τους, φέτος κόλλησε στον εγκέφαλό μας το ‘Vanilla, strawberry, knickbocker glory’.

• Daddy's Gone – Glasvegas

Πρώτη από τις δύο εμφανίσεις των Σκωτσέζων (και λίγες είναι). Με φωνητικά που νομίζεις ότι ο Strummer ζει ακόμα, εξαιρετικές μελωδίες και 90’s κιθαριστική παραμόρφωση.

• So So Happy Making - Hatcham Social

Κάπου τους άκουσε ο Tim Burgess των Charlatans και είπε να τους βοηθήσει. Long lives Brit Pop!

• C.Y.O.A. – HeartsRevolution

Μια από τις αποκαλύψεις της χρονιάς. Το νεοϋορκέζικο ντουέτο χωρίς καν να έχει κυκλοφορήσει ολόκληρο LP κατάφερε να μας ξεσηκώσει με τα reverb synths και τα distorted vocals και να μας κάνει να δούμε με πιο ενδιαφέρον τη σύγχρονη electro punk σκηνή.

• Ready For The Floor - Hot Chip

Με ένα ρεφραίν που σε στέλνει κατευθείαν στην πίστα επέστρεψαν οι Hot Chip.

• Last Day of Magic - Kills

Η μελωδικότερη στιγμή του πολύ καλού τους φετινού δίσκου ‘Midnight Boom’.

• Sex On Fire - Kings Of Leon

Εκτοξεύονται ακόμα ψηλότερα φέτος με τον παραδοσιακό rock ήχο τους.

• You! Me! Dancing! - Los Campesinos

Θα χρειαστείτε κάμποσα energy drinks όταν τους ακούσετε…

• Little Bit - Lykke Li

Η κοριτσίστικη φωνή της Lykke Li από τη Σουηδία δεν πέρασε απαρατήρητη από τη φυλή του Myspace…

• Graveyard Girl - M83

80's pop memorabilia στην καλύτερη εκδοχή, όπως καταλάβατε και στο Gagarin.

• Kids - MGMT

Εξαιρετικό single των υπερεκτιμημένων MGMT

• Over The Hill – Monika

Μοναδική ελληνική παρουσία στην λίστα μας η δεσποινίδα Μόνικα Χριστοδούλου που εντυπωσίασε με την ωριμότητα των συνθέσεων και της ερμηνείας της παρά τα 22 της χρόνια. Good Luck!

• Sleeper Hold - No Age

Πως γίνεται να κάνουν δύο άτομα τόσο θόρυβο; Και πάνω που μας είχανε λείψει οι Husker Du…

• Nowheres Nigh - Parts & Labor

Θα μας απασχολήσει αρκετά στο μέλλον η μπάντα από το Brooklyn όπως φαίνεται…

• Mr. Understanding - Pete & The Pirates

Άξιοι διάδοχοι των Franz Ferdinand

• Snowblind - Plus/Minus

Ευχαριστούμε, athens66.blogspot.com

• OX4 (Ride cover) – Postmarks
  

Διασκευή των λατρεμένων Ride με γυναικεία φωνητικά και σεβασμό στην κιθαριστική τους παράδοση θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα;

• Beautiful Future - Primal Scream

Πάντα ενδιαφέρουσες οι δουλειές των Primal, εδώ σε πιο ποπ μονοπάτια και τα πάνε εξίσου καλά όπως παλιά…

• Supernatural Superserious - R.E.M.

Κλασσικός ήχος REM που αγαπάμε αν και θάφτηκε δεόντως από τους Έλληνες indie δισκοκριτικούς.

• You Want The Candy – Raveonettes

Εδώ σηκώνουμε τα χέρια ψηλά. Κλείστε τα μάτια και διαλέξτε ένα track στην τύχη από το ‘Lust Lust Lust’. Σε εμάς έπεσε αυτό. Να δούμε πότε θα λείψουν από λίστα μας οι Raveonettes…

• Lights Out – Santogold

Έκλεψε την παράσταση η Santi White φέτος, Δεν διαλέξαμε το πολυακουσμένο ‘L.E.S. Artistes’ γιατί μέσα στο ντεμπούτο της υπήρχε το πιο γλυκό pop κομμάτι που ακούσαμε το 2008.

