Allo Darlin' - 'Europe' (Slumberland / Fortuna Pop!, 2012)

Τα παιδιά ωρίμασαν!

Όχι, βέβαια ότι το ομώνυμο LP του 2010 δεν είχε αφήσει πολλές υποσχέσεις και (τουλάχιστον) δύο εκπληκτικά singles ('Dreaming' και 'Kiss Your Lips'). Απλά, η παρέα της Αυστραλέζας Elizabeth Morris, δείχνει να συγκεντρώνεται, να αλλάζει ελαφρά πορεία από το αφελές προς το σοφιστικέ (και τα δύο με την καλή έννοια) και να κατορθώνει να βελτιώνεται κατακόρυφα και ουσιαστικά.

Όλα αυτά δεν είναι τόσο συμπεράσματα βγαλμένα από τα δύο highlights που κοσμούν το υπέροχο 'Europe', δηλαδή τα 'Capricornia' και 'Still Young', που σε παρασύρουν με δύο διαφορετικούς τρόπους: το πρώτο με το refrain του, το δεύτερο με το συνεχή ρυθμό-ραχοκοκαλιά του. Αντίθετα, αυτό που εντυπωσιάζει είναι η ικανότητά τους να σκαρώνουν βραδυφλεγή pop κομψοτεχνήματα που σε κερδίζουν μετά από αρκετές ακροάσεις: το εναρκτήριο 'Neil Armstrong' και το ομώνυμο track καταφέρνουν κάτι τέτοιο με εκνευριστική ευκολία, ενώ με το 'Tallulah' η Elizabeth προδίδει την αγάπη της προς τη μεγαλύτερη down under pop μπάντα.

Με το 'Europe', οι Allo Darlin' ανεβαίνουν κατηγορία. Και συμπληρώνουν την Αγία Τριάδα της σύγχρονης indie pop, παρέα με τους Camera Obscura και τους Sambassadeur.

Νίκος Ζωητός

'Συρτάραρα' - Αχιλλέας Νασιάδης (εκδόσεις Create an Accident, 2012)

Κάθε άνθρωπος στη ζωή του έχει δικαίωμα (και υποχρέωση) ως προς τον ίδιο τον εαυτό του  να γράψει ΕΝΑ βιβλίο. Εξαιρούνται  και μόνον ως προς τον αριθμό :ΔΥΟ, τουλάχιστον ο Όμηρος ('Ιλιάδα' και 'Οδύσσεια') και ο Ντοστογιέφσκι ('Αδελφοί Καραμαζόφ' και 'Δαιμονισμένοι').  

Πρόκειται να εφαρμόσουμε αυτή την εξ’ ορισμού αυθαίρετη και αναπόδεικτη θεωρία σε μια (επίσης, εξαρχής καταδικασμένη σε αποτυχία) πρώτη- και δική μας- απόπειρα βιβλιο-παρουσίασης του 'Συρτάραρα' (το βιβλίο διατίθεται δωρεάν εδώ), δηλαδή, κατά βάση, της συλλογής ιστοριών του Αχιλλέα Νασιάδη που μας τροφοδοτούσε κάποτε εν είδει διαδικτυακών φέιγ-βολάν για την εβδομαδιαία, κατά βάση,  μουσική εκπομπή 'Deja-Voodoo' που επιμελούνταν και παρουσίαζε στον επίσης διαδικτυακό (παρατεταμένο λυγμ-κλαψ) Τripradio.gr. 

 Εξαρχής, λοιπόν,  γίνεται φανερό ότι ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας ανήκει στην μειονότητα των συναδέλφων τού των δύο βιβλίων. Κι αυτό όχι λόγω της αξίας του (αν και ούτε αυτό αποδεικνύεται). Απλώς, χρειάζεται οπωσδήποτε κι ένα συμπληρωματικό του 'Συρτάραρα' βιβλίο όπου: οι ήρωες δεν θα είναι μόνοι τους, ο χρόνος θα είναι μια σταθερή έννοια που δεν θα συστελλοδιαστέλλεται και θα ισχύει για όλους, τα αντικείμενα θα έχουν την προγραμματισμένη και προκαθορισμένη χρήση τους, θα αναδεικνύεται η αξία της λογικής κι όχι της μαγικής σκέψης όπως και της ρυθμικότητας των λογικών ακολουθιών,  οι γυναίκες θα κοιτούν τα ρούχα στις βιτρίνες και δεν «θα ισιώνουν αυτά που φορούν κοιτάζοντας τις» κ.ο.κ.

Περιγράφουμε, δηλαδή,  τις κανονικές ζωές μας τις οποίες αγνοεί ο συγγραφέας, την καθημερινή, ωμή και αδυσώπητη Πραγματικότητα που εμείς βιώνουμε και εκείνος  προσπερνά ή και επιμελώς αποκρύπτει λες και δεν θα την ξετρυπώναμε για να την παραδώσουμε εκεί που ανήκει, στη Λήθη.

