Sunday, January 10, 2010

Fuck Buttons - Tarot Sport
(2009, ATP Recordings)

Οι ηχητικοί τρομοκράτες του Bristol, μόνο κατ'όνομα έχουν σχέση με την πόλη: τίποτα δεν τους συνδέει ηχητικά με το trip-hop σκηνικό και δεν πρέπει να έχουν πολύ καλές σχέσεις με τον καναπέ του σαλονιού τους...

Μετά το εξαιρετικό περσινό 'Street Horrrsing', προσλαμβάνουν (ή μήπως προσλαμβάνονται από;) τον Andrew Weatherall στην παραγωγή, δημιουργό των ιστορικών Sabres Of Paradise, παραγωγο του 'Screamadelica' των Primal Scream, και πασίγνωστο remixer των New Order, Happy Mondays και My Bloody Valentine (...αν δεν έχετε ακούσει το remix του 'Soon', μην διαβάσετε παρακάτω!) και μας προσφέρουν έναν εξαιρετικό δίσκο βασισμένο στη γνωστή τους συνταγή: απλές ηλεκτρονικές μελωδίες μεγάλης διάρκειας , που εξελίσσονται σε ηχητικά πανδαιμόνια. Ξεχωρίζουν το πρώτο single 'Surf Solar' και το 'Lιsbon Maru'.
Πέντε -περίπου- δεκάλεπτα tracks- και δύο πεντάλεπτα συνθέτουν την απόλυτη αστική ηλεκτρονική μουσική, μία μουσική που νοείται και ακούγεται μόνο σε μεγαλουπόλεις. Ίσως να βοηθάει το ότι διαλέγουν τα όργανά τους από παζάρια,ίσως να φταίει ότι τα δύο μέλη τους προέρχονται ο ένας από punk μπάντες και ο άλλος από ηλεκτρονικές μπάντες που πειραματίζονταν με το θόρυβο. 'We create patterns of noise and put them all together'. Ένα από τα καλύτερα LP φέτος, από μία ιδιαίτερη μπάντα με πραγματικό λόγο ύπαρξης...

Νίκος Ζωητός

Sunday, December 13, 2009

Best Of 2009 & 00's Bloggers Poll (# 8)

Best Of 2009 (#08)
Fuck Buttons - 'Tarot Sport' (ATP)
Τα κωλόπαιδα το ξανάκαναν! Τελικά, δεν είναι τυχαίοι. Οι Fuck Buttons δημιουργούν τη δικιά τους σχολή θορύβου και διαδέχονται τη σειρά ανεξάρτητων θορυβοποιών των 90's (Ride, JAMC, My Bloody Valentine). Ένας θόρυβος ατόφιος και σύγχρονος που συνδέει το indie και την electronica, κρύβοντας από πίσω απίστευτες μελωδίες. Δεκάλεπτα έπη με λόγω ύπαρξης από μία μπάντα που έχει ήδη μείνει στην ιστορία...

Best Of 00's (#08)
The Pains Of Being Pure At Heart - 'The Pains Of Being Pure At Heart' (2009, Slumberland)
Δύσκολα θα ξεχώριζα κάποια κομμάτια, αλλά ακούστε το εναρκτήριο λάκτισμα του 'Contender', κομμάτι που σε κάνει να χαμογελάς και σε εισάγει μονομιάς στον ευτυχισμένο κόσμο των TPOBPAH, το κορυφαίο του δίσκου 'Young Adult Friction' που σε 4.06' σε παγιδεύει στα διπλά του φωνητικά και στο εξαιρετικό του μονόλεπτο φινάλε, αλλά και το 'The Tenure Itch' που μοιάζει να ξεπήδησε από το ράφι με τα βινύλια των Go-Betweens...
Ένας δίσκος για να (τον) ερωτευτείτε...
Με απόλυτο σεβασμό και δέος προς την ιστορία της indiepop, εξακολουθώ να ψάχνω έναν δίσκο της Sarah Records που να στέκεται με αξιώσεις δίπλα του...Εσείς;