• Gilt Complex - Sons and Daughters

Από την αρχή σε πιάνει το ριφάκι και το indie attitude της μπάντας.

• Starlett Johansson – Teenagers

Απλή κιθαριστική ποπ των ανερχόμενων γάλλων τόσο όμορφη όσο και η κοπέλα που της το αφιερώνουν…

• Standing Next To Me - Last Shadow Puppets

Θα μπορούσε να είχε βγει κάπου στα sixties και να το ακούγαμε σε συλλογές oldies but goodies.

• Come Saturday - The Pains of Being Pure at Heart

Άξια τέκνα των My Bloody Valentine…

• Elvis - These New Puritans

Το κομμάτι που δεν έβγαλαν ποτέ οι Fall

• Be The One - Ting Tings

Μπορεί να το παραέκανε το NME με το hype για την μπάντα, εδώ όμως έχουμε απλά μαθήματα pop και ένα hit που δεν βγαίνει κάθε χρόνο.

• Family Tree - TV On The Radio

Η πιο χαμηλότονη στιγμή του εξαιρετικού ‘Dear Science’

• Walcott - Vampire Weekend

Το πιάνο και η ενορχήστρωση δικαιολογούν το θόρυβο που έγινε για αυτούς.

• Judas – Verve

Η επιστροφή τους μετά από δέκα χρόνια μας γέμισε χαρά και τα 6’18’’ του ‘Judas’ μας έκαναν να νοσταλγήσουμε τα προηγούμενα κατορθώματά τους.

• Love Is Noise – Verve

Μάλλον ακούστηκε πολύ τον πρώτο καιρό που βγήκε και ‘κάηκε’ πρόωρα ένα από τα πιο δυνατά hit τους.

• All The Time - Vivian Girls

Δεν φαίνονται να αστειεύονται οι τρεις κοπέλες από το Brooklyn.

TOP 5

5. Feel The Love - Cut Copy

Ακόμα δεν αισθάνεσαι την αγάπη? Δεν πειράζει, συνέχισε να χορεύεις και θα σου έρθει…

4. Geraldine – Glasvegas

Η Geraldine εγκαταλείπει τη δουλειά της σαν social worker και πουλάει t-shirts των Glasvegas στις συναυλίες τους. Αυτοί την ανταμείβουν με το καλύτερο φετινό κομμάτι τους.


3. The Rip – Portishead

Οι Portishead επέστρεψαν και η Beth το έβαλε σκοπό της να μας στείλει για παυσίπονα και αντικαταθλιπτικά. Με ήχο που μας θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των Air και ένα κορύφωμα στο τέλος που ακόμα μας αφήνει άφωνους.

2.Good Lies – Notwist

Ευγένεια + μελαγχολία + ντροπαλότητα + τιμιότητα = Notwist…

1B.Time To Pretend - MGMT

Από τις σπάνιες περιπτώσεις κολλητικού single που ίσως χρειαστούμε ιατρική φροντίδα για να το ξεπεράσουμε…

1A.Halfway Home - TV On The Radio

Όταν ακούς τον άξιο διάδοχο του ‘Wolf like me’ νομίζεις ότι ο David Bowie ηχογράφησε τον πρώτο indie κομμάτι του. ¨Ένα πολυεπίπεδο αριστούργημα που ήρθε για να μείνει. Με ένα ασταμάτητο handclapping που δίνει ρυθμό και ένα εφιαλτικό φινάλε ενός και πλέον λεπτού. Όπως είπανε και οι ίδιοι σε μία συνέντευξή τους: ¨A lot of bands have something to say, we have something to ask’.