Για αυτό, Αχιλλέα, γράψε κι ένα δεύτερο βιβλίο, όχι για την πάρτη σου αυτή τη φορά, αλλά για τον Ακροατή Σου (που λέει κι ο Τζιμάκος με το φτηνό εισιτήριο).  Εμείς έχουμε αποδείξει ότι  ΔΕΝ θα το κάνουμε.

Αποδείξαμε, ως εκ τούτων, ότι κάθε άνθρωπος στη ζωή του  έχει δικαίωμα (και υποχρέωση) ως προς τον ίδιο τον εαυτό του να κάνει μια ραδιοφωνική εκπομπή…

Νίκος Rorschach

P.S.  Προτεινόμενα και ισοδύναμα υποκατάστατα ζωής:

Βιβλίο   : 'Μονόδρομος'  - Βάλτερ Μπένγιαμιν (εκδ. Άγρα)
Ταινία   : 'Ο Ένοικος (The Tenant)' -  Ρομάν Πολάνσκι,
Δίσκος  : …

Magnetic Fields 'Love At The Bottom Of The Sea' (Merge, 2012)

Επιτέλους ο κος Stephen Merritt ολοκλήρωσε την τριλογία “no synths” ('I'-καλό-, 'Distortion' -εξαιρετικό-*,  'Realism'-μέτριο-) και επανήλθε στη μανιέρα των '69 Love Songs' (που ο αρχικός προγραμματισμός ήταν να ‘ναι… 100). Απλώς, θα γράψουμε πόσα από τα τεμάχια του 'Love Αt Τhe Βottom Οf Τhe Sea' θα χωρούσαν στα '69 Love Songs', ή έστω στα φαντασιωτικά 100 και θα…ξεμπερδεύουμε. Έχουμε και λέμε λοιπόν: 'Andrew Ιn Drag' (οριακά στα 69), 'I’d Go Anywhere With Hugh', 'Infatuation' (στα 100), 'I’ ve Run Away To Join The Fairies' (στα 69, λόγω στίχων), 'All She Cares About Is Mariachi' (στα 69, λόγω θέματος). Τελεία.

Α, ξεχάσαμε να πούμε ότι θεωρούμε τον κο Merritt τον ιδιοφυέστερο συνθέτη από την άλλη  πλευρά του Ατλαντικού (κι ευτυχώς που από δω μεριά έχουμε τον ισάξιο του.. Dan Treacy) όπως κι ότι τα '69 Love Songs' δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την  επιτομή του Ποπ πολιτισμού. 

Νίκος Rorschach

* H δεύτερη πλευρά του 'Distortion' είναι, νομίζουμε,  η καλύτερη της μέχρι τώρα καριέρας του. Ξεκινά με το 'Too Drunk To Dream' (απόλυτο μπαροτράγουδο για μπακουροπότες) σου ξεριζώνουν την καρδιά οι «ψηλές» της Claudia στο 'Till The Bitter End' η οποία καρδιά σου αποδίδεται στην αιωνιότητα στο ρεφραίν του 'Zombie Boy'…

Papa M - 'Wedding Song No. 3'

Sleigh Bells - 'Reign Of Terror' (Mom & Pop, 2012)

Αγνοήστε το πρώτο track. Ξεπεράστε και την εισαγωγή του δεύτερου. Τώρα μπορούμε να ξεκινήσουμε.

Το ντουέτο από το Brooklyn, στο δεύτερο LP τους, επιβεβαιώνει ότι συνεχίζει και πάσχει από τις παιδικές ασθένειες που το ταλαιπωρούσαν και στο ντεμπούτο τους, δηλαδή τη διάθεση να φουσκώνουν τα τραγούδια τους με κιλά αχρείαστου και ντεμοντέ θορύβου που παραπέμπουν είτε (στη χειρότερη εκδοχή τους) σε χεβιμεταλικές παρεκτροπές τύπου Kiss ('Demons') είτε (στην καλύτερη) στα rrriot girl bands των 90's ('Crush'). Ασθένεια με εμφανή αίτια, τη διάθεση να προσεταιριστούν την πιτσιρικαρία που γουστάρει κάτι δυνατό και χαβαλετζίδικο, ικανό να επιζήσει μέσα στις ψείρες των mp3 players.

Αν όμως, ξεπεράσουμε αυτό, μπορούμε να διακρίνουμε και την ουσία: πληθώρα καλών συνθέσεων και εν δυνάμει singles με κολλητικά refrain. Στην κατηγορία αυτή -αναμφισβήτητα- πρέπει να κατατάξουμε το πρώτο single 'Born To Lose', το 'Crush' που με τα δεύτερα φωνητικά μοιάζει να ξεπήδησε από δίσκο των Go! Team,  το καθόλου τυχαία τιτλοφορημένο 'Leader Of The Pack' καθώς και τα γλυκύτατα 'End Of The Line' και 'Road To Hell'.