Καλή χρονιά σε όλους!

Wedding Present - Live in Athens 21/12/2008

Μέρες γιορτινές και λίγο πριν ανεβάσουμε και εμείς τη λίστα με τα καλύτερα singles που ακούσαμε το χρόνο που φεύγει, ας κάνουμε και μία μικρή αναφορά στο live της περασμένης Κυριακής που παρακολουθήσαμε στο άθλιο tiki bar....Wedding Present και κάλλιο αργά παρά ποτέ που λένε μιας και δεν τους είχαμε δει παλαιότερα. Οι αγαπημένοι από το Leeds του John Peel έπαιξαν για περίπου μία ώρα και κάτι χωρίς encore όπως συνηθίζουν. Κιθαριστικός καταιγισμός από παλαιότερες τους στιγμές όπως το Getting Nowhere Fast από το ιστορικό George Best αλλά και λυρισμός όπως το αγαπημένο Interstate 5 μαζί και με κομμάτια από το φετινό El Ray συνέθεταν το set που μας παρουσίασαν. Αν και φαινόταν κουρασμένος ο David Gedge έβγαζε ενέργεια στη σκηνή που θα τη ζήλευαν πολύ νεότεροί του....Τη συναυλία άνοιξαν τα δύο αδέρφια των Callas που όσο περισσότερο τους βλέπουμε τόσο πιο πολύ τους εκτιμούμε.
Και πάμε στο διαταύτα: Είναι που είναι μία τρύπα το μαγαζί, έχεις γίνει παστή σαρδέλα, σηκώνεσαι στις μύτες προσπαθώντας να δεις την μπάντα και πας στο μπαρ για να πάρεις μία μικρή μπύρα όταν ενημερώνεσαι ότι κοστίζει 7 ευρώ, μιας και υπάρχει στη μπύρα δώρο 2 ευρώ!!(?). Τέλος πάντων για να μην γίνομαι κακός μέρες που είναι, τέτοια μπαράκια μπορούν να αντέξουν μόνο ακουστικά lives μιας και η ποιότητα του ήχου τους είναι μέτρια και σίγουρα όχι lives του μεγέθους των Wedding Present.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

iLiKETRAiNS - Live in Athens 23/11/2008

Όπως μας είπε και ο τραγουδιστής των iLiKETRAiNS, την περασμένη βροχερή Κυριακάτικη νύχτα στην Αθήνα, "έχετε ήλιο εσείς εδώ, αλλά τι περιμένατε να σας φέρουμε εμείς από το βροχερό Leeds? πάλι καλά γιατί τώρα εκεί χιονίζει...". Το ημιπαγωμένο από την προσέλευση του κόσμου Gagarin μάλλον δεν κατάφερε να ζεσταθεί και τόσο από τους Άγγλους indie/post rockers...Και πως να γίνει αυτό αφού σε κάτι λιγότερο από 1 ώρα, όταν άρχισαν να ανάβουν τα αίματα, η τελετή έλαβε τέλος...Δεν είχαμε παρεβρεθεί στην περσυνή πρώτη τους εμφάνιση στα μέρη μας, για την οποία είχαν ακουστεί πολύ καλά σχόλια και είχαμε αρκεστεί απλά στην ακρόαση του debut full album τους Elegies to Lessons Learnt από το 2007. Έπαιξαν και τρία καινούργια τραγούδια τους σε πιο low tempo χωρίς κιθαριστικές εξάρσεις. Η καλύτερή τους στιγμή σίγουρα ήταν το τελευταίο τους τραγούδι στο encore, που αν δεν κάνουμε λάθος, ήταν το single Terra - Nova και μας θύμιζε αρκετά Explosions In The Sky (κρίμα που δεν κατέστει εφικτό να ανεβάσουμε το σχετικό video στο youtube...).Ενδιαφέρον είχαν και οι Εlectric Litany που άνοιξαν τη βραδιά με έντονες επιρροές και από Sigur Ros.