Μία μπάντα που προσπαθεί να καλύψει το μελωδικό της DNA και δεν τα καταφέρνει. Ευτυχώς.

Νίκος Ζωητός

M. Ward - 'A Wasteland Companion' (Merge, 2012)

Πρόκειται για την εναλλακτική, (προ και μετα)εκλογική μας πρόταση εφόσον καθώς γνωρίζουμε δεν υπάρχει νέα κυκλοφορία από τους Eels. Ο κος Ward διαθέτει το «πακέτο»: μπορεί να (μετα)κινηθεί με σεβασμό και άνεση ταυτόχρονα στα σύγχρονα φολκ, ροκ και γκόσπελ ιδιώματα, μπορεί με εξαιρετική άνεση να σκαρώνει μελωδίες και να τις εξελίσσει χωρίς να τις ξεχειλώνει στη διάρκεια ενός κομματιού, διαθέτει μια (παν)αμερικανική και αξέχαστη- με μια και μοναδική ακρόαση- φωνή, έχει εμπορική επιτυχία χωρίς να διολισθαίνει προς τον λαϊκισμό, είναι ανοιχτός σε συνεργασίες (καμιά 20αρια προσκεκλημένοι μουσικοί!) χωρίς να χάνει ούτε δευτερόλεπτο τη μουσική καθηγεσία.

Η ένσταση μας (φυσικά, έχουμε και τέτοια, έτσι είναι η δημοκρατία) αφορά την συνοχή ολόκληρου του δίσκου και όχι κάθε κομματιού ξεχωριστά (εφόσον, είπαμε, γνωρίζει όσο λίγοι να ξεδιπλώνει με τον καλύτερο τρόπο τις αρχικές ιδέες του ανά τραγούδι). Την οποία έλλειψη συνοχής δεν την εντοπίζουμε, παραδόξως, στους πολλούς και διαφορετικούς συμπαίκτες αλλά στον κατεξοχήν δημιουργό. 

Αναδεικνύουμε, λοιπόν, ένα αίσθημα κορεσμού στο σύνολο του δίσκου, μια εικόνα διεκπεραίωσης (της τεχνικής: βάζω τόσα ατμοσφαιρικά, τόσα γκρούβι, τόσα αξελεράτο κοκ), για να μην πούμε και προσχώρησης στην πεπατημένη που ακολουθεί ως πολυσχιδής καλλιτέχνης που είναι στις κυκλοφορίες του με την κα Zooey Deschanel (άλλη πολυσχιδής αυτή). Μ΄άλλα λόγια δεν έχουμε να κάνουμε εδώ πέρα μ΄ένα 'Hold Time' (2009) πολύ περισσότερο μ’ ένα 'Post-War' (2006). Μάλλον ο τίτλος του δίσκου το ορίζει καλύτερα και σαρκαστικότερα από καθετί που θα γράψουμε κι επειδή κι εμείς στην έρημη χώρα όπου ζούμε θα προτιμούσαμε να ξεχαστούμε παρά να δημιουργήσουμε, μάλλον γι’ αυτό και μας εκφράζει τόσο πολύ.

Νίκος Rorschach 

 

Terry Malts - 'Killing Time' (Slumberland, 2012)

Ανακαλύψαμε και με ειλικρινή υπερηφάνεια σας παρουσιάζουμε τον δίσκο με τα χαμένα παιδιά δηλαδή τα ακυκλοφόρητα σινγκλάκια των Ramones. Σε όσους ευλόγως αναρωτηθούν: «έ, και τι έγινε;» απαντούμε, επίσης ειλικρινώς: απολύτως τίποτα. Μόνον που κολλήσαμε και σκοτώνουμε τον χρόνο μας ακούγοντας ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια 14 (ή, μήπως το εξής ένα;) τεμάχια αγνού, ατόφιου, απλού, αφοπλιστικού ροκ εν ρολ. Τέτοιας έντασης και πoιότητας που είχαμε να ακούσουμε από την εποχή των Strokes και να απολαύσουμε από την εποχή των καρντασίων Dread Astaire.

Με άλλα λόγια οι Terry Malts ΔΕΝ την ψάχνουν. Καθόλου. Υπάρχει ένα στοιχείο της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας που ελέγχεται γενετικά και ολοκληρώνεται στα δύο πρώτα έτη της ζωής μας που λέγεται “novelty seeking”. E, αυτοί δεν διαθέτουν τίποτα από αυτό. Ίσως πάλι ακριβώς το δικό μας υπερλειτουργόν “novelty seeking” να υπέστη πανωλεθρία με τον συγκεκριμένο δίσκο. Τελικώς, το πώς καταφέρνουν να υπενθυμίσουν στους ακροατές ακριβώς τα συναισθήματα απόλαυσης ενός δίχρονου παιδιού παραμένει ένα επιστημονικό μυστήριο. Άλυτο. Δεν μας ενδιαφέρει κιόλας. Μα τον… Πίτερ Παν, καθόλου, λέμε.

Νίκος Rorschach